ฉินโยวโยวแกว่งเท้าทั้งสองข้างนั่งอยู่ริมหน้าต่าง สนทนากับลั่วเฟิงไปพลาง
คนที่ไปวางเดิมพันกลับมาแล้ว
“ท่านหญิง เรือที่เราซื้อ อัตราจ่ายคือหนึ่งต่อสิบเจ็ด ของพวกเขาคือหนึ่งต่อหนึ่งจุดสาม”
หลงซานรายงานเสียงเบา
เดิมที นางเพียงคิดจะเล่นกันเองในหมู่พวกตน แต่ไม่รู้เหตุใด นางกลับสนใจโต๊ะรับพนันชั้นล่างยิ่งนัก
เด็กน้อยผู้นี้ทำตามใจปรารถนาอยู่แล้ว
ไม่คาดคิดว่าฉินซือหยานจะเห็นด้วย ทว่าก่อนหน้านี้นางเห็นชัดเจน คนที่ฉินซือหยานส่งลงไป คล้ายรู้จักกับเสี่ยวเอ้อคนนั้น ทั้งสองกระซิบกระซาบกันไม่กี่คำ
ทว่าก็มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด ฉินโยวโยวพอหันกลับมาก็ลืมเสียแล้ว
“ตึง! ตึง! ตึง——”
เสียงกลองเรือมังกรดังขึ้น เหนือผิวน้ำ เรือมังกรห้าลำเรียงแถวหน้ากระดาน หัวเรือสลักเป็นหัวมังกรอ้าปากแผ่ท่าทางดุร้าย
ฝีพายเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อที่เผยออกตึงแน่น ดั่งก้อนเหล็กกล้า
ห้องโถงชั้นบนสุดของหอหวังเจียงดูประหนึ่งเตรียมมาเพื่อการชมแข่งเรือมังกรโดยเฉพาะ หน้าต่างกว้างแปดฉื่อเปิดออกได้ทั้งหมด ทัศนียภาพยอดเยี่ยม ระดับการชมสูงยิ่ง
ยามนี้ แม้ฉินสวินอวี่และซูม่อถังก็มาด้วย
ซ่างกวนฉือเดิมจะกลับห้องส่วนตัวของตน กลับถูกฉินโยวโยวกอดแน่น สุดท้ายไร้หนทาง ได้แต่อยู่ทางฝั่งพวกนาง ร่วมชมการแข่งเรือมังกรกับคนที่เกลียดขี้หน้า
เสียงกลองเร่งเร็วขึ้น ธงที่ปักอยู่หัวเรือถูกสายลมปะทะสะบัดพลิ้ว
หากดูเพียงผิวเผิน เรือที่ปักธงแดงลำนั้นดูสง่างามที่สุด ลำเรือเพรียวยาว ฝีพายมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือชั้นยอด
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านที่มุงดูอยู่เบื้องล่างดังแว่วมาเป็นระยะ—
“ข้าบอกเจ้าแล้ว ปีนี้เบินเหลยเก๋อต้องได้ที่หนึ่งแน่! เจ้าควรจะตามข้าแทง เจ้าไปยึดติดกับหลิงอวิ๋นเก๋อทำไมกัน!”
“เฮ้อ เจ้าก็รู้แล้วหรือ? เบินเหลยเก๋อไปจ้างฝีพายมาจากเฉาปังด้วยราคาสูงลิ่ว นี่ลงทุนมหาศาล!”
“ข้าได้ยินว่าพวกเขาฝึกฝนมาครึ่งปีเต็ม เข้าขารู้ใจกันนัก”
……
เบินเหลยเก๋อที่พวกเขาพูดถึง คือเรือที่ถูกจับตามองที่สุดในปีนี้ ลำที่ปักธงแดง ฉินซือหยานห้องข้างๆ ก็เดิมพันมันไว้