เขาเคยบอกเยี่ยอ้ายเหลียนไว้ว่า จะทำบะหมี่ผักกาดดองเปรี้ยวใส่ไส้หมูให้เธอกิน
ใครจะคิดว่าตอนนี้จะได้กินกันจริง ๆ ล่ะ?
เยี่ยอ้ายเหลียนปลื้มใจอยู่ในอก...
รู้สึกอบอุ่นใจสุด ๆ
ลู่หยางยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เรื่องที่รับปากผู้หญิงของตัวเองไว้ ยังไงก็ต้องหาทางทำให้ได้
ชีวิตประกอบขึ้นจากเรื่องราวทีละเรื่อง หากไม่ยอมทำแม้แต่เรื่องเดียว แล้วชีวิตข้างหน้าที่มีเรื่องราวอีกมากมายจะเติมเต็มได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้น เยี่ยอ้ายเหลียนอยากกินบะหมี่ไส้หมูผักกาดดองเปรี้ยว ก็จัดให้!
พอกินบะหมี่มื้อกลางวันเสร็จ ทุกคนก็กลับห้องของตัวเองไปงีบกลางวัน
หน้าร้อนแบบนี้ต้องหลบแดดตอนเที่ยง แดดแรงขนาดนั้น ถ้าออกไปทำงานกลางวันแสก ๆ นั่นไม่ใช่ขยันหรอก แต่ไม่รักชีวิตต่างหาก!
...
กลางดึก ลู่หยางแอบอุ้มหลิวซิ่วหลานออกมาไว้ในห้องโถง หลิวซิ่วหลานไม่คิดเลยว่าตัวเองเพิ่งหมดประจำเดือนได้แค่วันที่สอง
ตอนบ่ายเธอยังนึกอยู่เลยว่าอยากกินเนื้อขึ้นมานิดหน่อย...
แต่หลิวซิ่วหลานเป็นผู้หญิงขี้อาย
เธอไม่มีทางกล้าพูดกับลู่หยางตรง ๆ แน่นอน
ผลก็คือคืนนี้ได้กินเนื้อจนอิ่มหนำ
ท้ายที่สุดหลิวซิ่วหลานก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม...
ลู่หยางบอกหลิวซิ่วหลานว่าพรุ่งนี้จะพาไปหาหมอที่ตัวอำเภอ ให้ตรวจร่างกายดู
อาการกลัวหนาวหลังคลอดของหลิวซิ่วหลานจะรักษาให้หายได้ไหม?
แม้แต่ตอนที่ทั้งสองมีอะไรกัน เธอก็ยังหนาวสั่น ร่างกายอ่อนแอเสียจริง
เช้าวันรุ่งขึ้น ราวหกโมงครึ่ง เฉิงว่านเจินก็ทำอาหารเช้าสำหรับทั้งครอบครัวเสร็จแล้ว
อาหารเช้ามีโจวข้าวโพดเล็กหม้อหนึ่ง ด้านบนมีลังนึ่งสองชั้น ชั้นหนึ่งใส่ไข่ตุ๋นไว้หลายถ้วย เป็นรสหวานที่เด็ก ๆ ชอบ