“อาเหยียน?”
“ข้าอยู่นี่”
“……”
นางไม่เข้าใจเลยว่าจี้เหยียนคิดจะทำอะไร
เมื่อครู่ยังใช้ศีรษะคนมาขู่ให้นางตกใจอยู่แท้ ๆ
จี้เหยียนพาสือเหยาขี่ม้าวนรอบสนามฝึกม้าอยู่นาน สือเหยารู้สึกว่าจิตใจปลอดโปร่งขึ้น อารมณ์ก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามไปด้วย
ตอนอยู่ยุคปัจจุบันนางไม่เคยขี่ม้ามาก่อน บัดนี้ได้นั่งอยู่บนหลังม้า จึงรู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง
นางอยากลองขี่เองขึ้นมากะทันหัน จี้เหยียนจึงส่งบังเหียนให้นาง
สือเหยาควบม้าด้วยความมั่นใจ
จากนั้นทั้งสองก็เกือบพลัดตกจากหลังม้า โชคดีที่จี้เหยียนไหวตัวทันและคว้าบังเหียนไว้ได้ทันท่วงที
หลังผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาได้ จี้เหยียนก็หน้าบึ้ง “ต่อไปข้าจะสอนเจ้า ห้ามขี่ม้าคนเดียวเป็นอันขาด”
สือเหยาพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว
ต่อมา จี้เหยียนพานางไปยังตำหนักอันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นตำหนักที่สือเหยาเคยแอบดื่มจนเมามายมาก่อน
นางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
“ฝ่าบาท... อาเหยียน ท่านพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
เดิมทีนางคิดจะเรียกฝ่าบาท แต่เมื่อจี้เหยียนมองนางด้วยสายตาเย็นชา นางก็รู้กาลเทศะและเปลี่ยนคำเรียกเสียใหม่
เขาไม่ตอบ เพียงพานางไปยังโต๊ะหินตัวหนึ่งในลาน แล้วส่งสัญญาณให้นางนั่งลง
บนโต๊ะหินมีไหสุราชั้นดีวางอยู่หลายไห กลิ่นหอมเข้มข้นชวนให้ลิ้มลอง
“มิใช่ว่าชอบดื่มสุราหรือ?” เขากล่าว “เราจะดื่มเป็นเพื่อนเจ้า”
ทรราชชวนข้าดื่มสุรา?
สุราส่งหัวหรือไง?
สือเหยาเริ่มนั่งไม่ติด
“ฝ่าบาท ที่จริงวันนั้นเป็นเพียงเหตุไม่คาดฝัน ข้ามิได้ชอบดื่มสุราหรอกเพคะ”
“เช่นนั้นก็น่าเสียดาย สุรานี้หาได้ยากยิ่ง เราเสาะหามานานกว่าจะได้มา คนทั่วไปไม่มีวาสนาได้ลิ้มรสหรอก”
กล่าวจบ จี้เหยียนก็ยกสุราขึ้นจิบ