“ไป ๆ อย่ามารบกวนครอบครัวเขาได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันเลย!” เพื่อนบ้านที่มามุงดูทยอยแยกย้ายกันไป
“พ่อ ผมพาพ่อไปพักก่อนนะครับ”
เฉินฝานอุ้มพ่อขึ้นมาแล้ววางลงบนเตียง
จากนั้นเขาก็กวาดตามองรอบห้อง สิ่งที่เห็นคือบ้านที่แทบไม่มีอะไรเลย แม้แต่เฟอร์นิเจอร์สักชิ้นที่พอใช้ได้ก็ยังไม่มี
เครื่องใช้ไฟฟ้าเพียงชิ้นเดียวในบ้านคือโทรทัศน์เครื่องใหญ่เทอะทะรุ่นเก่าจากศตวรรษก่อน
เสื้อผ้าของพ่อกับน้องสาวเก่าขาด บางจุดยังมีรอยปะชุน
เฉินฝานเห็นแล้วก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมน้องสาวถึงมีอคติกับเขามากขนาดนั้น
เขาไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบ เรื่องที่บ้านกลายเป็นแบบนี้ก็เป็นเพราะเขาจริง ๆ
“พ่อ เสี่ยวหราน ที่ผมติดคุกไป ผมถูกใส่ร้ายทั้งนั้น”
เฉินฝานสูดหายใจลึก แล้วอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนอย่างคร่าว ๆ
พอฟังจบ เฉินตงซานก็โผกอดเฉินฝานทันที น้ำตาไหลพราก
“เสี่ยวฝานเอ๊ย พ่อก็ว่าแล้ว ลูกชายพ่อเหมือนพ่อ เป็นคนซื่อ ๆ จะไปทำเรื่องเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์แบบนั้นได้ยังไง!”
เฉินตงซานกอดลูกชายด้วยความปลื้มใจ ตั้งแต่เล็กจนโต เฉินฝานเป็นความภาคภูมิใจของเขาเสมอ
เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าลูกชายจะก่ออาชญากรรมจริง ๆ
เฉินฝานเหลือบมองน้องสาว เฉินหรานกำลังก้มเก็บข้าวของที่ถูกทุบพัง เธอยังคงเงียบไม่พูดอะไร
แต่ไหล่ที่สั่นระริกไม่หยุดทำให้เฉินฝานรู้ว่าเธอคงให้อภัยเขาแล้วเช่นกัน
เฉินฝานจับมือพ่อไว้แน่นแล้วพูดว่า “พ่อวางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจะสืบให้กระจ่างจนได้!”
“อีกอย่าง ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว จะหาทางหาเงินให้มากขึ้น ทำให้ชีวิตของพวกเราดีขึ้นวันละนิด!”
เฉินตงซานเช็ดน้ำตาไม่หยุด “ลูกแค่ปลอดภัยก็ดีแล้ว ต่อไปครอบครัวเราก็ได้อยู่ด้วยกันอีก”
“หาเงินไม่ง่ายหรอกลูก อย่าเพิ่งร้อนใจเลย หนี้ที่ค้างอยู่ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พ่อจะลองหาทางยืมคนอื่นมาอีกสักหน่อย”
เฉินตงซานกุมศีรษะอย่างรู้สึกผิด “พ่อมันไร้ความสามารถเอง ไม่อย่างนั้นลูกสองคนคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้”
เฉินฝานรีบจับมือพ่อไว้ “พ่อ จะโทษพ่อได้ยังไงครับ วางใจเถอะ เรื่องเงินผมจะหาทางจัดการเอง”
เฉินตงซานพยักหน้าอย่างปลื้มใจ แต่เขาก็รู้ว่าเฉินฝานแค่พูดปลอบใจเท่านั้น
หาเงินที่ไหนจะง่ายขนาดนั้น? สามแสนหยวนเชียวนะ ต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะหาได้ครบ
ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พรุ่งนี้คงต้องไปหาญาติสักสองสามคน แล้วพยายามขอยืมเงินมาอีก
ทันใดนั้น ประตูก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนเปิดออก
เมื่อเห็นหญิงสาวสวยเดินเข้ามา เฉินฝานก็ทักอย่างสนิทสนมว่า “พี่ฟาง”
สวีฟางเป็นหญิงงาม แต่ชีวิตกลับอาภัพ หลังแต่งงานเข้ามาอยู่เมืองผานสือได้ไม่นาน สามีก็เสียชีวิต
แต่เธอไม่ได้แต่งงานใหม่ กลับเลี้ยงดูแม่สามีที่ชราจนวาระสุดท้าย จึงเป็นหญิงดีที่คนทั้งเมืองยอมรับ
หลังแม่สามีเสียชีวิต พี่ฟางก็อยู่ในเมืองตามลำพังและไม่เคยหาผู้ชายคนใหม่
พี่ฟางกับตระกูลเฉินมีสัมพันธ์อันดีมาแต่ไหนแต่ไร ตอนที่เฉินตงซานกับลูกสาวเอาบ้านไปจำนองจนไร้ที่อยู่ ก็เป็นพี่ฟางที่รับพวกเขาไว้
บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ก็คือห้องเก็บฟืนที่พี่ฟางจัดให้
“เสี่ยวฝาน พี่ได้ยินว่านายกลับมาแล้ว ก็รีบแวะมาดูทันที!”
“พวกเธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม กินนี่ก่อนสิ”
พี่ฟางเป็นคนใจดีและเอาใจใส่ เธอนำซาลาเปานึ่งใหม่ ๆ มาให้ครอบครัวเฉิน จากนั้นก็รีบช่วยเฉินหรานเก็บกวาดห้อง
“ไอ้พวกสารเลวนั่น ทำไมถึงบีบคั้นกันขนาดนี้นะ!”
เมื่อเห็นห้องที่ถูกรื้อข้าวของจนเละเทะ พี่ฟางก็โกรธมาก แต่ก็ทำได้แค่แสดงความโกรธเท่านั้น
พวกอันธพาลที่มาทวงหนี้ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวจะไปหาเรื่องพวกนั้นได้อย่างไร
ไม่นานก็ถึงดึก พี่ฟางกลับไปพักผ่อนที่บ้านข้าง ๆ
ในห้องเก็บฟืนมีเตียงอยู่แค่สองหลัง ปกติเฉินตงซานกับเฉินหรานแยกกันนอนคนละเตียง
ตอนนี้เฉินฝานกลับมาแล้ว แม้แต่ที่นอนก็ยังไม่มี
เดิมทีพี่ฟางชวนเฉินหรานไปนอนที่บ้านเธอ แต่เฉินหรานปฏิเสธ แล้วไปขออาศัยบ้านเพื่อนที่อยู่ทางตะวันออกของเมืองแทน
เฉินตงซานจับมือเฉินฝานคุยจ้ออยู่เกือบครึ่งคืน ในที่สุดก็หลับไปอย่างช้า ๆ
แต่เฉินฝานกลับนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ไม่อาจข่มตาหลับได้
ในที่สุดเขาก็ได้ออกจากคุกและกลับบ้านแล้ว ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ
นอกจากต้องสืบหาความจริงเรื่องที่ถูกใส่ร้ายแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือหาทางหาเงิน
หนี้นอกระบบสามแสนหยวนต้องชำระภายในสามวัน เฉินฝานยังต้องซื้อบ้านสักหลัง ครอบครัวจะอยู่ในห้องเก็บฟืนของพี่ฟางต่อไปตลอดไม่ได้
เขาต้องรีบเปลี่ยนแปลงสภาพความเป็นอยู่ที่ยากจนข้นแค้นของครอบครัว
ส่วนเรื่องหาเงิน เฉินฝานคิดแผนไว้แล้ว
“ถ้าปรุงยาตามตำรับนั้นได้ รับรองว่าหาเงินได้แน่ บ้านเราก็จะไม่ลำบากแบบนี้อีก”
“สมุนไพรสองสามชนิดนั้นน่าจะหาได้ทั่วไป พรุ่งนี้ขึ้นเขาไปดู น่าจะเจอ”
“แล้วก็ขาพ่อ ผมต้องรักษาให้หายด้วย สมุนไพรที่ต้องใช้ พรุ่งนี้ไปหาพร้อมกันเลย”
เฉินฝานตรวจดูขาของเฉินตงซานแล้ว รักษาได้ แต่ต้องใช้เวลา
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฉินฝานก็เตรียมตัวเข้านอน
แต่ในเวลานั้นเอง เสียงผู้หญิงจากบ้านข้าง ๆ ก็ดังแว่วมาเป็นระยะ
“อย่านะ!”
“อย่าทำแบบนี้ แบบนี้ไม่ได้...”
