ฉินโยวโยวกล่าวจบ คณะผู้ติดตามในห้องโถงสหายต่างสบตากัน ล้วนเห็นแววตาที่แน่วแน่ของกันและกัน
เฉินหลายอี๋เป็นผู้เอ่ยปากขึ้นก่อน “จะพนันก็พนัน ข้าเกรงว่าเจ้าจะแพ้จนหมดตัวต่างหาก!”
ฉินโยวโยวไม่ใส่ใจเขาเท่าใดนัก ไอ้คนที่พ่ายแพ้แก่มือนาง ไม่คู่ควรให้นางเปลืองน้ำลาย
ฉินเมิ่งเมิ่งจับแขนเสื้อฉินซือหยานไว้ด้วยความกังวล เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านพี่ใหญ่ พวกเราจะพนันกับนางจริงหรือ? ถูกนางเหน็บแนมสักสองสามคำก็ไม่เห็นเป็นไร เจ้าอย่าได้ออกหน้าเพื่อข้าเลย พวกเรารักษาตัวให้ต่ำไว้ดีกว่า”
ฉินซือหยานที่เดิมมีสีหน้าเรียบเฉย พอได้ยินคำของนางก็ฉายแววาคมกริบขึ้นมาทันที จับมือฉินเมิ่งเมิ่งไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พนัน! ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดรังแกเจ้า! วันนี้ข้าจะให้นางรู้ว่าผู้ใดคือดาวนำโชค!”
ในใจของเขา เชื่อว่าเมิ่งเมิ่งคือดาวนำโชค ขอเพียงนางอยู่ข้างกายเขา วันนี้พวกเขาต้องชนะแน่
ฉินเมิ่งเมิ่งพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วรีบหลุบตาลง ปิดบังแววตาที่เปี่ยมด้วยความทะนงตน
ฉินโยวโยวหูไว พอได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องตามลมมา ก็เม้มปาก
ช่างเถิด ผยองขึ้นมาเสียแล้ว
นางยินยอมแล้วหรือ?
ทันใดนั้น จากชั้นล่างพลันมีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น “คุณหนูน้อย?”
ในที่นี้มีคุณหนูน้อยอยู่สองคน ทั้งคู่จึงหันมองไปยังเบื้องล่างพร้อมกัน
ก็เห็นบนชานเรือนของชั้นสองมีคนรู้จักยืนอยู่ ฉินโยวโยวยกหน้ากากขึ้น ยิ้มให้คนผู้นั้น หลิวหลีเอ่ยเสริมว่า “คุณหนูน้อย นั่นคือคุณชายน้อยแห่งสกุลลั่ว”
นางหันไปถามคณะที่ห้องโถงสหาย “เพิ่มอีกหนึ่งคน ท่านว่าเป็นอย่างไร?”
มีคนส่งเงินมาให้พวกเขา จะมีใครไม่เห็นชอบได้อย่างไร นัยน์ตาของฉินซือหยานที่เคยมีแววดุร้ายเลือนหายไปแล้ว ตอบนางเรียบ ๆ ว่า “ได้”
เด็กน้อยโบกมือเรียกลั่วเฟิง ตะโกนเสียงใสว่า “รีบขึ้นมาเร็วเข้า!”
ลั่วเฟิงกระซิบข้างหูผู้อาวุโสที่ติดตามมาสองสามประโยค ผู้อาวุโสก็พยักหน้า
ไม่ช้า ลั่วเฟิงก็มาถึง หลิวหลีไปเปิดประตูให้เขา
เขาเห็นองครักษ์จ้านหวังกับพระชายาทรงประทับอยู่ด้วย ก็รีบคารวะ “ถวายบังคมท่านอ๋อง พระชายา”