ยามสอง ภายในจวนอ๋องจ้านหวังพลันดังเสียงร้องโหยหวน
เด็กน้อยที่เดิมกำลังหลับสนิทลืมตาขึ้น เบื้องหน้านางคือหลังคามุ้งลายผีเสื้อรังสรรค์ท่ามกลางมวลบุปผา นางมองไปทั่วด้วยแววตาเลื่อนลอย ประหนึ่งไม่รู้ตนอยู่แห่งหนใด
กระทั่งนางกำผ้าห่มนุ่มแน่นเข้าไว้แนบอก จึงเกิดความรู้สึกมั่นคง
ในห้องจุดเทียนครึ่งเล่ม แสงสลัวทอประกายอบอุ่น
ฉินโยวโยวคลานลงจากเตียง ยื่นมือหมายคว้าถ้วยชาบนโต๊ะ ทว่าภายนอกกลับดังเสียงร้องโหยหวนอีกครั้ง
เด็กน้อยสะดุ้งโหยง กระจุกผมที่หลับจนตั้งชันสั่นสะท้าน
หรือในจวนอ๋องจ้านหวังจะมีผีสิง?
นางตื่นเต้นดีใจผลักประตู รองเท้าก็ไม่สวมวิ่งพรวดเข้าสู่รัตติกาล
ฉินโยวโยวยืนสูดดมที่หน้าประตูเรือน ในแววตาเต็มไปด้วยความฉงน เหตุใดจึงมีกลิ่นคาวโลหิต...
ทันใดนั้น นางเอียงศีรษะมุ่งมองไปทางที่มีกลิ่นคาวโลหิตลอยมา
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นประชิดใกล้ขึ้นทุกที ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเดินออกจากความมืด
ยามเห็นผู้มาเยือนแจ่มชัด นางยกมือปิดปาก ดวงตากลมโตกะพริบถี่รัว จวบจนความเย็นเยียบจากพื้นดินแล่นขึ้นสู่แขนขาจึงเชื่อในสิ่งตรงหน้า
"คุณหนูน้อย หลบเร็วเข้า! แค่กๆ... องค์อ๋อง องค์อ๋องทรงพระประชวรแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ซินซู่ร้อนใจนัก ยืนพิงต้นไม้พลางตะโกนเสียงเบา ริมฝีปากมีคราบโลหิตที่เช็ดไม่หมด
ขณะนี้ฉินสวินอวี่ดั่งซากศพเดินได้ไร้สติสัมปชัญญะ ดวงตาเป็นโพรงว่างเปล่า อกเสื้อชั้นในสีขาวกลางอกเปื้อนโลหิตจนแดงฉาน
ใบหน้าซีดเซียวก็กระเซ็นไปด้วยโลหิต
ฉินโยวโยวเสมือนไม่ได้ยิน กลับเดินเข้าใส่
นางหยุดห่างจากฉินสวินอวี่ไป 5 เมตร เอียงศีรษะเอ่ยถาม "เสด็จพ่อ? ท่านเป็นอะไรไป? ท่านสามารถยืนขึ้นได้แล้วหรือ?"
ได้ยินเสียงนาง ดวงตาฉินสวินอวี่ที่เลื่อนลอย ค่อยๆ กลับมามีประกาย แต่สิ่งที่ตอบสนองนางคือกระบี่ยาวที่ยื่นออกมา
"คุณหนูน้อย รีบ-- ไป!"
ซินซู่ใช้สองมือจับกระบี่ยาวแน่น โลหิตไหลรินไม่หยุด
ฉินโยวโยวลูกตาสั่นสะท้าน โบกมือน้อยๆ ปราณลมสายหนึ่งผลักซินซู่กระเด็นออกไป
ซินซู่กลิ้งสองตลบคลานขึ้นมา มองเห็นองค์อ๋องของตนกำลังบีบคอคุณหนูน้อยเรียวเล็กยกขึ้นกลางอากาศ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเหตุการณ์ต่อไปจะเป็นเช่นไร ในจังหวะที่เขายกมือเตรียมปิดตา ฉินโยวโยวยื่นนิ้วชี้งามนุ่มกดลงบนกลางคิ้วฉินสวินอวี่ด้วยท่าทางแสนยากลำบาก
ลำแสงสีทองวาบขึ้น ฉินสวินอวี่หมดสติล้มลง
ภายในห้อง ฉินโยวโยวมือหนึ่งจับนิ้วเรียวยาวของฉินสวินอวี่ มือหนึ่งหยิบขนมยัดเข้าปาก
"คืนนี้มิใช่วันที่องค์อ๋องทรงพระประชวร คนอื่นๆ ถูกส่งออกไปหมด ข้าน้อยคนเดียวไม่อาจห้ามได้..."
