「ท่านแม่ ข้าอยากไปชมงานโคมไฟในวันพรุ่ง」
ฮูหยินสือยิ้มจนหุบปากไม่ลง
「แม่ก็รู้อยู่แล้ว เหยาเหยาชอบเขา ก็หาโอกาสพูดคุยกับอาเหยียนให้ดีเถิด บุตรสาวแม่งดงามถึงเพียงนี้ อาเหยียนก็รูปงามเป็นเลิศ พวกเจ้าสองคนช่างเหมาะสมกันนัก」
สือเหยาพลันรู้สึกว่า ที่มารดาชอบจี้เหยียนนัก คงเป็นเพราะเขารูปงามเกินไป
มารดาของนางเองก็รูปโฉมงดงาม ทั้งยังชอบมองคนหน้าตาดี ส่วนบิดาของนางยามเยาว์วัยก็เป็นคุณชายรูปงามผู้สง่างามมีเสน่ห์ หาไม่แล้วมารดาคงไม่เลือกเขา
สือเหยาสืบทอดรูปโฉมจากบิดามารดา ย่อมไม่ด้อยไปกว่ากัน
แม้อายุยังน้อย ทว่านางก็มีโฉมงามล่มเมืองแล้ว
แม้ยามนี้สือเหยาเพิ่งอายุ 13 ปี แต่แม่สื่อและตระกูลใหญ่หลายแห่งต่างหมายตานางไว้ รอให้นางถึงวัยก็จะมาเจรจาสู่ขอ ทว่าพวกเขาไม่รู้ว่าสือเหมายังมีสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่วัยเยาว์อยู่
แต่สัญญานั้นก็ถือเป็นโมฆะไปแล้ว
หลังพูดคุยกับฮูหยินสืออยู่ครู่หนึ่ง พอนางจากไป สือเหยาก็เปลี่ยนเป็นชุดที่คล่องตัว
นางคาดว่าจี้เหยียนคงออกไปซื้อขนมถั่วเขียวร้านโปรดของนาง ร้านขนมเล็ก ๆ นั้นอยู่บนถนนที่ห่างจากจวนสือมาก ทั้งยังมีคนต่อแถวมากมายทุกครั้ง จี้เหยาคงกลับมาในเร็ววันไม่ได้
นางต้องกลับมาก่อนจี้เหยียน
「ไปกันเถิด เจ้าบ้าน อวี๋เหรินเซี่ยวคงมาถึงแล้ว」
「อืม」
สือเหยาออกจากเรือน เดินไปถึงกำแพงแล้วปีนข้าม ก่อนลงพื้นได้อย่างคล่องแคล่วในคราวเดียว
ตอนเด็กนางซุกซนเป็นที่สุด มักปีนกำแพงบ้านยายอยู่บ่อย ๆ ไม่คิดว่าความสามารถนี้จะได้ใช้ประโยชน์ในยามนี้ สือเหยารู้สึกว่าช่างน่าพิศวงนัก