“หมายความว่าอย่างไร?” น้อยครั้งนักที่ระบบจะเห็นโฮสต์จริงจังขึ้นมาสักครั้ง
“ก็คือข้าจะเป็นแสงจันทร์ขาวในวัยเยาว์ของเขา ยกระดับความสำคัญของตนเองในใจเขาให้สูงขึ้น สุดท้ายก็ใช้ความตายทำให้เขาจดจำความปรารถนาของข้า หวังให้เขาละชั่วหันหาความดี เป็นฮ่องเต้ผู้ทรงคุณธรรม”
“โฮสต์มั่นใจหรือว่าจะทำให้ทรราชใหญ่เชื่อฟัง ละชั่วหันหาความดีได้?”
“เพราะฉะนั้นวิธีตายต้องยิ่งใหญ่สะเทือนใจ และต้องเป็นเพราะเขาเท่านั้น”
สือเหยามองแสงจันทร์ที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ยื่นมือไปคว้าก็คว้าไม่ถึง “ต้องให้รู้สึกเหมือนใจถูกเกาให้คันยุบยิบ นี่คือจุดสูงสุดของสุนทรียะแบบโศกนาฏกรรม”
ว้าว โฮสต์ของมันมีฝีมืออยู่เหมือนกันนี่ เสี่ยวลิ่วทอดถอนใจ
ปกตินางดูไม่ละเอียดรอบคอบ แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญกลับไม่ทำให้ผิดหวังเลย มันต้องเรียนรู้จากโฮสต์ ช่วยโฮสต์ทำภารกิจให้สำเร็จอย่างเต็มที่!
ทั้งสองเวลานี้ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม กำลังวางแผนเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
ทว่าเมื่อสือเหยานั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร มองผักขึ้นฉ่ายผัดสีเขียวเต็มจานตรงหน้า นางก็ห่อเหี่ยวลงทันที
นางอยากคีบกับข้าวเนื้อที่อยู่ข้าง ๆ แต่จี้เหยียนกลับยกจานนั้นออกไปอย่างไร้ปรานี ทั้งยังเลื่อนผักขึ้นฉ่ายผัดมาไว้ตรงหน้านางอีกนิด
“ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบกินขึ้นฉ่าย”
“เลือกกินไม่ดี กินเนื้อมากแล้วก็ควรกินผักบ้าง”
สือเหยาคิดว่าเรื่องปีนกำแพงเมื่อครู่คงผ่านไปได้แล้ว ใครจะรู้ว่าจี้เหยียนกำลังเอาคืนนางอยู่ตรงนี้
จี้เหยียนมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มของนาง แววขบขันวูบผ่านดวงตา