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันเถอะ!”
เพราะฝึกเคล็ดวิชาเทพดั้งเดิมวายุเมฆา การได้ยินของเฉินฝานจึงเหนือกว่าคนทั่วไป
เขาจึงได้ยินเสียงแผ่วเบาจากบ้านข้าง ๆ อย่างชัดเจน
บ้านข้าง ๆ คือบ้านของพี่ฟาง เฉินฝานรู้ว่าเธออยู่คนเดียวมานาน
แต่เขากลับได้ยินเสียงผู้ชายอีกคน ชายคนนั้นดูร้อนรน ราวกับกำลังจะทำเรื่องอย่างว่ากับพี่ฟาง
พี่ฟางเอาแต่ปฏิเสธ ทว่าเสียงปฏิเสธของเธอกลับแผ่วเบามาก
ตอนแรกเฉินฝานคิดว่าพี่ฟางเหงาจนไปหาผู้ชายมาอยู่เป็นเพื่อน
พี่ฟางยังสาวแต่เป็นม่ายมาหลายปี ความต้องการทางร่างกายเป็นเรื่องเข้าใจได้
แต่ไม่นาน เฉินฝานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ชายคนนั้นเอาแต่บังคับพี่ฟาง ขณะที่เสียงดิ้นรนขัดขืนของเธอก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ
หืม?
ไม่ถูกแล้ว!
เฉินฝานพลิกตัวลุกขึ้นทันที เมื่อเห็นพ่อกำลังหลับสนิท เขาก็ผลักประตูออกแล้วเดินไปทางบ้านข้าง ๆ
กำแพงลานบ้านของพี่ฟางขวางเฉินฝานที่ฝึกวิชามาแล้วไม่ได้ เขากระโดดข้ามกำแพงอย่างคล่องแคล่ว มาหยุดอยู่หน้าหน้าต่างบ้านพี่ฟาง
อาศัยแสงจันทร์ สายตาของเฉินฝานที่เฉียบคมขึ้นมองเห็นภายในได้อย่างชัดเจน
บนเตียงเตาที่อยู่ในห้อง ชายคนหนึ่งกำลังใช้กำลังจะข่มเหงพี่ฟางอย่างป่าเถื่อน
พี่ฟางดิ้นรนสุดกำลัง เสื้อผ้าถูกกระชากจนขาดหวิ่น ดูท่าใกล้จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้ว
เฉินฝานเห็นแล้วไฟโกรธก็ลุกโชน หากพี่ฟางเต็มใจหาผู้ชาย เฉินฝานก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่ง
แต่ถ้าใครกล้ารังแกพี่ฟาง เฉินฝานไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!
เฉินฝานถีบหน้าต่างเปิดแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียงเตาทันที
เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของชายคนนั้นไว้ แล้วฟาดฝ่ามือตบหน้าอย่างแรงหลายฉาด!
“ไอ้สารเลว! กล้ารังแกพี่ฟางเหรอวะ! แกตายแน่!”
เพียะ ๆ ๆ!
ชายคนนั้นถูกเฉินฝานตบจนร้องโอดโอย ก่อนกลิ้งตกลงไปใต้เตียงเตา
พี่ฟางรีบดึงผ้าห่มที่อยู่ข้างตัวมาปกปิดร่างกายที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย
ชายที่ตกลงไปบนพื้นรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ลุกขึ้นแล้วคิดจะหนี
เฉินฝานตั้งใจจะตามไปอัดต่อ แต่พี่ฟางร้องเรียกห้ามไว้
“เสี่ยวฝาน ช่างเถอะ ปล่อยเขาไป”
สุดท้ายชายคนนั้นก็วิ่งหนีออกทางประตูอย่างลนลาน ถึงกับทำรองเท้าหล่นหายไปข้างหนึ่ง
เฉินฝานหันกลับไปมองพี่ฟาง ผมของเธอยุ่งเหยิง บนใบหน้าขาวเนียนมีคราบน้ำตาอยู่
เฉินฝานถามอย่างเป็นห่วงว่า “พี่ฟาง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนที่รังแกพี่เป็นใคร?”
พี่ฟางก้มหน้า เงียบไปนานมาก
สุดท้ายเธอก็ปล่อยผ้าห่มในมือแล้วร้องไห้โฮ ร่างอวบอิ่มโผเข้าซบอกเฉินฝานทันที