สือเหยาถูกมัดไว้ ก่อนถูกโยนไปยังมุมมืดแห่งหนึ่ง
“กล้านักนะ กล้าหนีงั้นรึ!” โจรคนหนึ่งตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
“สหายของเจ้าก็ถูกจับได้แล้ว พวกเจ้าหนีไม่พ้นกันสักคน พรุ่งนี้จะส่งพวกเจ้าไปขายที่หอนางโลม”
สหายหรือ?
แววฉงนวาบผ่านดวงตาของสือเหยา
หรือหลังจากนางไปแล้ว ยังมีคนอื่นหนีออกไปอีก?
กระทั่งโจรพา “สหาย” ที่ว่าเข้ามาตรงหน้านาง สือเหยาก็เข้าใจในทันที
หวนอีถูกเชือกป่านมัดท่อนบนไว้ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด รูปร่างบอบบางของนางยิ่งดูอ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้าโจรร่างกำยำ
“ใครเป็นคนงัดแม่กุญแจ?” ชายร่างสูงใหญ่กำยำผู้หนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มโจร บรรยากาศรอบกายทรงอำนาจ ดูท่าจะเป็นหัวหน้าของค่ายโจรเสือคำราม
“เป็น...เป็นนาง! นางงัดแม่กุญแจ แล้ว...ยังหลอกล่อให้ข้าหนีไปด้วยกัน ข้าวิ่งช้า นางก็เลยทิ้งข้าไว้”
หวนอีพลันเอ่ยขึ้น ยืนกรานว่าสือเหยาเป็นผู้วางแผนหนีในครั้งนี้ ส่วนนางเพียงถูกหลอกล่อให้หลงเชื่อชั่ววูบ
สือเหยาถูกป้ายความผิดใส่โดยไม่มีเหตุผล นางมองหวนอีเงียบ ๆ จับจ้องดวงตาที่หลบลี้ไปมาเพราะกำลังพูด
“จริงหรือ?” ประมุขค่ายโจรเสือคำรามหันมามองสือเหยา ก่อนจะตะลึงในความงามของนาง แล้วแววตาก็พลันฉายความเหี้ยมเกรียม