แค่แผ่นหลังก็หล่อจนใจละลายแล้ว!
บังเอิญว่าหลิวซิ่วหลานกับเยี่ยอ้ายเหลียนก็ถือผักมาล้างพอดี เยี่ยอ้ายเหลียนยื่นปากน้อย ๆ พลางคิดในใจว่า ‘มาดูลู่หยางวิ่งกันหมดเลยหรือ? หล่อขนาดนั้นเชียว? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องล้างผักกันแล้วมั้ง...’
หลิวซิ่วหลานแอบสูดหายใจลึก ๆ เอาเถอะ พวกสะใภ้สาวพวกนี้นี่นะ
สามีของพวกคุณรู้ไหมว่าเมื่อครู่พวกคุณทำท่าเคลิบเคลิ้มกันขนาดไหน?
พอสะใภ้สาวสองสามคนเห็นหลิวซิ่วหลานกับเยี่ยอ้ายเหลียนเดินมา ต่างก็ยิ้มให้ แล้วรีบล้างผักในมือให้เสร็จ
มองผู้ชายของคนอื่นต่อหน้าภรรยาเขาแบบนี้น่ะหรือ?
ยังไงก็ต้องกระดากอายกันบ้าง
สะใภ้สาวทั้งหลายหน้าแดงด้วยความอับอาย ก้มหน้าล้างผัก แต่ก็ยังแอบเงยหน้ามองเป็นระยะ...
พูดก็พูดเถอะ ทำไมผู้ชายหล่อ ๆ ถึงเป็นของคนอื่นกันหมดนะ?
เฮ้อ เจ็บปวดใจจริง ๆ!
ลู่หยางวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว เขาหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ แล้ววิ่งต่อ
ไม่ใช่ทุกคนจะทำต่อไปได้
ลองคิดดูสิ ผู้ชายทั้งหมู่บ้านมีใครอยากวิ่งออกกำลังกายบ้าง?
ปกติผู้ชายในหมู่บ้านทำงานในไร่นา เหนื่อยจนแทบหมดสภาพ หอบจนหายใจไม่ทัน
อย่าว่าแต่ให้วิ่งเลย ต่อให้ให้พวกเขาต้มบะหมี่สักชามในครัว พวกเขายังไม่อยากขยับตัวด้วยซ้ำ
สะใภ้สาวหลายคนพูดคุยกันไป อิจฉากันไป
หรือว่าลู่หยางแค่วิ่งก็ยังดูดีเป็นพิเศษ?
จริงด้วย!
เยี่ยอ้ายเหลียนยิ้มพลางพูดว่า “แน่นอนสิ ลู่หยางแค่เดินเล่นไม่กี่ก้าวก็หล่อมากแล้ว!”
สะใภ้สาวหลายคนหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกคุณนี่โชคดีจริง ๆ ลู่หยางยังสร้างบ้านให้พวกคุณอยู่ ต่อไปก็จะได้อยู่บ้านหลังใหญ่กันแล้ว”
“อือ ใช่แล้ว”