แสงแดดอบอุ่น สายลมที่พัดผ่านก็อ่อนโยนนุ่มนวล ชวนให้รู้สึกสบายใจยิ่งนัก
สือเหยาอาศัยจังหวะที่จี้เหยียนออกไปทำธุระ ลอบหนีออกจากจวนสือ
เหตุใดจึงต้องบอกว่านางลอบหนีออกจากจวนสือหรือ? แน่นอนว่าเป็นเพราะจี้เหยียนคอยขัดขวางอยู่เบื้องหลัง
ฐานะของเขาในจวนสือสูงขึ้นทุกวัน บ่าวไพร่ทั้งจวนต่างปฏิบัติต่อเขาราวกับเป็นนายท่านเขย บิดามารดาของนางถูกเขาป้อยอจนเคลิ้มไปหมด ทั้งยังชื่นชอบเขาเป็นอย่างยิ่ง
เพียงเพราะเขาบอกบิดาของนางว่า การที่หญิงสาวออกจากจวนตามลำพังนั้นไม่ปลอดภัย หากไม่มีเขาคอยอยู่เป็นเพื่อน นางออกไปข้างนอกย่อมเสี่ยงอันตราย บิดาของนางจึงออกคำสั่งว่า หากไม่มีจี้เหยียนไปด้วย ห้ามนางออกจากจวนตามลำพัง
ทำให้นางต้องลอบปีนกำแพงออกจากจวนทุกครั้ง
เขาต้องออกไปข้างนอกอยู่เสมอเพราะช่วยจวนสือทำการค้า เวลาที่ได้อยู่กับสือเหยาจึงน้อยลง เขาจึงทะนุถนอมทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่เคียงข้างนางเป็นพิเศษ
คืนหนึ่ง สือเหยากำลังหลับสนิท
นางพลิกตัว ตั้งใจจะนอนต่อ ทันใดนั้นกลับสัมผัสโดนสิ่งหนึ่งที่ร้อนผ่าว
นางฉงนใจอยู่บ้าง จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วก็เห็นจี้เหยียนนอนอยู่ข้างกาย!
แขนทั้งสองข้างของเขาโอบเอวนางไว้ ส่วนนางแนบชิดอยู่กับอกเขา สิ่งที่มือของนางสัมผัสอยู่นั้นคือ...