เนื่องจากบ้านเกิดของสวีเจ๋ออยู่ไกลพอสมควร จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครไปที่กั๋วจื่อเจียนเพื่อสืบเรื่องของสวีเจ๋อ
แต่ถึงมีคนไป จวนอ๋องจ้านหวังช่วงนี้เพราะนายท่านทั้งสองเกิดเรื่องขึ้น เรื่องของสวีเจ๋อจึงอาจถูกเลื่อนออกไปก่อน
แม้ฉินโยวโยวจะบอกว่าจะไปเยี่ยมสวีเยวียน แต่นางก็ยังรอจนถึงยามบ่าย
ในสายตาของนางตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือฉินสวินอวี่
ลูกธนูที่ยิงเข้าอกเขาในค่ำคืนนั้นมีเงี่ยง เมื่อดึงออกมาจึงดึงเอาเนื้อออกมาเป็นชิ้นใหญ่ด้วย และบาดแผลก็กว้างมาก
บาดแผลจะสมานได้ ต้องเริ่มสมานจากภายในก่อน สุดท้ายบนหน้าอกก็จะยังเหลือหลุมลึกอยู่ ดูน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
เช่นเดียวกับตอนนี้ บาดแผลของฉินสวินอวี่ยังเห็นเนื้อเยื่อที่กำลังสมานอยู่ภายในได้
ทุกครั้งที่ซูม่อถังทายาให้เขา นางก็จะร่ำไห้
สุดท้าย ฉินสวินอวี่ก็ไม่ให้นางทายาให้อีก เปลี่ยนเป็นหลงอี แม้เขาจะทุกข์ใจ แต่ก็ไม่ร่ำไห้
ซ่างกวนฉือเห็นแผลของฉินสวินอวี่ ใบหน้าก็ซีดเซียว ดูเหมือนยังหวาดผวา "สองวันนี้ท่านหมอเซวี่ยกำลังปรุงยาทาตัวอยู่ ถึงเวลาจะต้องถมหลุมนี้ให้ท่านแน่"
น้ำเสียงของเขาคล้ายล้อเล่น ทว่าสีหน้ากลับจริงจังยิ่ง
ฉินโยวโยวได้ยินดังนั้นกลับไม่ยอม นางถลึงตาใส่ซ่างกวนฉือ เท้าสะเอวแล้วกล่าวว่า "ท่านพ่อยังมีโยวโยว!"
ฉินสวินอวี่เหลือบมองซ่างกวนฉืออย่างได้ใจ ราวกับกำลังบอกว่า ต่อให้เจ้าหน้าตาดีเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ ลูกสาวยังรักข้าที่สุด
ซ่างกวนฉือเหมือนจะจงใจยั่วเด็กน้อย ถึงกับตบอกแสดงท่าที "คุณหนูวางใจเถิด ท่านหมอที่ข้าหามาได้ ไม่กล้าบอกว่าเก่งที่สุด แต่ฝีมือแพทย์ก็เหนือชั้นยิ่ง"
เด็กน้อยถูกเขายั่วจนตาเบิกโต มือน้อยวางลงบนปากแผลของฉินสวินอวี่
เพียงเห็นมือน้อยเปล่งแสงทองเจิดจ้า ฉินสวินอวี่รู้สึกชาและคัน คนทั้งหลายต่างรอดูด้วยความสงสัย
ข้างหูของซ่างกวนฉือดังเสียงของต้าจ้วงขึ้น "บรรพจารย์น้อยของข้าเก่งกาจนัก!"
ซ่างกวนฉือรู้สึกถึงความเย็นเยียบจากใบหูถึงหัวไหล่ ไล่ไปถึงแผ่นหลัง เขาสะดุ้ง อยากด่าแต่ก็มองไม่เห็นคนเลยสักนิด