ฉินเมิ่งเมิ่งก้มศีรษะ สาวเท้าหนักหน่วงค่อยๆ ถอยหลัง นางคิดว่าตนทำการอย่างลับๆ ไม่ให้ใครรู้ แต่กลับลืมไปว่าบนหอคอยมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องอยู่
รอบด้านยังมีชาวบ้านมากมายต่างชะเง้อคอรอดูพวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่และเชื้อพระวงศ์ขัดแย้งใส่กัน
นี่คือเรื่องราวที่ทุกคนล้วนสามารถนำไปเป็นหัวข้อสนทนาบนโต๊ะสุราอีกนานแสนนาน
ฉินซือหยานกำหมัดแน่น สีหน้าเขียวคล้ำ เขาแทบรู้สึกได้ว่าตนกำลังสั่นเทา
ถึงตอนนี้เขายังไม่อาจเชื่อว่าตนพ่ายแพ้ และไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร ชัดๆ ว่า ฮองเฮาเป็นผู้มีวาสนา เมิ่งเมิ่งก็เป็นเด็กดีมีบุญ!
เขาเป็นองค์ชายน้อยแห่งตำหนักบูรพา จะไปปฏิบัติตามพันธะสัญญาอันน่าขันนั่นไม่ได้ โยนหน้าแห่งตำหนักบูรพาลงใต้ฝ่าเท้าฉินโยวโยวให้ถูกเหยียบย่ำ
ไม่ต้องกล่าวว่าองค์ชายรัชทายาทจะตีเขาจนตาย ต่อให้เป็นเสด็จปู่ก็ไม่มีวันให้อภัยเขา
ราวกับรู้ว่าสามคนนั้นไม่มีใครยินดีทำตามสัญญา ฉินโยวโยวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากถุงผ้าตุ๊กตาน่ารักของนาง คลี่ออกให้ทุกคนรอบข้างเห็น “นี่คือเอกสารพันธะที่ข้ากับพวกเจ้าสามคนทำไว้ ทุกข้อล้วนเป็นพวกเจ้าเสนอขึ้นมาเอง
วางเดิมพันแล้วก็ต้องยอมรับการพ่ายแพ้! ผู้ที่เอาแต่บ่ายเบี่ยง ระวังฟ้าผ่าเอา!”
หากไม่มีเรื่องของเถ้าแก่คนนั้นเกิดขึ้นก่อน คงไม่มีผู้ใดใส่ใจคำพูดของเด็กห้าขวบ ต่อให้นางเป็นคุณหนูน้อยแห่งจวนอ๋องจ้านหวังก็ไร้ผล
บัดนี้ ทันทีที่นางกล่าวจบ ผู้คนมากมายต่างเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใสโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ไม่น้อยยังนึกถึงภาพที่นางทำพิธีขอฝนบนแท่นบูชา บางคนยกมือปิดปากตนเองโดยอัตโนมัติ
ไม่จริงกระมัง?
ความคาดหวังผุดขึ้นจากใจผู้คนนับไม่ถ้วน
ฉินซือหยานย่อมไม่ลดราวาศอกให้เพราะคำขู่ของเด็กน้อยเพียงไม่กี่คำ และไม่ยอมคุกเข่ายอมจำนน เขาพยายามสงบจิตใจแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฉินโยวโยว พอได้แล้ว เจ้าได้กำไรไปมากพอแล้ว!”
เด็กน้อยยิ้มออกมา รอยยิ้มกระจ่างใสดุจน้ำนมเจิดจ้างดงาม
นางรู้สึกจากใจจริงว่า ฮวงจุ้ยตำหนักบูรพาไม่ดี หล่อเลี้ยงออกมาล้วนแต่คนโง่เขลา
นางโชคดีนักที่ไม่ได้เติบโตในตำหนักบูรพา มิเช่นนั้นยามนี้คงเป็นเด็กโง่เหมือนสองคนตรงหน้า