เช้าวันรุ่งขึ้น จวนอ๋องจ้านหวังทุกผู้คนล้วนมีสีหน้ายินดีปรีดา
มีเพียงเรือนซ่านเสวียที่ยังคงเงียบสงัด
ลั่วเฟิงยังคงไม่ได้ไปกั๋วจื่อเจียน ครั้นฟ้ายังสลัวก็มาเคาะประตูจวนอ๋องจ้านหวัง
สวีเหลียงนำทางเขาไปยังเรือนซ่านเสวียด้วยตนเอง พร้อมสั่งคนให้นำอาหารเช้ามาส่ง
ลั่วเฟิงปรายตามองหลิวหลีที่ออกมาต้อนรับ เมื่อเห็นนางส่ายศีรษะ เขาก็มิได้ผิดหวัง เดินตรงไปยังใต้ซุ้มดอกไม้
“รบกวนด้วย เช่นเดียวกับเมื่อวาน”
ลั่วเฟิงกล่าวจบ หลิวหลีก็ทำความเคารพแล้วถอยออกไป
ไม่นานนัก ก็มีคนนำน้ำชา ขนม ของว่าง เครื่องเขียน หมึก พู่กัน กระดาษ มาวางไว้เช่นเดียวกับเมื่อวาน
ยามสาย หลงอีประคองฉินสวินอวี่มาเยี่ยมเด็กน้อย คาดไม่ถึงว่ากลับเห็นเด็กหนุ่มนั่งอยู่ใต้ซุ้มดอกไม้
หลงอีเกรงว่าเขาจะโกรธ จึงรีบอธิบายว่า “คุณชายน้อยสกุลลั่วมาเมื่อวาน กลองย่ำค่ำดังก็กลับไป บอกว่ามาเป็นเพื่อนคุณหนูน้อย”
ฉินสวินอวี่ผงกศีรษะเล็กน้อย มิได้เอ่ยวาจาใด
แต่กลับกวักมือเรียกลั่วเฟิงให้ตามตนเข้าไปดูเด็กน้อย
เด็กน้อยเช่นเดียวกับเมื่อวาน นอนอยู่กลางเตียง ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
หากไม่ใช่เพราะท้องที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นบางครั้ง อาจนึกว่ากลางเตียงวางหมอนอิงไว้
ฉินสวินอวี่นั่งลงข้างเตียง จับมือเด็กน้อยไว้เนิ่นนานโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “เจ้าตัวนี้จะหลับไปอีกนานเท่าใด ต้าจ้วง เจ้าทราบหรือไม่”
ร่างของต้าจ้วงปรากฏขึ้นเบื้องหลังผู้คน เขาขยี้ตาแล้วกล่าวว่า “ข้าก็ไม่ทราบ”
เขาเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน เพิ่งเคยเห็นภาพใหญ่โตเมื่อคืนนั้นเป็นครั้งแรก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าบรรพจารย์น้อยท่านนี้จะตื่นเมื่อใด
“ออกไปเถิด!”
ฉินสวินอวี่ไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ จึงถอนหายใจ เขามิใช่เพียงให้ต้าจ้วงออกไป แต่ยังไล่วิญญาณที่หลับสบายอยู่ในห้องด้านในออกไปด้วย
“วางเก้าอี้ใต้ชายคา ข้าจะรอโยวโยวตื่นอยู่ที่นี่”
ฉินสวินอวี่นึกถึงเด็กน้อยเมื่อครู่ที่นอนหลับไร้สุ้มเสียง ในใจพลันรู้สึกเจ็บปวด
เขาหวังว่าเมื่อโยวโยวตื่นขึ้นมา จะได้เห็นตนเป็นคนแรก
หลงอีร้อนใจเล็กน้อย “อ๋อง บาดแผลของท่านยังไม่หายดี…”