เรือเปินเหลยเก๋อแม้ยังครองอันดับหนึ่ง แต่ผู้มีตาแหลมคมหยั่งรู้ได้ว่า ฝีพายเวลานี้ล้วนอาศัยลมหายใจเฮือกสุดท้ายประคองตัว
เรือสามลำที่นำอยู่ ฝีพายเรี่ยวแรงถดถอยเกินควร ความเร็วเริ่มลดลงไม่เท่ากัน
ห้าร้อยเมตร
เรือหลิงอวิ๋นเก๋อแซงเรือจู๋ชวนเก๋อ
สามร้อยเมตร
เรือหลิงอวิ๋นเก๋อประชิดเรือเสวียนเทาเก๋อ
สีหน้าฉินซือหยานขาวซีดราวกระดาษ นิ้วมือที่กำขอบหน้าต่างข้อนิ้วซีดขาว ไม่อาจมองเห็นความสงบนิ่งและผ่อนคลายแม้แต่น้อย
หัวใจฉินเมิ่งเมิ่งแทบกระเด็นออกจากลำคอ ในสมองเหลือเพียงความคิดเดียว——ฉินโยวโยวจะชนะไม่ได้ ต้องไม่ชนะเด็ดขาด
ส่วนเฉินหลายอี๋ก็ทุบกำแพงเปรี้ยงๆ เสียงแหบแห้งตะโกนลั่น “เร็วเข้า! อย่าให้ถูกตามทัน!”
ขณะที่ฉินโยวโยวนั่งอยู่บนคอของหลงซาน แกว่งขาสั้นสองข้าง กระพุ้งแก้มตุ่ยเคี้ยวผลไม้เชื่อม พลางพึมพำวิจารณ์ประโยคหนึ่ง “แอปริคอตเชื่อมนี้ค่อนข้างเปรี้ยวนะเพคะ!”
บนผิวน้ำ สุดท้ายร้อยเมตร
ฝีพายเรือหลิงอวิ๋นเก๋อเปล่งเสียงคำรามต่ำพร้อมกัน ลำเรือพุ่งไปข้างหน้าฉับพลัน ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน แซงเรือเสวียนเทาเก๋อไปอย่างบ้าระห่ำ มุ่งตรงสู่เรือเปินเหลยเก๋อ
ฝีพายเรือเปินเหลยเก๋อตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด จังหวะผิดเพี้ยนจนมองเห็นด้วยตาเปล่า
หัวหน้าพยายามตะโกนเพลงพายหมายประคองสถานการณ์ แต่ฝีพายคนอื่นเรี่ยวแรงถึงขีดสุด ทุกครั้งที่ยกแขนคล้ายถูกเทตะกั่ว
มองดูเรือหลิงอวิ๋นเก๋ออีกครั้ง พวกฝีมือสมัครเล่นที่สูงเตี้ยอ้วนผอมไม่เสมอกัน ฝืนรวมตัวกันเป็น “กองโจร” บัดนี้ท่วงท่ากลับพร้อมเพรียงประหนึ่งใช้ไม้บรรทัดวัด ทุกพายเต็มไปด้วยพลัง จังหวะชัดเจน
เสียงร้องเพลงพายทุ้มลึกและทรงพลัง คล้ายฟ้าคำรามอู้อี้ที่ระเบิดจากอก
เส้นชัยอยู่ตรงหน้า
หัวเรือหลิงอวิ๋นเก๋อแล่นเคียงข้างเรือเปินเหลยเก๋อแล้ว
จากนั้น ในชั่วพริบตาที่ยกพายและฟันพาย เรือหลิงอวิ๋นเก๋อพุ่งทะยานออกไปครึ่งลำ——
เข้าเส้นชัย!
ริมฝั่งเดือดพล่าน
เสียงโห่ร้องดีใจ เสียงด่าทอ เสียงอุทานตกใจ ปนเปกันอลหม่าน
เรือหลิงอวิ๋นเก๋อ ชนะแล้ว
เรือผุพังลำนั้นที่เป็นบ๊วยสามปีติดต่อกัน ปีนี้กระทั่งฝีพายยังรวบรวมไม่ได้ ชนะแล้ว