“ลุงเย่ แล้วเงินมัดจำชั้นไม้นี่ ต้องจ่ายสักหน่อยไหมครับ”
“ไม่ต้องรีบ ๆ รอฉันส่งเฟอร์นิเจอร์ไปถึงบ้านนาย จัดวางเรียบร้อย แล้วเก็บเงินส่วนที่เหลือก่อน ค่อยมาคิดเงินมัดจำชั้นไม้กัน ตอนนั้นค่อยจ่าย ตอนนี้ยังไม่รีบ”
“ได้ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“ได้ ๆ!”
ศิษย์ทั้งหกคนต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง พากันเหลือบมองลู่หยาง
แต่ละคนมีสีหน้าเบิกบาน
ช่วงนี้เยี่ยเต๋อหวังกลุ้มใจไม่น้อย
ด้านหนึ่งก็เร่งทำเฟอร์นิเจอร์ อีกด้านหนึ่งก็เป็นกังวลไม่หยุด
กลัวว่าสินค้าดี ๆ ที่ทำออกมาเป็นชุดจะเก็บเงินกลับคืนมาไม่ได้
ตอนนี้ก็ดีแล้ว ลู่หยางกลับมา แถมยังแวะมาถามความคืบหน้าเรื่องเฟอร์นิเจอร์โดยเฉพาะ
เยี่ยเต๋อหวังยิ้มอย่างดีใจพลางบอกว่า “พวกศิษย์ รีบทำงานเข้า! เตรียมส่งของกันได้แล้ว!”
...
ลู่หยางกลับบ้าน แล้วแวะไปดูบ้านหลังใหม่ด้านหลัง พื้นที่ปูไว้เรียบร้อยสวยงาม บางส่วนเทปูนซีเมนต์ปูพื้นไว้แล้ว
ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สองกำลังหิ้วถังน้ำขึ้นไปชั้นบนเพื่อทำความสะอาด
การทำความสะอาดครั้งแรกนี้ลำบากมาก เรียกได้ว่าเป็นการทำความสะอาดครั้งใหญ่หลังสร้างเสร็จ
ช่วงนี้งานตกแต่งก็เพิ่งเสร็จพอดี
หลิวซิ่วหลานจ่ายเงินค่าตกแต่งครบแล้ว
ดังนั้นตอนนี้จึงไม่มีคนงานอยู่ที่นี่
มีเพียงเสียงพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สองขัดล้างพื้นไม่หยุด
ลู่หยางขึ้นไปดูบนชั้น มองออกไปเห็นบ้านของคนอื่นเตี้ย ๆ ต่ำ ๆ ส่วนบ้านของเขาสูงถึงหกชั้น มองแล้วสบายตาจริง ๆ
ทิวทัศน์ของหมู่บ้านหลายแห่งอยู่ในสายตา