กลุ่มคนยืนอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง ในใจต่างพากันทึ่งในความใจกว้างขององค์หญิงเล่อหยาง
ในรายการของขวัญระบุว่าเป็นร้านที่เจริญรุ่งเรือง ครั้นได้เห็นก็สมดังคำร่ำลือ
หน้าร้านมีรถม้าจอดอยู่หลายคัน ภายในมีแขกมาเยือนไม่ขาดสาย เสียงผู้คนเอ็ดอึงครึกครื้น เห็นแววแรกก็รู้ว่ารุ่งเรืองยิ่ง
“คุณหนูน้อย ต่อไปท่านก็จะมีเงินใช้ไม่หมดแล้วเพคะ” หลิวหลีกล่าวเสียงเบา
ทว่าฉินโยวโยวกลับเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“โรงเตี๊ยมนี้ถูกกลิ่นอายอัปมงคลปกคลุม ไม่เห็นวี่แววมีเงินทองอยู่เลย”
เมื่อได้ยินเสียงในใจของเด็กน้อย ซูม่อถังก็เก็บรอยยิ้มที่มุมปากลง องค์หญิงเล่อหยางแสดงน้ำใจมอบร้านให้โยวโยว แต่นั่นมิได้หมายความว่าผู้อื่นจะไม่มีความเห็น
“เข้าไปดูข้างในกันเถิด!”
ซูม่อถังจูงมือฉินโยวโยวก้าวเดินเข้าไป
“ยินดีต้อนรับสู่หออวิ๋นชาง เชิญด้านในเจ้าค่ะ”
หออวิ๋นชางจำหน่ายผ้า ทั้งยังมีช่างปักตัดเย็บเสื้อผ้า แม้แต่หลิวหลียังทราบดีว่าผ้าที่นี่ดีเยี่ยม
จวนอันหนิงโหวเองก็เคยซื้อผ้าจากที่นี่ แต่น่าเสียดายที่ของดีดีล้วนไปไม่ถึงมือซูม่อถัง
หากไม่ใช่เพราะสินเดิมของมารดานาง ชีวิตของนางก็คงไม่สู้คนธรรมดาทั่วไปเสียด้วยซ้ำ
“ดูแลโยวโยวให้ดี ข้าจะไปดูผ้าทางด้านนั้น” ซูม่อถังกล่าวกับสาวใช้ทั้งสอง
นางแต่งงานกะทันหันเกินไป จึงไม่มีเสื้อผ้าที่สวมใส่ได้เหมาะสมสักกี่ชุด
เครื่องแต่งกายของหญิงที่ยังมิได้ออกเรือนกับของภรรยาต่างกันมากโข ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงตอนนี้นางยังเป็นหวังเฟย
หลิวหลีและอำพันรีบรับคำ
ฉินโยวโยวตัวเล็กเกินไป จนมองไม่เห็นสิ่งของบนเคาน์เตอร์ นางจึงยื่นมือไปทางอำพันเพื่อให้อุ้ม
เมื่อกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก็มิได้พบความผิดปกติอันใดกับสินค้าหรือเสี่ยวเอ้อในร้าน
ขณะที่นางกำลังจะให้ผู้หนึ่งหยิบผ้ากระแซเงินลายดาวกระจายทอเลื่อมผืนนั้นลงมาให้ จู่ๆก็มีใครบางคนตบมือของนางจนปลิวออกไป
“อย่าแตะต้องตามอำเภอใจ! นั่นเป็นผ้าอย่างดีที่สุดในร้านของเรา เจ้าทำเสียหายแล้วจะชดใช้ไม่ไหว!”