“ได้” นางรับปาก
เพียงแค่ช่วยถ่ายทอดคำพูดให้เท่านั้น ส่วนฉู่อี้อีกคนจะฟังหรือไม่ ก็เป็นเรื่องของเขาเอง
เห็นชัดว่าฉู่อี้กับสตรีผู้นั้นมีเรื่องราวต่อกันไม่น้อย แต่นางก็ไม่คิดซักถาม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง กลับไปแล้วนางจะต้องถอนหมั้นให้ได้
ฉู่อี้พยักหน้า เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “แม่นางพักอยู่ที่ห้องปีกแห่งหนึ่งในสวนหลังนี้ก่อนเถิด หากไม่มีธุระก็อย่าออกไปข้างนอก เรื่องอาหารการกิน ข้าจะให้คนจัดส่งมาให้”
ฉู่อี้พาสือเหยาไปยังห้องปีกที่นางจะพักชั่วคราว
ห้องสะอาดเรียบร้อย เครื่องเรือนมีพร้อมครบครัน เก้าอี้ที่ทำจากไม้ท้อส่งกลิ่นหอมจาง ๆ
สือเหยาเลิกคิ้ว “ใต้เท้า ท่านไม่สงสัยหรือว่าข้ามาปรากฏตัวในลานบ้านของท่านได้อย่างไร หรือเหตุใดจึงข้ามกาลเวลามาได้?”
ฉู่อี้ยิ้มบาง ๆ ก่อนรินชาให้นาง “แม่นางมิใช่คนของโลกนี้กระมัง”
ร่างของสือเหยาชะงักแข็ง นางมองฉู่อี้อย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านก็คงไม่ได้...”
“ไม่ใช่” เขารินน้ำชาลงถ้วยแล้ววางไว้ตรงหน้านาง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น “แต่ข้าเคยพบคนเช่นนั้น”
เคยพบหรือ? ยังมีผู้ทำภารกิจคนอื่นมายังโลกนี้อีกหรือ? โลกหนึ่งมีผู้ทำภารกิจสองคนได้ด้วยหรือ?
เสี่ยวลิ่วราวกับสัมผัสได้ถึงความสงสัยของนาง จึงอธิบายว่า “เป็นเรื่องปกติ โลกหนึ่งมีผู้ทำภารกิจได้หลายคน แต่ภารกิจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน”