คำพูดของฉินโยวโยวดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า
องค์รัชทายาทมองขุนนางมากมายที่เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นกลั้นหัวเราะ แทบกระอักเลือดด้วยความโกรธ
"เจ้ายังคิดจะเปลี่ยนบ้านอีกหรือ? ดาวหายนะเช่นเจ้าผู้ใดเล่าจะต้องการ!"
เปลี่ยนบ้านก็ไม่ใช่เปลี่ยนพ่อแม่หรอกหรือ?
เขาสบถอยากจะตบไอ้ตัวซวยนี้ให้ตายเสียให้สิ้นเรื่อง
องค์รัชทายาทเทวีมีสีหน้าไม่เห็นด้วย ดวงตางามเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "เจ้านี่ไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย!"
เดิมทีนางยังคิดจะพานางไปเลี้ยงดูที่ตำหนักบูรพา ถึงจะไม่ดีเท่าเมิ่งเมิ่ง แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ที่เรือนไร่ ตราบใดที่ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าองค์รัชทายาทก็คงไม่มีเรื่อง
ผู้ใดจะคิดว่านางถึงกับจะเปลี่ยนบ้าน
ฉินโยวโยวยื่นปากพลางคิดในใจ หรือต้องยื่นคอให้เจ้าฆ่าถึงจะเรียกว่ารู้จักกาลเทศะ?
พ่อแม่เช่นนี้ไม่เพียงแต่บังคับด้วยศีลธรรม ยังเอาชีวิตเป็นเดิมพันเสียอีก!
ใบหน้าขาวดังหยกขององค์รัชทายาทขึ้นสีแดงด้วยความโกรธ "เสด็จพ่อ ไอ้ตัวซวยพิบัติเช่นนี้สมควรส่งเข้าวัด!"
ฉินโยวโยวเหลือบมององค์รัชทายาทอย่างเยือกเย็นราวกับบอกว่า ไม่เห็นเจ้าในสายตา
แววตานั้นทำให้องค์รัชทายาทโกรธจนแทบคลั่ง สมองแทบระเบิด
จักรพรรดิฉินมู่ทอดพระเนตรองค์รัชทายาทอย่างเฉยเมย ทำให้เขาสงบลงได้สำเร็จ แล้วจึงทรงถอนพระทัยเบาๆ "เจ้าอยากเปลี่ยนบ้านหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์รัชทายาทคือว่าที่จอมกษัตริย์ในอนาคต!"
ตรัสแล้วพระองค์ก็อดขำพระองค์เองไม่ได้ เด็กน้อยวัยห้าขวบที่ถูกเลี้ยงในเรือนนอกเมืองจะเข้าใจว่าจอมกษัตริย์คือสิ่งใด?
ฉินโยวโยวบิดปาก "พวกเขาไม่ให้โยวโยวกิน ยังให้โยวโยวทำงาน โยวโยวไม่อยากกลับไปแล้ว"
จักรพรรดิฉินมู่ทรงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปทางฝูงชน
"พระญาติและขุนนางร้อยขุนนางล้วนอยู่ที่นี่ เจ้าสามารถเลือกพ่อเองได้ แต่มีข้อแม้ว่า พ่อที่เจ้าเลือกก็ต้องยินดีรับเจ้าเป็นบุตรสาวด้วย มิฉะนั้น ข้าจะชี้พ่อให้เจ้าด้วยตนเอง"
พระองค์ไม่ได้ทรงบังคับให้ฉินโยวโยวต้องอยู่ที่ตำหนักบูรพา เพราะภัยถึงองค์รัชทายาทย่อมสั่นคลอนรากฐานแผ่นดิน
ส่วนเรื่องขอฝน ในสายพระเนตรของจักรพรรดิฉินมู่ก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ฉะนั้นในสายพระเนตรของพระองค์ ฉินโยวโยวก็ยังคงเป็นเพียงเท่านี้
ฉินโยวโยวพยักหน้าแรงๆ นางอยากเลือกคนที่ดูดีและปกป้องครอบครัวของตนได้
มองลงไปใต้แท่นบูชาฟ้าดิน ก็เห็นบุรุษชุดดำรูปงามโดดเด่นเป็นพิเศษผู้นั่งอยู่บนรถเข็น
[รถเข็น? นั่นก็คือตัวประกอบที่น่าสังเวชที่สุด อดีตเทพสงครามผู้ถูกพิษร้ายแรงจนขาทั้งสองข้างพิการใช้การไม่ได้ กลายเป็นคนไร้ค่า...]
แววตาที่เคยหม่นหมองของฉินสวินอวี่กลายเป็นเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งในบัดดล
ผู้ใดด่าเขาอยู่?
เสียงอ่อนเยาว์...ใช่เด็กซวยนั่นหรือ? แต่เขาไม่เห็นนางอ้าปากเลย
อีกทั้งคนที่อยู่ในเรือนนอกเมือง ไฉนถึงรู้เรื่องของเขาได้อย่างแจ่มแจ้ง? แล้วตัวประกอบนี่หมายความว่าอย่างไร?
[เช่นนั้นให้เขาเป็นพ่อดีหรือไม่?]
ฉินสวินอวี่ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยและกระหายเลือดที่มุมปาก
ถึงแม้การได้ยินเสียงในใจนางจะเป็นเรื่องประหลาด แต่หากกล้าคิดไม่ดีกับเขา เขาก็ไม่รังเกียจที่จะให้แท่นบูชานี้เห็นเลือด
[เขาเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งขององค์รัชทายาท ถึงจะดูดุไปหน่อย แต่ภาพที่เขากอดศพหญิงที่ตนรักแล้วร่ำไห้นั้นช่างน่าสงสารยิ่งนัก ตัวประกอบก็ต้องสงสารตัวประกอบด้วยกัน...]
"เด็กน้อย เจ้าเลือกได้แล้วหรือ?" จักรพรรดิฉินมู่ตรัสถามอย่างอ่อนโยน
ฉินสวินอวี่ฟังมาถึงตอนสำคัญกลับถูกขัดจังหวะ แทบจะโกรธจนลุกขึ้นมา ได้แต่กำราวรถเข็นแน่น
เมื่ออยากฟังต่อ เด็กซวยนั่นกลับหันหลังไปแล้ว ไม่ได้ยินเสียงในใจอีกเลย
ฉินโยวโยวชี้มือไปทางฉินสวินอวี่ "ท่านปู่ฮ่องเต้ ข้าอยากให้เขาเป็นท่านพ่อของข้า"
"ฟุบ—"
องค์รัชทายาทเห็นชัดว่านางชี้ไปทางผู้ใดก็อดกลั้นหัวเราะไม่ไหว
"อ๋องจ้านตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้แล้ว เขาเห็นเจ้าก็ต้องอ้อมหลีก เพื่อไม่ให้อัปมงคลของเจ้ามากระทบ"
"จริงด้วย ข่าวว่าช่วงนี้อ๋องจ้านเรียกหมอหลวงบ่อย หากรับนางเป็นบุตรสาว เกรงว่าจะอยู่ไม่พ้นปีนี้..."
"บ่อน้ำในจวนอ๋องจ้านเหือดแห้งไปเมื่อหลายวันก่อนหรือไม่? จะเกี่ยวกับเด็กคนนี้หรือเปล่า?"
"คงไม่หรอกมั้ง? นางกับอ๋องจ้านก็เพิ่งเคยพบกันครั้งแรก ยังไม่เคยไปจวนอ๋องจ้านเลย"
"ก็ดาวหายนะนี่ อยากสาปแช่งใครก็สาปแช่ง จำเป็นต้องไปด้วยตนเองด้วยหรือ?"
...
เสียงซุบซิบของพระญาติทั้งหลายเต็มไปด้วยเรื่องซุบซิบและการคาดเดาต่างๆ
ฉินโยวโยวไม่ใช่ไม่ได้ยิน แต่นางยังคงเอียงศีรษะน้อยชี้ไปทางฉินสวินอวี่อย่างแน่วแน่
"สวินอวี่ เอ่ย เจ้าอยากได้บุตรสาวคนนี้หรือไม่?" จักรพรรดิฉินมู่ดูจะพอพระทัยนักกับการเลือกของฉินโยวโยว
พอฮ่องเต้ตรัสขึ้น ทั้งลานก็เงียบสนิทในบัดดล ทุกคนก้มหน้าราวกับนกกระจอกเทศ
ใครจะเข้าใจความทุกข์ที่ถูกบังคับให้เสพเรื่องซุบซิบ?
เหล่าขุนนางดูแคลนฉินสวินอวี่ในยามนี้ ทั้งยังมักหัวเราะเยาะเขาว่าไร้ค่า แต่นั่นเป็นลับหลัง!
ฉินสวินอวี่ในอดีตคือเทพสงครามผู้สูงศักดิ์ แต่ปัจจุบันเขาก็คือเทพสังหารที่ไร้เหตุผลเช่นกัน
อำมหิต โหดเหี้ยม
ในใจขุนนางหลายคนพากันคาดเดา ฝ่าบาททรงกระทำเช่นนี้ คงมิใช่เพื่อฆ่าเด็ก "อัปมงคล" นั่นอย่างถูกต้องตามครรลองหรอกหรือ?
ไม่ใช่กระมัง? ไม่ใช่กระมัง?
"หึ!"
ฉินสวินอวี่เพียงแค่ส่งเสียงเย็นชา ผู้คนรอบข้างก็พากันถอยกรูดเป็นทางเดียวกัน เกรงว่าจะกลายเป็นวิญญาณที่ตายเพราะโทสะของอ๋องจ้าน
"นี่เป็นคำสั่งของเสด็จพี่หรือ?"
น้ำเสียงของฉินสวินอวี่เยือกเย็นจนน่าขนลุก
จักรพรรดิฉินมู่โบกพระหัตถ์ พระเนตรดูเหมือนหวนคะนึงถึง
"ครั้งนั้นเสด็จพ่อโปรดเจ้าที่สุด พระองค์อยากเห็นเจ้ามีครอบครัวมีทายาท แต่นิสัยเจ้านี่นะ...เฮ้อ!
บัดนี้เจ้าร่างกายไม่สู้ดี มีเด็กๆ อยู่ใกล้คอยสร้างสีสันก็เป็นเรื่องดี เจ้าว่าอย่างไร?"
ฉินโยวโยวพยักหน้าราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว ดวงตาเป็นประกายวิบวับมองฉินสวินอวี่
ฉินสวินอวี่ถูกนางมองจนรำคาญ แถมในหูยังแว่วเสียงในใจที่นางร้อนใจดังมา
[พ่อตัวประกอบ เลือกข้า เลือกข้า เลือกข้า เราจะร่วมกันเปลี่ยนชะตาฝืนลิขิต!]
เขาระงับความเดือดดาลในใจ กล่าวอย่างเรียบเฉย
"ตกลง ข้ารับนาง"
หากไม่ใช่เพราะอยากรู้เรื่องเป็นตายเหล่านั้นในเสียงในใจนาง ฉินสวินอวี่ก็ไม่มีทางตกลงเด็ดขาด
"ดี!" จักรพรรดิฉินมู่ทรงพอพระทัยยิ่ง "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉิน...ฉินโยวโยวก็คือคุณหนูแห่งจวนอ๋องจ้าน"
ดังนั้น ทุกคนก็มองฉินโยวโยวเป็นคนตายไปแล้ว
แต่ "อัปมงคล" คู่กับ "คนไร้ค่า" ก็นับว่าเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง
"ไม่ได้! ข้าไม่เห็นด้วย!"
องค์รัชทายาทพลุ่งพล่านขึ้นมา "เสด็จพ่อ ข้าไม่เห็นด้วย อ๋องจ้านหวังเป็นอาของข้านี่พ่ะย่ะค่ะ!"
หากยกฉินโยวโยวให้ฉินสวินอวี่ เขากับดาวหายนะนี่ก็กลายเป็นคนรุ่นเดียวกัน
เช่นนั้นก็วุ่นวายไปหมดสิ?
ฉินโยวโยวได้ยินคำพูดขององค์รัชทายาทก็ดีอกดีใจทันที
นางไม่สนว่าองค์รัชทายาทคิดอย่างไร กระโดดโลดเต้นวิ่งไปอยู่ข้างกายฉินสวินอวี่ ดวงตากลมโตเป็นประกายมองเขา เปล่งเสียงอ่อนหวานดังขึ้น
"เสด็จพ่อ!"
"หึ!" ฉินสวินอวี่ส่งเสียงฮึ ถือว่าตอบรับบุตรสาวคนนี้แล้ว
เขาเหลือบมององค์รัชทายาทด้วยหางตา พูดอย่างเย็นชาว่า "ยังไม่เรียกอีกหรือ?"
ดวงตาโตของฉินโยวโยวโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เปล่งเสียงน่ารักสดใสว่า "เสด็จพี่รัชทายาท!"
"ฟุบ!"
"แค่กๆ!"
เสียงกลั้นหัวเราะดังขึ้นเบาๆ หลายครั้ง พ่อลูกกลายเป็นพี่น้อง ทุกคนก็พลอยเปิดหูเปิดตา
"ไปให้พ้น!"