ซินซู่พร่ำพึมพำ ประหนึ่งกล่าวให้ฉินโยวโยวฟัง ก็ประหนึ่งรำพึงกับตนเอง
ฉินสวินอวี่ฟื้นขึ้น มองหลังคามุ้งสีม่วงชมพู ปลายจมูกลอยกลิ่นหอมนมจางๆ ยังมี "กระรอกน้อย" ตัวหนึ่งนั่งขบเคี้ยวขนมข้างๆ
เขาเพียงขยับเล็กน้อย ฉินโยวโยวก็พบเข้า รีบพุ่งคลานเข้าไปหาด้วยแขนขา ใบหน้าเล็กๆ จนชิดตรงหน้าฉินสวินอวี่
"เสด็จพ่อ ท่านทรงฟื้นแล้ว!" ใบหน้าไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความห่วงใย ยังแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจจางๆ "โยวโยวเกือบตายคามือแล้ว!"
สายตาฉินสวินอวี่แตะต้องรอยเขียวช้ำชัดเจนเป็นวงบนลำคอเรียวเล็กของนาง ลมหายใจสะดุด น้ำเสียงมีความกริ้วโกรธที่แม้แต่ตัวเขายังมิทันสังเกต "เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่? ซินซู่!"
"องค์อ๋อง! ท่าน ท่านหายดีแล้ว!" ซินซู่ก้าวสามก้าวถึงหน้าเตียง ตื่นเต้นจนขอบตาคล้ำแดง แต่ยังคงเอ่ยรายงานอย่างนอบน้อมว่า "บาดแผลของคุณหนูน้อยคือถูกองค์อ๋องทรงบีบเองพ่ะย่ะค่ะ"
ฉินสวินอวี่รู้สึกหวาดหวั่นใจ จ้องมองฉินโยวโยวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เด็กน้อยง่วงจนปรือตาฝืนยิ้มหวาน
[ที่ไหนจะหายดีแล้ว? เขากำลังจะพิการต่างหาก! กู่ควบคุมท่านพ่อตัวประกอบให้ฝืนเดินเลือดลมเพื่อเดิน ดูท่าต้องรีบเอากู่ออกมาแล้ว]
ฉินโยวโยวฉวยโอกาสแอบตรวจดูขาของฉินสวินอวี่ เส้นลมปราณเสียหายรุนแรง
เพราะฝืนเดินเลือดลม พิษก็สะสมอยู่ที่เส้นลมปราณหัวใจ เขาอยู่ได้อีกไม่กี่วันจริงๆ
ฉินสวินอวี่กดขาที่ปวดราวถูกเจาะ ตั้งแต่ถูกพิษ ขาของเขาก็ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ยามนี้เจ็บปวดย่อมไม่ใช่เพราะร่างกายฟื้นฟู
บัดนี้ เขาเองก็เชื่อในวจนะจิตของฉินโยวโยวขึ้นอีกสองสามส่วน
เช่นนั้น แม่กู่หลักอยู่ที่ตัวเจี่ยงอิงอี๋จริงๆ หรือ?
ก่อนหน้านี้ยามประชวร เขาควบคุมความคิดสังหารไม่ได้ ล้วนเป็นเจี่ยงอิงอี๋ปรากฏตัวแล้วเขาจึงฟื้นคืนสติ
แต่ทุกครั้งตื่นขึ้น ร่างกายถูกสูบกำลังเกินไปทำให้เขาสลบอยู่กับเตียงสองวัน
สองวันนี้ เจี่ยงอิงอี๋ก็เฝ้าปรนนิบัติเขาตลอด
เมื่อครู่เขาตื่นขึ้นมากลับรู้สึกว่า เรี่ยวแรงดังเดิม มีเพียงเจ็บที่ขา
ฉินสวินอวี่มองเด็กน้อยที่ง่วงจนศีรษะโคลงเคลงไม่หยุดนั่งอยู่ขอบเตียง เป็นเพราะนางหรือ?
"ข้าตรงมาที่เรือนซ่านเสวียหรือ?"
"พ่ะย่ะค่ะ!" ซินซู่รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้แก่ฉินสวินอวี่ทุกตัวอักษรโดยไม่ขาดหาย
ได้ฟังว่าฉินโยวโยวเกือบสิ้นวิญญาณใต้คมดาบของตน หัวใจเขาเต้นรัวแรง ราวกับมีบางอย่างพวยพุ่งจะพล่านออกจากสมอง...
