เขายิ้มออกมา เฟอร์นิเจอร์มากมายขนาดนี้ทำให้เยี่ยเต๋อหวังกับพวกพ้องต้องช่วยกันทำงานเกือบทั้งวัน
ตอนเที่ยงทุกคนยังกินบะหมี่ซี่โครงหมูที่บ้านลู่หยางอีกมื้อ ทุกคนจึงทำงานกันอย่างขยันขันแข็งเป็นพิเศษ
อย่างการช่วยกันยกตู้เสื้อผ้าขึ้นชั้นบน ก็ต้องออกแรงกันมาก แต่ไม่มีใครบ่นสักคน
ทุกคนเหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยังมีความสุขกันดี
เพราะไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนว่า ในหมู่บ้านจะมีคนสร้างบ้านหลังใหญ่สูงถึงหกชั้นได้
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เรื่องนี้ก็ชวนให้ตื่นเต้นและภาคภูมิใจทั้งนั้น
ลู่หยางยืนอยู่หน้าประตู แจกขนม เมล็ดแตงโม และถั่วลิสงให้พวกเขา
ถือเสียว่าเป็นการเอาฤกษ์เอาชัย
พอตกกลางคืน
ลู่หยางนั่งอยู่ในลานเรือนเก่า ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ทั้งที่ได้สมบัติมาจากถ้ำใหญ่กลางภูเขาแล้วแท้ ๆ แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ
เพราะสมบัติเหล่านี้ต้องหาที่เก็บที่กว้างขวางพอ
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อจากนี้ลู่หยางต้องเดินทางไปขนของกลับจากเทือกเขาเป่ยหลิงอยู่ทุกวันเป็นระยะเวลาหนึ่ง
ความเสี่ยงก็สูง อาจเจอโจรภูเขา แต่ก็อาจเป็นฝ่ายจัดการโจรภูเขาได้เช่นกัน
ลู่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หากเขาพลาดท่าจนถูกโจรภูเขาฆ่าตายขึ้นมา
ก็เท่ากับทำให้ภรรยาทั้งสี่คนกับลูกทั้งแปดคนต้องผิดหวัง
ลู่หยางเคยคิดจะไปขนของกับเว่ยจวินและพี่ใหญ่ด้วยกัน
แต่สมบัติมากมายขนาดนี้ บอกใครไปก็ไม่ปลอดภัย
เพราะความไว้วางใจเป็นดาบสองคม
ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่ง ดาบเล่มนั้นอาจหันมาชี้ใส่ตัวเขาเอง