องค์รัชทายาทระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด ทั้งหมดก็เพราะดาวหายนะนี่ บารมีความดีของเขา หน้าตาเขาก็หมดสิ้น
หากแววตาฆ่าคนได้ ฉินโยวโยวคงถูกองค์รัชทายาทสังหารไปแล้วหลายครั้ง
"หลานชาย ทั้งครอบครัวกัน เหตุใดเจ้าพูดจาเช่นนี้?"
คำพูดคล้ายยิ้มคล้ายหัวเราะของฉินสวินอวี่ทำให้โทสะขององค์รัชทายาทมอดดับลง
ฉินสวินอวี่เป็นคนไร้ค่าจริง แต่เป็นคนไร้ค่าที่กุมกำลังทหารไว้มหาศาล
ลือกันว่า ในมือเขายังมีคลังส่วนพระองค์ของอดีตฮ่องเต้ และกองกำลังอัศวินมังกรลับซึ่งเลื่องลือเรื่องความสามารถในการรบอันแข็งแกร่ง
หากสิ่งเหล่านี้กลายเป็นของเขา ในภายภาคหน้าจะยังมีอะไรน่าเป็นห่วงอีก?
แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของฉินสวินอวี่ เขาจึงต้องก้มหัวให้ 'คนไร้ค่า' คนนี้
ฉินสวินอวี่จะไม่รู้หรือว่าองค์รัชทายาทคิดอะไรอยู่?
เขามองทั้งสองคนอย่างลึกล้ำ "จำไว้! ต้องรักใคร่ฉันพี่น้อง!"
ฉินโยวโยวมีคิ้วโค้งราวกับพระจันทร์ ดูราวกับเส้นผมก็แฝงไว้ด้วยความยินดี เอ่ยเสียงใสดังว่า "เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย ลูกจำไว้แล้ว"
องค์รัชทายาทเบือนพระพักตร์หนี ไม่อยากพูด อยากตาย
จักรพรรดิฉินมู่ทอดพระเนตรเห็นองค์รัชทายาทที่พระองค์เลือกไว้ถูกฉินสวินอวี่กดดันและสั่งสอน ก็ไม่พอพระทัยนัก ทั้งไม่อยากให้เหล่าขุนนางดูเรื่องน่าหัวเราะต่อไป
"ข้าเหนื่อยแล้ว กลับกันเถอะ!"
ฮ่องเต้ทรงพาองค์รัชทายาทจากไป เหล่าขุนนางหลีกเลี่ยงฉินสวินอวี่ราวกับงูพิษแมงป่อง จึงสลายตัวกันไปอย่างรวดเร็ว
ที่ที่ฉินโยวโยวยืนอยู่ราวกับเป็นพื้นที่สุญญากาศ
นางกำมือเล็กๆ ของตน สายตาอ่อนแอละมุนมองฉินสวินอวี่ เงยศีรษะน้อยๆ ขึ้น เอ่ยอย่างอ่อนหวานว่า "เสด็จพ่อ พวกเรากลับบ้านกันด้วยเถิด!"
ฉินสวินอวี่บังคับรถเข็นมาประจันหน้ากับนาง โน้มกายจ้องมองฉินโยวโยวที่สูงเท่ารถเข็น ใช้น้ำเสียงกดดันสูงถามว่า "เมื่อครู่เจ้าพูด หมายความว่าอย่างไร?"
"หา?" ฉินโยวโยวไม่รู้ว่าเขาถามอะไร เงยหน้ามองเขา ถูกใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำให้ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ
[สมแล้วที่เป็นตัวประกอบรูปงามแข็งแกร่งแต่น่าสังเวช งดงามงามยิ่งนัก น่าเสียดายกำลังจะตายแล้ว]
ฉินสวินอวี่กำลังจะเอื้อมมือไปฉีกปากนาง ก็มีองครักษ์คนหนึ่งวิ่งหอบมาถึง พอเห็นฉินโยวโยวก็มีแววตาเป็นประกาย "ท่านอ๋อง นี่คือคุณหนูน้อยของจวนเราหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
"อะไรของคุณหนู ไอ้เด็กซวยนั่นต่างหาก!" พูดจบ เขาก็บังคับรถเข็นจากไปทันที
ที่พังๆ นี้ เขาไม่อยากอยู่ต่ออีกสักชั่วขณะ
"ข้าก็คือคุณหนูน้อยแห่งจวนท่าน ต่อไปตามข้ามา รับรองได้กินของดีของหรู!" ฉินโยวโยวตบอก ดึงองครักษ์คนสนิทของฉินสวินอวี่มาเป็นพวก
"ได้เลย!"