"องค์อ๋อง!" องครักษ์ลับคนหนึ่งสวมชุดยามราตรีเดินเข้ามา คารวะฉินสวินอวี่อย่างนอบน้อม "นางมีปัญหาจริงๆ"
ไม่มีใครสังเกต เด็กน้อยที่ง่วงเหงาหาวซึมแต่เดิมยามองครักษ์ลับเข้ามา ก็ตั้งหูฟังทันที
ฉินสวินอวี่พยักพระพักตร์ สั่งองครักษ์ลับให้รายงานโดยตรง
จากคำบรรยายขององครักษ์ลับ ฉินโยวโยวถึงรู้ว่า ผู้ถูกสอดส่องคือเจี่ยงอิงอี๋
นางออกจากประตูเมื่อปลายยามหนึ่ง เดินเลียบกำแพงไปถึงเรือนตะวันออก ยืนอยู่นอกเรือนของฉินสวินอวี่ประมาณครึ่งถ้วยชาก็จากไป
ไม่ถึงหนึ่งธูป ในเรือนก็เกิดเสียงร้องโหยหวน
ส่วนเจี่ยงอิงอี๋หลังกลับถึงเรือน มิได้เข้านอน กลับลุกนั่งกระวนกระวาย
ระหว่างนั้นมีองครักษ์ไปตามหานาง ตะโกนอยู่ด้านนอกนานมาก ในเรือนก็ไม่มีผู้ใดขานรับ
ที่จริงยามนั้นเขาหมอบบนหลังคาดูชัดเจน เจี่ยงอิงอี๋นั่งอยู่ในเรือนรับรอง
ฉินสวินอวี่ฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "จ้านอิ่น ตอนนี้นางอยู่ที่ใด?"
"ออกประตูมุ่งหน้ามาเรือนตะวันออกแล้ว คาดว่าถึงในไม่ช้า"
เพิ่งรายงานจบ เสียงเจี่ยงอิงอี๋ก็ดังลอยเข้ามา "องค์อ๋อง เป็นความผิดของอิงอี๋เอง ท่านใกล้จะกลับเป็นปกติแล้ว แต่ข้าลืมว่าคุณหนูน้อยไม่เป็นมงคล..."
เห็นฉินโยวโยวนั่งเรียบร้อยตรง นางสายตากระตุก กลับไม่ตาย!
ตอนนั้นนางสั่งให้กู่ควบคุมฉินสวินอวี่ไปแล้วชัดๆ แม้แต่ที่ลานตะวันตกก็ยังได้ยินเสียงร้อง เหตุใดเจ้าเด็กซวยนี่กลับปลอดภัยได้?
ฉินโยวโยวโบกมือน้อยๆ ทักทายนาง ใบหน้ายิ้มแย้มหวานละมุนมองอย่างไรก็แฝงความชั่วร้าย
"ท่านป้าเจี่ยง ท่านมาร้องไห้งานศพให้โยวโยวหรือ?"
เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยสีหน้าไม่คิดร้าย
เจี่ยงอิงอี๋ใจวูบไหว สายตามองแวบไปทางฉินสวินอวี่ "คุณหนูน้อยกล่าวติดตลก อิงอี๋ได้ยินว่าองค์อ๋องทรงพระประชวร มาดูว่ามีอะไรพอช่วยได้หรือไม่"
ยามนี้ฉินสวินอวี่ยังสง่างามแฝงความอิดโรยบางเบา แสดงเสน่ห์แห่งชายรูปงามอนาถแต่แกร่งกล้าถึงขีดสุด
เจี่ยงอิงอี๋เพียงมองแวบเดียว แก้มก็ขึ้นสีระเรื่อ
ฉินโยวโยวยื่นมือน้อยๆ โบกไปมาตรงหน้าเจี่ยงอิงอี๋ "ท่านป้า พบแพทย์! เสด็จพ่อเป็นของโยวโยว!"
กล้าควบคุมท่านพ่อของนาง แถมยังจะเอาชีวิตนาง เวลานี้ดวงตายังติดแน่นอยู่บนกายท่านพ่อของนาง!
คืนนี้เจี่ยงอิงอี๋ถ้าไม่ร้องไห้ออกไป ชื่อฉินโยวโยวจะเขียนกลับหลัง!
เจี่ยงอิงอี๋ในใจอยากบีบเด็กคนนี้ให้ตาย แต่ปากกลับเอ่ยอย่างสงบว่า:
"ข้าในฐานะหมอ การเพ่งพิจารณาสอบถามดมจับชีพจร ย่อมเป็นวิถีทางวินิจฉัยโรค คุณหนูน้อยอย่าได้ก่อความวุ่นวายอีก"
กล่าวจบ นางชายตามองใบหน้าฉินสวินอวี่ เผยความน้อยอกน้อยใจ "ข้าเพียงรู้สึกปวดใจแทนองค์อ๋อง..."
