นางรออยู่ครู่ใหญ่ อีกฝ่ายก็ยังนิ่งเฉยราวกับหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน
องครักษ์หลายนายมองนางด้วยความเลื่อมใส อายุเพียงเท่านี้กลับมีความอดทนถึงเพียงนี้
ฉินโยวโยวก้มหน้าเล่นนิ้วมือของตน เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเจือเย็นชา “เอาล่ะ!”
อีกฝ่ายชะงักงัน กว่าจะเข้าใจความหมายของนางก็เห็นนางโบกมือน้อย ๆ คราหนึ่ง ร่างของเขาสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อย
ดูประหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากเขายังมีแววดูแคลน
“ว่ามา!”
เด็กน้อยเอ่ยประโยคหนึ่งแล้ว ก็หันหลังเดินไปยังปากถ้ำ ซ่อนเร้นผลงานและชื่อเสียง
“ข้ามีนามว่าตู้ฮ่าว เป็นหัวหน้าหน่วยของกองสาม กรมเจ็ด กองพลขวาแห่งกิมโหงว ข้าได้รับคำสั่งจากเฉินเสี่ยวเฉียง ผู้บัญชาการกรมเจ็ด ให้มาที่หมู่บ้านซ่างหยาง เพื่อสังหารล้างบางทั้งหมู่บ้าน”
……
ตู้ฮ่าวมีสีหน้าเรียบเฉย เสียงพูดไร้จิตวิญญาณ แม้กระทั่งตอนเด็กปัสสาวะรดกี่ครั้ง อายุเท่าใดจึงได้สตรีเป็นครั้งแรกก็สารภาพออกมาอย่างละเอียด
คนรอบข้างล้วนตกตะลึง แม้ตัวเขาเองก็ตกตะลึง ทว่าเขาไม่อาจควบคุมปากของตนได้
เขาสารภาพทุกสิ่ง
ฉินสวินอวี่อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มลึกล้ำที่ไม่อาจบรรยายได้ เอ่ยกับซูม่อถังว่า “ตอนนี้หมดกังวลแล้วกระมัง!”
ซูม่อถังถ่มน้ำลายเบา ๆ “ท่านใช้สายตาเช่นใด ดูสถานการณ์เสียบ้าง…”
เด็กน้อยที่เดิมทีกำลังใจลอย ได้ยินดังนั้นก็หันศีรษะของฉินสวินอวี่กลับมา จะดูให้รู้ว่าเขาใช้สายตาเช่นใดกันแน่
ซูม่อถังเอามือปิดปากวิ่งออกไป เกรงว่าตนจะหัวเราะออกมาแล้วกระทบต่อการไต่สวน
ฉินสวินอวี่กระอักกระอ่วนจะวางเด็กน้อยลงพื้น แต่นางน้อยมีพละกำลังมากนัก โอบคอของเขาไว้ แขวนอย่างไรก็ไม่ยอมลง
จนกระทั่งตู้ฮ่าวสารภาพจนหมดสิ้น ฉินโยวโยวจึงหยุดก่อกวน เดินไปต่อหน้าคนเหล่านั้น เอ่ยอย่างราบเรียบ “เห็นแล้วหรือยัง? จะสารภาพเองหรือให้ข้าช่วยพวกเจ้า?”
ชั่วพริบตา คนเหล่านั้นก็หันไปบอกองครักษ์ที่จดบันทึกทันที “ข้าจะพูด ข้าจะสารภาพทั้งหมด”
“อย่ามาแย่งกับข้า ข้ารู้มากกว่า!”
“เงียบปากให้หมด!” ซินซู่ตวาดลั่น “จงสังเกต พวกเจ้าจงบอกแก่คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเจ้า”