“ขอบคุณครับพี่หลี่!”
เจ้าหมูรีบฉุดเฉินฝานให้ลุกขึ้น “เสี่ยวฝาน พวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้ว ไปเถอะ หาที่นั่งคุยกัน จิบเหล้าไปคุยไป!”
พูดจบก็ลากเฉินฝานออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ไม่ไกลจากตรงนั้นมีร้านอาหารอยู่แห่งหนึ่ง เจ้าหมูลากเฉินฝานไปนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
“เสี่ยวฝาน ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนายนะ ออกมาแล้วทำไมไม่โทรหาฉันบ้าง ฉันคิดถึงนายแทบแย่!” เจ้าหมูแสร้งทำเป็นโมโห
ทั้งสองสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านเจ้าหมูไม่ได้ร่ำรวย เฉินฝานคอยช่วยเหลือเขามาตลอดหลายปี
เฉินฝานยิ้ม “ฉันก็เพิ่งกลับมา วันนี้มาที่ตัวอำเภอ ตั้งใจจะเอายามาขาย หาเงินสักหน่อย”
เจ้าหมูหยิบขวดน้ำแร่ที่เฉินฝานวางไว้ข้างตัวขึ้นมาดู “นี่มันอะไร?”
“ยาที่ฉันต้มเอง ช่วยบำรุงไตและเสริมสมรรถภาพทางเพศ ได้ผลดีมาก” เฉินฝานอธิบาย
เจ้าหมูส่ายหน้า “เฉินฝาน นายจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่อย่ามาขายของแบบนี้เลย ขายยาปลอมเดี๋ยวก็ถูกจับหรอก”
“นี่ไม่ใช่ยาปลอม แถมยังได้ผลดีจริง ๆ ด้วย” เฉินฝานอธิบาย
จังหวะนั้นเอง มีหญิงสาวในชุดพนักงานเสิร์ฟเดินผ่านไปไม่ไกล
เจ้าหมูเห็นแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “จริงสิ ฉันจะแนะนำคนคนหนึ่งให้นายรู้จัก”
“เสี่ยวลี่ มานี่หน่อย มาทักทายเพื่อนฉันสิ!”
เจ้าหมูโบกมือเรียก พนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้นจึงเดินเข้ามา
เจ้าหมูชี้ไปที่หญิงสาวด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วบอกเฉินฝาน “เสี่ยวฝาน นี่แฟนฉัน”