ฉินโยวโยวหันกลับมามองต้าจ้วงด้วยความฉงน เพราะความตกตะลึงมากเกินไปทำให้น้ำเสียงสูงขึ้นกว่าปกติหลายส่วน "เจ้าเป็นผี เหตุใดยังกลัวผีอีก?"
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นผีร้าย!
พูดออกไป... นางก็พูดออกไปไม่ได้!
นางชูกำปั้นน้อยทำท่าจะทุบเขา "เจ้าทำให้ข้าอับอายนัก ทำให้ผีอย่างเจ้าอับอาย!"
ต้าจ้วงเกาหัว แสร้งหดคอ "ผีกลัวผีไม่ได้หรือ?"
ใครเป็นคนกำหนด?
ฉินโยวโยวไม่อยากคุยกับเขา หันไปมองผีหลายร้อยตนที่ทางเข้าซอกเขาไร้ซึ่งอารมณ์
"พวกเจ้าอย่าเพิ่งขยับ!" เด็กน้อยเห็นว่ามีองครักษ์จะเดินไปตรวจสอบศพ จึงรีบปราม
"ศพพวกนี้มีทั้งใหม่ทั้งเก่า เบื้องล่างยังมีกระดูกขาวโพลนอยู่ หากยกย้ายจะติดเชื้อโรคได้"
นางเห็นศพพวกนั้นถูกไอสีดำเข้มข้นห่อหุ้ม ใครแตะต้องก็ตาย
นางประหลาดใจนัก พวกนี้คงอยู่ที่นี่บ่อย ไฉนจึงไม่เป็นอะไร?
แม้แต่ต้าจ้วงผู้เป็นผียังได้รับผลกระทบ!!
ฉินโยวโยวจับต้าจ้วงยัดใส่ถุงผ้าของตน จากนั้นให้องครักษ์ลากคนมาสองคน เมื่อไม่รู้สาเหตุก็ลองปฏิบัติดู
เด็กน้อยนั่งยองอยู่ตรงหน้าคนทั้งสองที่ถูกลากมา เลือกอยู่พักใหญ่ เลือกคนที่ดูซวยกว่า แล้วโยนลงบนกองศพ
"เจ้าจะทำอะไร?" คนที่ไม่ได้ถูกโยนไปหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัว
ฉินโยวโยวครุ่นคิดอย่างจริงจัง แล้วตอบคำถามของเขาด้วยความเคร่งขรึม "ข้าคิดหาคำตอบไม่ได้ ดังนั้นจึงใช้เขาทดสอบดู"
จากมุมมองทางปราชญ์ศาสตร์ ก็เห็นผู้นั้น "ฟืบ" ร่วงลงไปราวกับตกลงในหล่มโคลน
ตอนแรกคนนั้นยังดิ้นรนไม่หยุด ผ่านไปไม่นานก็ค่อยๆ นิ่ง กระตุกเป็นพักๆ
สุดท้าย เมื่อไม่เคลื่อนไหว ฉินโยวโยวก็เห็นไอสีดำนั่นเข้มข้นขึ้นอีก
"เขาเป็นอะไร? อาไฉเป็นอะไร?" คนเหล่านี้ล้วนถูกผู้บังคับบัญชาเลือกออกมา จะว่ามีความรู้สึกอันใดแก่กัน ที่จริงไม่มี
แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายตายอย่างประหลาดต่อหน้าตน เขาก็หมดเรี่ยวแรงสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัว
"ปกติพวกเจ้าฆ่าคนแล้วโยนไป ก็ไม่เห็นเป็นอะไร?"
เสียงใสซื่อของฉินโยวโยวดังขึ้นข้างหูของชายผู้นั้น เขาหดศีรษะไว้ในอ้อมแขน ดูเหมือนไม่อาจเผชิญหน้ากับคำถามนี้