ฉินสวินอวี่ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ รินชาชามใหญ่ดื่มจนหมด ไม่มีความรู้สึกสะอึกในลำคออีก เขาจึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“ไปเถิด ท่านพ่อจะส่งเจ้ากลับเรือน”
สามีภรรยาส่งฉินโยวโยวกลับเรือนซ่านเสวีย ดูแลนางเข้านอนแล้ว จึงกลับเรือนใหญ่
ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชำระล้างคร่าวๆ ก่อนเอนกายลง ฉินสวินอวี่ครอบโคมไฟ ม่านพระสูตรพลันสลัวลง
“ถังเอ๋อร์”
ในความมืด เสียงฉินสวินอวี่อ่อนโยนอาลัย
“อืม”
นางขยับตัวเล็กน้อย ร่างข้างกายก็ประชิดเข้ามา โอบกอดนางแนบแน่น รั้งนางเข้าไว้ในอ้อมอก
กอดแน่นเกินไป นางถึงกับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา
ฉินสวินอวี่ซุกศีรษะลงตรงซอกคอของนาง สูดดมกลิ่นหอมของนางลึกๆ
ซูม่อถังรู้สึกว่าภายในม่านพลันร้อนระอุราวกับไฟลุกโพลงขึ้นฉับพลัน แผดเผานางให้ลุกเป็นไฟตาม
นางกัดริมฝีปาก เสียงสะอื้นคล้ายสัตว์บาดเจ็บ
ฉินสวินอวี่ใช้นิ้วมือลูบคลำริมฝีปากนางเบาๆ “อย่ากลั้น!”
กลับถูกนางกัดเข้าเต็มแรง
—เกินควบคุม
เมื่อสาวใช้จัดการเก็บเตียงนอนเรียบร้อย ฉินสวินอวี่อุ้มซูม่อถังออกจากห้องชำระ เอนกายลงอีกครั้ง ด้านนอกตีบอกเวลายามจื่อแล้ว
ภายในม่านเงียบสงบ คนทั้งสองเหมือนกำลังปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไป
“ท่าน——”
“เรื่องนั้น…”
มิคาดคิด คนทั้งคู่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
ฉินสวินอวี่ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยอีกครั้ง “ถังเอ๋อร์ เจ้าก็… ได้ยินหรือ”
พูดได้ครึ่งประโยคก็ชะงัก เพราะเรื่องได้ยินเสียงในใจนี้ มันพิสดารเกินไป
มิคาดซูม่อถังกลับรับคำต่อได้ดั่งรู้ใจ “ท่านก็ได้ยินเสียงในใจของโยวโยวหรือ”
“เจ้าได้ยินจริงๆ!”
ทั้งสองสอบบัญชีกันอยู่ครู่หนึ่ง ยืนยันได้ว่าพวกเขาล้วนได้ยินเสียงในใจของฉินโยวโยว
“เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก พวกเราจำต้องปิดปากเงียบสนิท อย่าได้แพร่งพรายออกไปแม้แต่น้อย หากแพร่ออกไป คงนำหายนะไม่รู้สิ้นสุดมาสู่โยวโยว”
ฉินสวินอวี่ขมวดคิ้วมุ่น ในแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
เกรงว่าเรื่องประหลาดนี้จะเปิดเผย ทำให้เด็กน้อยของบ้านเขาต้องตกอยู่ในอันตราย