“เจ้าคือคู่หมั้นผู้ล่วงลับของฉู่อี้หรือ?” เขาถาม
“ท่านรู้แล้วหรือ?” สือเหยาประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้นางเคยบอกจี้เหยียนว่า ในอีกโลกหนึ่งนางเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสือ เมืองเถาเฉิง
จี้เหยียนคงส่งคนไปสืบเรื่องนี้อย่างลับ ๆ
จี้เหยียนเลิกคิ้ว “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงจะตายเมื่ออายุสิบเจ็ดปี หลังจากนั้นเล่า? กลับขึ้นสวรรค์หรือ?”
“ใช่ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ ข้าก็ต้องจากไป” นางหลุบตา
“แล้วเจ้าจะกลับไปยังห้วงเวลานั้นเมื่อใด?”
“คงอีกไม่นาน” นางมีลางสังหรณ์ว่า คงอยู่ที่นี่ต่อได้อีกไม่นาน เสี่ยวลิ่วดูเหมือนใกล้จะกลับมาแล้ว
นี่คือความรู้สึกเชื่อมโยงทางใจอันน่าพิศวงระหว่างนางกับระบบ
“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่า หลังข้าขึ้นครองราชย์จะพบอันตรายถึงชีวิตครั้งหนึ่ง”
“ใช่”
“แล้วเจ้าจะปกป้องข้าหรือไม่?”
“จะปกป้อง”
“ข้าหมายถึงตัวข้าในยามนี้ ตัวข้าในห้วงเวลานี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอีกห้วงเวลาหนึ่งหรือภารกิจ เป็นเพียงเรื่องระหว่างเจ้ากับข้าเท่านั้น”
ดวงตาลึกล้ำดุจอัญมณีดำของเขาจับจ้องนางอย่างแน่วแน่ เขาพูดช้า ๆ ทว่าทุกถ้อยคำกลับทำให้ผู้ฟังมิอาจมองข้าม
เขามองสือเหยา ไม่ยอมพลาดแม้แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนสีหน้าของนาง
สือเหยานิ่งงัน
เรื่องระหว่างคนสองคน
ไม่เกี่ยวกับภารกิจ แต่เกี่ยวกับความรู้สึกจากใจจริงของนาง
“ข้าจะปกป้อง” นางนิ่งงันเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะได้สติกลับคืน
นางคิดไว้ตั้งนานแล้วว่า เมื่อเสี่ยวลิ่วกลับมา ต่อให้ต้องกลับไปอีกห้วงเวลาเพื่อทำภารกิจ นางก็จะหาเวลาย้อนกลับมาช่วยจี้เหยียนผู้เป็นทรราชให้รอดพ้นจากอันตรายถึงชีวิตครั้งนั้น