คู่หมั้น? ฉู่อี้?
สือเหยานึกถึงข้อตกลงระหว่างนางกับฉู่อี้ขึ้นมา
ถือโอกาสถอนหมั้นเสียเลย
“เขาอยู่ที่ใด?” สือเหยาเปิดประเด็นทันที
“เจ้าใส่ใจเขามากหรือ?” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของสือเหยา แววตาของเขาก็หม่นลง น้ำเสียงแผ่วต่ำ
สือเหยาเข้าใจความหมายของเขาทันที จึงรีบปลอบประโลมเขา
นางเขย่าแขนจี้เหยียน พลางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “คนที่ข้าใส่ใจที่สุดย่อมเป็นอาเหยียน ข้าอยากให้เขาไปถอนหมั้นกับข้าที่บ้านท่านพ่อเสียเดี๋ยวนี้”
ถอนหมั้นหรือ?
ดวงตาหม่นหมองของเขาพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับเปลวไฟดวงน้อยที่ลุกขึ้นในราตรี ฉายประกายยินดีออกมา
“ใส่ใจข้าที่สุดหรือ?”
“ใช่”
คิ้วตาของเขาคลายออก น้ำเสียงยกสูงขึ้นเล็กน้อย “อืม”
“เจ้าเพิ่งฟื้น ต้องพักฟื้นให้ดี พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาเขา”
สือเหยาหรี่ตายิ้ม รอยยิ้มผลิบานดุจบุปผาวสันต์ “ข้าจะเชื่อฟังอาเหยียน”
เขาตกอยู่ในห้วงรอยยิ้มของนางอีกครา จนมิอาจถอนตัว
เขาประคองนางให้นอนลง ห่มผ้าให้เรียบร้อย แล้วจัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของนางอย่างเบามือ ทั้งเอาใจใส่และอ่อนโยน