สือเหยาหันไปมองเขา
เด็กหนุ่มมีคิ้วตาคมสะอาด ใบหน้าขาวเนียนเกลี้ยงเกลา รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงความว่าง่าย
ฉู่อี้เริ่มพลิกชะตาชีวิตตั้งแต่บัดนี้แล้วสินะ เจ้าหมูน้อยในความทรงจำแทบไม่เหลือเค้าเดิมเลย
คนอวบ ๆ นี่แหละว่าที่หนุ่มหล่อในอนาคต
สือเหยารำพึงในใจ
จี้เหยียนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ในใจหงุดหงิด ริมฝีปากบางเม้มแน่น
นางมองฉู่อี้นานเกินไปแล้ว
เมื่อฉู่อี้เห็นสือเหยามองมา เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหา เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “น้องเหยาเหยา ไม่ได้พบกันเสียนาน ยิ่งนานวันก็ยิ่งงดงามขึ้นนะ”
เมื่อบิดาของสือเหยาได้ยินว่ามีคนชมบุตรสาวสุดที่รัก เขาก็ภาคภูมิใจยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อคนผู้นั้นเป็นบุตรชายของสหายที่ตนให้ความสำคัญ
เขากล่าวพลางยิ้มจนตาหยี “เสี่ยวอี้เองก็เปลี่ยนไปมาก ผอมลงไม่น้อย ต้องกินข้าวให้ดี เรื่องการค้าของบิดาเจ้าอย่าได้เป็นกังวลจนเกินไป ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนให้ดี ภายหน้าย่อมเป็นใหญ่ได้”
“รบกวนท่านลุงสือเป็นห่วงแล้ว ฉู่อี้จะตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ไม่ทำให้บิดาและท่านลุงสือผิดหวัง” ฉู่อี้ตอบอย่างว่าง่าย
บิดาของสือเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ นี่ต่างหากคือบุตรเขยที่ถูกใจเขา หนักแน่นใฝ่ก้าวหน้า สุภาพเรียบร้อย รูปโฉมก็หล่อเหลายิ่ง