ซ่างกวนฉือเข้ามา ซูม่อถังกำลังวางงูอสรพิษไว้บนอกของฉินสวินอวี่ ปากก็กล่าวว่า "อ๋องต้องพิษอีกแล้ว เจ้าดูดออกมาได้หรือไม่"
ซ่างกวนฉือรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน ถอยออกไปแล้วเดินเข้ามาใหม่ ทำเอาซินซู่ที่ตามหลังเขามาตกใจ
เดินมาถึงข้างเตียง พอดีเห็นงูอสรพิษฉกเข้าที่บาดแผลของฉินสวินอวี่
ซินซู่นึกไม่ถึงว่า งูดำตัวน้อยในตอนนั้นจะกลายมาเป็นงูทำงานให้จวนอ๋องจ้านหวังแล้ว
ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร นี่ก็ถือว่าเข้าระบบแล้วกระมัง?
แต่งูอสรพิษกลับรู้สึกว่าตนเป็นเหมือนลาที่หมุนโม่ งานไม่มีวันเสร็จ
คราก่อนมันดูดพิษให้ฉินสวินอวี่แล้ว สีบนตัวจากสีดำเปลี่ยนเป็นสีมรกตทั่วร่าง
แต่ซินซู่กลับสังเกตว่า บัดนี้มันมิได้เป็นสีมรกตล้วนแล้ว หากแต่เจือสีทองเล็กน้อย มิเพียงเท่านี้ หัวของงูก็ดูแปลกๆ
แต่พอมองดีๆ กลับเหมือนไม่มีอะไร
ขณะที่ทุกคนคิดว่าต้องใช้เวลานาน งูอสรพิษก็เลื้อยลงจากตัวฉินสวินอวี่
"เสร็จแล้วหรือ" สวีเหลียงค่อนข้างร้อนรน "เหตุใดรวดเร็วเช่นนี้ แน่ใจหรือว่าดูดหมดแล้ว"
เขากังวลว่าเมื่อคุณหนูน้อยไม่อยู่ งูตัวนี้จะออกลีลาลวกๆ หากในกายอ๋องยังมีพิษตกค้างเล่า?
เฮ้อ ยามคุณหนูน้อยไม่อยู่ แม้แต่คนที่สื่อสารได้ก็ไม่มี
งูอสรพิษกลอกตาใส่ สะบัดหางของมัน ทุกคนจึงเห็นว่าปลายหางของมันมีส่วนที่ดำอยู่ราวฝ่ามือ
"นี่มันงูเปลี่ยนสีได้นี่นา!" ซ่างกวนฉือบ่นพึมพำ
ไม่คิดว่าจู่ๆ ด้านหลังเขาจะมีเสียงต้าจ้วงดังขึ้น "งูตัวนี้กำลังบอกพวกเจ้า ว่ามันจัดการเรียบร้อยแล้ว พิษอยู่ที่หางมันหมด ให้พวกเจ้าวางใจ!"
ต้าจ้วงทนดูอยู่เฉยไม่ไหวจริงๆ จึงเอ่ยอธิบายแทนงู
ซ่างกวนฉือสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง หันกลับไปก็ไม่เห็นผู้ใด ความรู้สึกนี้ช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก
"ใบหน้าอ๋อง กลับเป็นปกติจริงๆ!" ซูม่อถังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้ฉินสวินอวี่
เมื่อครู่ยามงูอสรพิษดูดพิษ ฉินสวินอวี่แม้ไม่ทรมานอย่างคราก่อน แต่ก็ยังคงหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมามากเพราะความเจ็บปวด
บัดนี้สีหน้าฉินสวินอวี่กลับคืนเป็นดั่งหยกงาม เพียงแต่เมื่อคืนเสียเลือดไปมาก สีหยกจึงขาดความเปล่งปลั่ง มีความซีดขาวปนเหลืองซีดเล็กน้อย