สือเหยาพลันหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
“เสี่ยวลิ่ว ในที่สุดเจ้าก็โผล่มาแล้ว! ช่วงนี้เจ้าไปอยู่ที่ใดมา?” นางเอ่ยอย่างยินดี
“เดี๋ยวก่อน” นางพลันนึกขึ้นได้ “ออกจากวังหลวงหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
“โฮสต์ ข้าไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ทรราชเหยียนเชิญพ่อมดมาวางค่ายกลประหลาดในวังหลวง เพื่อขัดขวางไม่ให้ท่านออกจากห้วงเวลานี้ ทั้งยังดึงรั้งและผนึกวิญญาณของท่านไว้ ทำให้ท่านออกจากร่างนี้ไม่ได้” เสี่ยวลิ่วร้องโวยวาย
“ค่ายกลนี้ส่งผลกระทบต่อข้าด้วย ช่วงหลายวันนี้จึงส่งสัญญาณถึงท่านไม่ได้ ยามนี้เป็นคืนจันทร์เพ็ญ ค่ายกลอ่อนกำลังที่สุด ข้าถึงติดต่อโฮสต์ได้ชั่วคราว พรุ่งนี้ตอนจี้เหยียนเข้าเฝ้า ข้าจะยื่นคำร้องขออำนาจสูงสุดจากระบบหลัก แล้วพาโฮสต์เคลื่อนย้ายไปยังที่อื่น ก่อนส่งท่านกลับห้วงเวลาเดิม ตอนนี้โฮสต์ปลอมตัวให้ดี อย่าเพิ่งทำให้ศัตรูไหวตัว!”
เสี่ยวลิ่วพูดรวดเร็วราวกับยิงธนูออกจากแล่ง
“พระเอกคลุ้มคลั่งนี่น่ากลัวชะมัด...” เสี่ยวลิ่วยังพูดไม่ทันจบ เสียงก็พลันเลือนหายไปอีกครั้ง
ภายในห้วงความคิดกลับคืนสู่ความเงียบสงัด
ทว่าจิตใจของสือเหยากลับไม่สงบเลย!
ให้ตายสิ?
เบื้องหลังชีวิตหวานชื่นเล็ก ๆ น้อย ๆ กับทรราชเหยียนที่ฉันคิดไว้ กลับมีเรื่องมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
นางแอบลืมตาขึ้น มองใบหน้ายามหลับอันหล่อเหลาเย็นชาของจี้เหยียน เขาดูว่าง่ายอย่างเหลือเชื่อ
เจ้าคนคลุ้มคลั่งอยู่ข้างกายฉันนี่เอง
นางอดตัวสั่นเล็กน้อยไม่ได้ แต่ก็รีบผ่อนคลายร่างกายทันที ไม่ให้จี้เหยียนรู้ตัว
“เป็นอะไรไป?” จี้เหยียนถูติ่งหูของนางเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า
ยังถูกจับได้จนได้ สือเหยาสะดุ้งในใจ
“ไม่มีอะไร ข้าฝันร้าย” นางตอบอย่างว่าง่าย
“อืม อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่ตรงนี้” จี้เหยียนตบหลังนางเบา ๆ พลางปลอบโยน