ลั่วเฉิ่นปรึกษาหารือกับฉินสวินอวี่จนได้ผลเป็นรูปธรรมระหว่างทาง บัดนี้ถือตนเป็นคนของจวนอ๋องจ้านหวังแล้ว
ที่เห็นทั้งสองเข้าขากันดี เขาย่อมยินดี
หากเป็นเพียงมิตรสหายก็แล้วไป ส่วนภายภาคหน้า เขาไม่กล้าคิดเกินเลย คาดว่าลั่วเฟิงก็เช่นกัน
ผู้ที่พวกเขาตามหา ก็คือบรรพจารย์น้อย
ลั่วเฉิ่นกับเฉารุ่ยดื่มด้วยกัน ฉินโยวโยวมาถึงตัวซินซู่แล้ว
เมื่อได้ยินคุณหนูน้อยจะกวาดล้างสวนต้าผิงเสียในคืนนี้ คนทั้งหลายก็คึกคักขึ้นมา ด้วยกลุ่มบุรุษผู้ถูกเก็บตัวอยู่ในจวนล้วนอึดอัดจนเกือบจะเกิดโรคภัย
ระหว่างทาง ลั่วเฟิงได้ยินซินซู่และคนอื่นๆ เริ่มถกกันว่าจะใช้กลยุทธ์ใด ก็ได้แต่ภาวนาในใจให้ผู้ที่ยั่วยุเด็กน้อยโชคดี
จะยั่วยุผู้ใดก็แล้วแต่ เหตุไฉนต้องมายั่วยุจวนอ๋องจ้านหวัง ค่ำนี้จักสั่งสอนพวกมันเสียให้เข็ดหลาบ
บนสวนกลางคืนแม้มิได้ประกาศเคอร์ฟิว ทว่าพอฟ้ามืดทุกคนก็พากันเข้านอน
ซินซู่เรียกหลิวเหล่าซานมานำทาง พอถึงบริเวณใกล้สวนต้าผิง ก็ส่งคนออกไปสอดแนมหลายนาย
ฉินโยวโยวให้ต้าจ้วงที่กลับมาแล้วตามไปด้วย ไม่นานนักทั้งสามคนกับอีกหนึ่งวิญญาณก็หวนกลับมา
"ซูมู่เหยาอยู่ในเรือนชั้นในสุด มีเพียงเรือนนั้นที่มีคนเฝ้า ด้านนอกมีเวรยาม ด้านในมีเพียงยายเฒ่าสองคนกับสาวใช้ห้าคน"
ซูม่อถังได้ฟังก็หันไปถามหลิวเหล่าซานว่า "คนที่ไปสวนหลิ่วเฉวียนวันนั้น มีผู้ใดที่เจ้าพอรู้จักบ้างหรือไม่?"
หลิวเหล่าซานจำได้แม่นยำ "พวกมันใส่ชุดดำเหมือนกันหมด ฝีมือโหดเหี้ยมนัก มีเพียงคนนำทางคนหนึ่งที่เคยพบหน้าหลายครั้ง แต่มิใช่คนของสวนต้าผิง"
ซูม่อถังขมวดคิ้ว รู้สึกพิกลชอบกลอยู่หลายส่วน
"หวังเฟย องครักษ์ของตระกูลอันหนิงโหวแต่งกายด้วยชุดดำหรือ?" แม้ซินซู่จะเอ่ยถาม ทว่าในใจเขารู้คำตอบดีแล้ว เพราะในเมืองหลวงไม่ว่าองครักษ์ของตระกูลใด ล้วนน้อยนักที่จะสวมชุดดำ โดยมากมักเป็นสีคราม
ชุดดำนั้น ดูคล้ายคนในยุทธภพ?
เป็นไปดังคาด นางส่ายหน้า "น่าจะเป็นสีคราม"
"ต้าจ้วง เจ้าสืบได้ผลอย่างไร?" ฉินโยวโยวถาม เมื่อครู่ผู้อื่นแลไม่เห็น แต่นางเห็นว่า พอต้าจ้วงกลับมาก็มีท่าทีตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
คล้ายกับว่า เขาค้นพบเรื่องที่ผู้ใดไม่เคยพบ และเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่รู้