เวลาค่อย ๆ ผ่านไป เหล่าหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มฟื้นขึ้นมาทีละคน
“ที่นี่ที่ไหน?”
“มืดจัง น่ากลัวด้วย”
“บิดาข้าเป็นนายอำเภอหลี่เซี่ยนนะ ใครกันที่จับคุณหนูอย่างข้ามาที่นี่!”
“ข้าอยากกลับบ้าน ฮือ ๆ…”
เสียงอึกทึกทำให้สือเหยาปวดหัว
เป็นดังที่คิด พวกโจรที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเดินเข้ามาตะคอกว่า “หุบปากให้หมดโว้ย! หนวกหูจะตายอยู่แล้ว ถ้ายังส่งเสียงกันอีก คืนนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าว!”
เหล่าหญิงสาวตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง แม้แต่หายใจก็ยังแผ่วเบา
รอบหูของสือเหยาพลันเงียบสงบลง
“เจ้าเอง!” เสียงหญิงสาวเต็มไปด้วยความตกใจ
สือเหยาหันไปตามเสียง
โอ้โห
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามิใช่เด็กสาวที่นางเคยช่วยไว้ด้วยเงินเมื่อสามปีก่อนบนถนน แล้วอีกฝ่ายกลับหมายปองจี้เหยียนหรอกหรือ
“ช่างบังเอิญ” สือเหยากล่าวเสียงเรียบ นางไม่รู้สึกชอบอีกฝ่ายสักนิด
“ข้าชื่อฮ่วนอี เจ้าเองก็ถูกจับมาที่นี่หรือ?” ฮ่วนอีเอ่ยอย่างสนิทสนม พลางยื่นมือหมายจะคล้องแขนสือเหยา ทว่าสือเหยาหลบเลี่ยง
สีหน้าของนางแข็งค้าง
“หน้าตางดงามเกินไป จึงถูกหมายตาเข้า” สือเหยาตอบอย่างห่างเหิน ทว่ากิริยายังคงสุภาพเรียบร้อย แม้ต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมสกปรกเหลือทน นางก็ยังงดงามจนผู้คนละสายตาไม่ได้
ยามนี้นางงดงามยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อนเสียอีก ฮ่วนอีไม่เต็มใจเพียงใดก็จำต้องยอมรับว่าสือเหยางดงามเกินไป
นางไม่เข้ากับที่แห่งนี้ ทั้งยังไม่เข้ากับฮ่วนอีที่ยืนอยู่ข้างกันแม้แต่น้อย
ฮ่วนอีกำชายแขนเสื้อแน่น เส้นเลือดบนหลังมือกระตุก