ฉินโยวโยวเห็นเขายืนกรานจะใส่ร้ายนาง ก็โกรธจนชูหมัดน้อยขึ้น พลางเอ่ยเสียงขุ่น "เช่นนั้นเจ้าก็อย่าเปลี่ยนคำพูดจะดีกว่า! หากเจ้าเอ่ยคำเท็จ ฟันของเจ้าจะร่วงหมดปาก ชาตินี้อย่าหวังจะได้กินเนื้อหอมกรุ่นอีกเลย!"
ในใจเด็กน้อย นี่คือบทลงโทษที่เลวร้ายที่สุดในใต้หล้า
ทว่าผู้อื่นฟังคำพูดขุ่นเคืองที่อ่อนหวานไร้เดียงสาเช่นนี้ กลับใจอ่อนยวบ ถูกท่วงท่าซื่อใสไร้เดียงสาของนางทำให้ใจละลาย
มีเพียงหวงเหรินเซวียนที่สีหน้าเปลี่ยนไปมา ก่อนหน้านั้นขณะฉินโยวโยวเอ่ยวาจา ทุกถ้อยคำเหมือนมีแรงหนักพันชั่งกระแทกลงบนร่างเขา กดทับจนลมหายใจหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน
เขาลอบชำเลืองมองอ๋องจ้านหวังอย่างลนลาน ตรงเข้ากับแววตาดุดันของฉินสวินอวี่ ตกใจจนท้ายทอยชาไปทั้งแผ่น
"กระผมไม่กล้ากล่าวเหลวไหล หยกชิ้นนั้นเป็นหยกประจำตระกูลของกระผมจริงๆ... อึก..."
หวงเหรินเซวียนพูดพลางรู้สึกเหมือนกัดถูกอะไร รีบยกมือปิดปาก
ชั่วพริบตาถัดมา เขาประคองฟันที่คายออกจากปาก เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลโซมกาย "อ๊ากก——"
เห็นเลือดเต็มปากของเขา ทุกผู้คนก็ล้วนตื่นตะลึง
บรรดาสตรีที่ขี้ขลาดถึงกับกายอ่อน พลันสลบไป
"หลุดไปไม่กี่ซี่ก็ตกใจถึงเพียงนี้ ตอนนี้เจ้าบอกทุกคนได้แล้ว หยกชิ้นนี้เป็นของผู้ใด?"
ฉินโยวโยวใบหน้านวลขาวดุจกระเบื้องแฝงแววศักดิ์สิทธิ์บางเบา เอ่ยเสียงอ่อนหวาน
หวงเหรินเซวียนขวัญหนีดีฝ่อยังไม่ทันตั้งตัว สั่นเทาชี้ตรงไปที่ฉินโยวโยว พลางกรีดร้องด้วยเสียงหลง "มาร มารร้าย! เจ้าสาปข้า!"
ได้ยินเช่นนี้ ไอสังหารรอบกายฉินสวินอวี่พลุ่งพล่านขึ้นฉับพลัน ยกฝ่ามือจะตบสังหารเขา ทว่าถูกฉินโยวโยวกอดแขนไว้
นางมองอีกฝ่ายอย่างซื่อใสและเอาจริงเอาจัง เอียงศีรษะน้อยๆ "เสด็จพ่อสอนโยวโยวมา มิอาจกล่าวคำเท็จ โยวโยวห้าขวบก็ทราบดี หรือบิดามารดาเจ้ามิเคยสอนเจ้า?"
ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มกังวานใสแจ๋วดังจากนอกประตู "หวงจ่างกุ้ยผู้นี้มักโลภในทรัพย์ ชอบแย่งชิงรังแกเพื่อนร่วมกิจการ พ่อค้าในเมืองหลวงผู้ใดไม่รู้บ้าง!"