“อาเหยียน ข้าอยากดื่มน้ำ”
น้ำถูกยกมาให้ทันที
“อาเหยียน ข้าอยากกินขนมกุ้ยฮวา”
ขนมกุ้ยฮวาจานหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้าสือเหยา
“อาเหยียน ข้ารู้สึกหนาวนิดหน่อย”
เสื้อคลุมถูกนำมาพาดลงบนร่างนาง
สบายจัง!
อากาศแจ่มใส แสงแดดสาดลงบนใบหน้าของสือเหยา ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มและผิวพรรณชุ่มชื้นเปล่งปลั่งของนางยิ่งไร้ที่ติ งดงามบริสุทธิ์เหลือเกิน
นางหรี่ตา เอนกายอยู่บนเก้าอี้โยก ง่วงงุนจนแทบหลับ
จี้เหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ จ้องมองนาง
จากตอนแรกที่ยังไม่คุ้นชิน จนบัดนี้นางชินเสียแล้ว
ใครจะรู้ว่าตอนแรกยามถูกเขาจ้องมอง นางขนลุกขนพองเพียงใด แต่เมื่อถูกจ้องบ่อยเข้าก็ชาชินไปเอง
“วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้ว ดื่มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงอีกหน่อยเถิด” น้ำขิงน้ำตาลทรายแดงถ้วยหนึ่งถูกวางตรงหน้านาง
“ไม่ปวดแล้ว ไม่ดื่มได้หรือไม่” ดื่มต่อไปคงร้อนในแน่
ใช่แล้ว ที่จี้เหยียนดูแลนางอย่างใกล้ชิดและยอมทำตามทุกอย่างเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะสือเหยามีประจำเดือน
ยามปกติจี้เหยียนไม่เชื่อฟังถึงเพียงนี้หรอก
ทุกครั้งที่ประจำเดือนมา สือเหยาจะไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว หากเป็นหนักก็ปวดจนลุกไม่ขึ้น จี้เหยียนตกใจกับอาการของนางมาก ถึงกับไปค้นตำราเกี่ยวกับประจำเดือนของสตรี เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คุ้นเคยที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
ทุกวันเขาป้อนน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงให้นางสามครั้ง แม้จะช่วยบรรเทาความปวดได้ แต่สือเหยาดื่มจนรู้สึกร้อนใน
จี้เหยียนไม่ได้บังคับนาง เมื่อเห็นว่านางดีขึ้นแล้วจริง ๆ จึงตอบว่า “อืม”
น่าเสียดาย โอกาสใช้จี้เหยียนก็ใกล้หมดลงแล้ว ชีวิตแสนสบายที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ด้วย