ผู้ใดคาดคิด วาจาหวานเชื่อมยังไม่ทันจบ ก็ถูกฉินโยวโยวโบกมือห้าม
"เสด็จพ่อมีโยวโยวปวดใจแทนแล้ว คนไม่เกี่ยวข้องอย่ามาเฉียดกราย!"
เด็กน้อยเอียงศีรษะยิ้ม "ท่านป้าเจี่ยงในเมื่อรู้จักกาลเทศะ เช่นนั้นในเมื่อมาแล้ว ก็คุกเข่าโขกศีรษะให้โยวโยวก่อนเถิด!"
เจี่ยงอิงอี๋หน้าเปลี่ยนสี ทว่าฉินสวินอวี่กลับหลับตาเสมือนนอนหลับ เห็นชัดว่าเพิกเฉย
นางกัดฟันคุกเข่าแต่ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกน้อยใจ ยามลุกขึ้นขอบตาคล้ำแดง น้ำตาร่วงพร่างพราวไร้ค่า
หากไม่ใช่เพราะไม่อาจรับรู้ถึงแม่กู่ นางจะมาอดทนความโกรธนี้หรือ
"คารวะคุณหนูน้อยที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้ง เจ้าทำเหมือนถูกหยามศักดิ์ศรีหรือ? ดูแคลนท่านลุงฮ่องเต้หรืออย่างไร?"
น้ำเสียงใสนุ่มชัดเจน แต่ฟังเข้าหูกลับทำให้รู้สึกหนาวสั่นเข้าไปในกระดูก
"วาสนาจะถูกเจ้าร้องไห้จนหมดแล้ว ท่านป้าเจี่ยงหรือว่าจะมาใช้อัปมงคลต่อเสด็จพ่อ?"
ฉินโยวโยวยื่นมือขวางหน้าเตียง ราวกับลูกกตัญญูปกป้องบิดา
"ข้ามิได้... ข้าไม่มี... ข้า..."
"ซินซู่ ส่งแขก" ฉินสวินอวี่เอ่ยขึ้นถูกจังหวะ
จนถึงตอนนี้ เจี่ยงอิงอี๋ถึงได้สติ ตนถูกเด็กคนหนึ่งชักนำจังหวะเสียแล้ว
ฉินสวินอวี่เป็นเช่นไรกันแน่ เหตุใดกู่จึงไม่ตอบสนอง นางล้วนไม่รู้ทั้งสิ้น ยังแบกโทษดูหมิ่นฮ่องเต้อีก
ครานี้นางกลับร้องไห้หนักขึ้น
"เสด็จพ่อ โยวโยวไล่คนเลวออกไปแล้ว!" ฉินโยวโยวดวงตากลมโตเป็นประกาย ทุบอกด้วยท่าทีน่าเกรงขาม
[อย่าให้นางร้ายเข้าใกล้เสด็จพ่อเด็ดขาด เจ้าหนอนฟื้นเมื่อใดเสด็จพ่อต้องสิ้นเมื่อนั้น ต้องรีบนำออกมา พลังเทพเอ๋ยพลังเทพ แท้จริงแล้วจะเพิ่มขึ้นได้อย่างไร?]
ฉินสวินอวี่กดขาที่เจ็บแปลบ ในใจพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ที่มิอาจอธิบายได้
รู้สึกแน่นขัด และสะท้านสะเทือน
เด็กที่เพิ่งรู้จักวันแรก เป็นห่วงเขา อยากช่วยเขา
แต่ผู้ที่เขาเคยปกป้องอุ้มชู เคยนับเป็นคนในครอบครัว กลับวางยาพิษใส่กู่ ใช้ประโยชน์เขา เอาชีวิตเขา
ฉินสวินอวี่อย่างไม่ค่อยชำนาญตบเบาๆ บนศีรษะน้อยๆ "เก่งมาก เจ้าอยากช่วยข้าหรือ?"
เด็กน้อยถูกชมจนค่อนข้างอาย ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อเม้มปากน้อยๆ พยักหน้า
ฉินสวินอวี่บีบแก้มนาง คลี่ยิ้มที่ไม่ค่อยชำนาญ "ร่วมแสดงละครกับเสด็จพ่อสักฉาก ให้คนเลวเผยหางหมาป่าใหญ่ ออกมา ดีไหม?"
"ดีเจ้าค่ะ!" ฉินโยวโยวตบมือน้อยๆ หัวเราะ