ลู่หยางไปอาบน้ำ ล้างตั้งแต่หัวจรดเท้าจนสะอาดเอี่ยม
กล่องแท่งทองใหญ่สองกล่องที่หอบกลับมา เขาเก็บซ่อนไว้หมดแล้ว
ตอนนี้ลู่หยางยังไม่ได้บอกคนในบ้านว่ามีแท่งทองใหญ่จำนวนมาก
เพราะยิ่งมีคนรู้มาก ข่าวก็ยิ่งรั่วไหลได้ง่าย
สู้ยังไม่พูดออกไปก่อนจะดีกว่า
คืนนั้นลู่หยางกับเถียนเสี่ยวอวี่ร่วมกันสัมผัสความสุขในตำนานขาเรียวงาม
สุดท้ายลู่หยางก็ไปส่งเถียนเสี่ยวอวี่กลับห้องข้าง แล้วจึงนอนหลับได้อย่างสบายใจ
คืนนั้นเขาหลับสบายตลอดคืน
ลู่หยางตื่นแต่เช้า ออกไปวิ่งรอบหมู่บ้าน
ทำเอาสาวน้อยที่แต่งงานแล้วหลายคนมองตามด้วยสายตาอิจฉาอีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอยังพากันซักผ้าอยู่ริมลำธาร ไม่ยอมกลับกันเสียที
เห็นได้ชัดว่าอยากดูท่วงท่าวิ่งอันหล่อเหลาของลู่หยางอีกหลายรอบ...
จะว่าไป รูปร่างของลู่หยางนี่สะดุดตาจริง ๆ!
ทั้งที่ตัวสูงใหญ่ แต่กลับเพรียว ทั้งที่เพรียว แต่ก็แข็งแรงกำยำ
เขาทำอย่างไรถึงมีรูปร่างที่ทั้งกำยำทั้งเพรียวได้กันนะ?
สะดุดตาจริง ๆ!
ลู่หยางวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว แล้วไปยืดเส้นยืดสายอยู่แถวนั้น เตรียมกลับบ้าน
ลู่เว่ยจวินรีบร้อนเดินเข้ามาพูดว่า “พี่หยาง โจวต้าจว้งบอกว่าก่อนหน้านี้พี่เคยรับปากให้เขามาผ่าฟืนที่บ้าน ไม่รู้ว่ายังนับอยู่ไหมครับ?”
ลู่หยางพยักหน้าเบา ๆ “นับสิ! แน่นอนว่านับ ให้เขามาได้เลย”
“ได้ครับ งั้นผมไปบอกทางบ้านเขาก่อน”
“อืม ดี”
ลู่หยางมองลู่เว่ยจวิน ช่วงนี้แม้เขาจะไม่ได้ช่วยลู่หยางออกไปล่าสัตว์ แต่ลู่หยางก็บอกให้เขาช่วยตัดฟืนจากเขากลับมาวันละหน่อย