ยามนี้ องค์หญิงใหญ่อันผิงสำแดงมาดพระเชษฐภคินี ดวงพระเนตรเบิ่งกว้าง ตรัสเสียงเข้มว่า “เล่อหยาง นั่งลง!”
องค์หญิงเล่อหยางยำเกรงพระเชษฐภคินีพระองค์นี้ ทรงแลบลิ้นพระสรวล รีบประทับนั่งอย่างว่าง่าย
ราชบุตรเขยเฉินเส้ารู้กาลเทศะยิ่ง ถอยออกไปด้านนอก ในห้องนอกจากฉินสวินอวี่นอนสลบไม่ได้สติแล้ว ผู้อื่นล้วนเป็นสตรี บุรุษอย่างเขานั่งอยู่ด้วย ล้วนต่างอึดอัด
ท่านหญิงใหญ่เพียงทอดสายพระเนตรลึกล้ำมายังซูม่อถังครั้งหนึ่ง ทำเอาใจซูม่อถังเต้นรัว
นางรับรู้พระประสงค์แน่ชัดของท่านหญิงใหญ่ไม่ได้ทั้งหมด ได้แต่ดำเนินไปตามสัญชาตญาณของตน
“ตามธรรมเนียม พระป้าทั้งสองพระองค์เสด็จมา โยวโยวควรออกมาคารวะ ทว่าวันนี้นางไม่สะดวก ไว้วันหน้าจะให้นางไปคารวะถึงจวนของพระองค์แน่เจ้าค่ะ”
ซูม่อถังทราบดีว่า ท่านหญิงใหญ่เสด็จมาเพื่อดูอาการของโยวโยวเป็นหลัก แต่บัดนี้เด็กน้อยยังไม่ฟื้น เวลาฟื้นแน่ชัดพวกเขาก็กำหนดไม่ได้
กล่าวเช่นนี้ ท่านหญิงใหญ่คงทรงเข้าใจความนัยของนางแล้ว
ท่านหญิงใหญ่เข้าพระทัยอย่างแน่ชัด ทว่ายิ่งทรงวิตกหนักขึ้น
โยวโยวเมื่อวานนี้เพื่อช่วยซิงเหยี่ยน บัดนี้ยังสลบไม่ได้สติ เสี่ยวเยาก็ถูกลอบทำร้าย วางยาพิษ พระนางทรงรู้สึกผิดพระทัยยิ่ง เอื้อนพระพักตร์ส่งสัญญาณแก่เป่าเยวี่ยด้านหลัง ให้นำสิ่งของที่เตรียมมามอบให้สาวใช้ข้างกายซูม่อถัง
วันนี้นางนำองครักษ์ลับหลงฉืออีที่ฉินสวินอวี่มอบให้พระนางมา ทว่าบัดนี้มีนามว่าหรงอวี่
ทรงอวี่รับสิ่งของ ให้ซูม่อถังดูแล้ว จึงไปยืนด้านหลัง
“นี่เป็นของให้เสี่ยวเยากับโยวโยว ยังมีของอื่นอีก ส่งมอบให้ท่านปู่สวีแล้ว”
องค์หญิงใหญ่อันผิงก็ทรงเรียกสวีเหลียงว่าท่านปู่สวี
ซูม่อถังรับไว้อย่างสง่าผ่าเผย เพราะนี่คือสิ่งที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อของสามีและบุตรี ทว่านางเชื่อว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เมื่อเรื่องของโยวโยวถามไม่ได้ ท่านหญิงใหญ่จึงตรัสถามถึงเรื่องที่พวกเขาถูกลอบทำร้าย
ในเมื่อเรื่องนี้ทุกคนล่วงรู้กันหมดแล้ว แสดงว่าจวนอ๋องจ้านหวังไม่เพียงไม่คิดปิดบัง แต่ยังต้องการให้เรื่องใหญ่โตขึ้น
มิเช่นนั้น ด้วยความสามารถในการปกปิดของจวนอ๋องจ้านหวัง ใครจะรู้ได้?