พี่หลี่พาเฉินฝานกับเจ้าคนอ้วนขึ้นลิฟต์ ไม่นานก็มาถึงชั้นบนสุดของจิ่วจิ่วจื้อจุน
เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องทำงานที่อยู่สุดทางเดิน พี่หลี่ก็เคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามาได้”
เสียงนั้นใสกังวาน ไพเราะ และแฝงความน่าเกรงขามอยู่เล็กน้อย
พี่หลี่ผลักประตูเปิด เฉินฝานก้าวเข้าไป
เผิงเหล่ยก็อยากตามเข้าไปด้วย แต่ถูกพี่หลี่ขวางไว้
“รออยู่ข้างนอก!”
เผิงเหล่ยรีบพยักหน้าแล้วถอยกลับไป เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปในห้องทำงานของเจ๊หงจริง ๆ
ห้องทำงานกว้างขวาง การตกแต่งภายในก็หรูหราไม่แพ้กัน
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารราคาแพง เธอสวมชุดกระโปรงทำงานกับถุงน่องสีดำ ดูสวยและสง่างาม
พี่หลี่เอ่ยทักเจ๊หง ก่อนยืนกุมมืออย่างนอบน้อมอยู่ข้าง ๆ
เจ๊หงมีบารมีไม่น้อย แต่สีหน้าของเฉินฝานยังคงเรียบเฉย
เพราะฝึกเคล็ดวิชาเทพดั้งเดิมวายุเมฆามาแล้ว สภาพจิตใจของเฉินฝานจึงแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก
แต่เขาก็ยังเดาไม่ออกว่าเหตุใดเจ๊หงถึงเรียกเขามาที่นี่ ทั้งที่เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ
ขณะนั้นเอง เจ๊หงก็เอ่ยขึ้น
“ชื่ออะไร? มาจากไหน?” เจ๊หงยกถ้วยกาแฟตรงหน้าขึ้นจิบ ก่อนถาม
วิธีถามเช่นนี้ฟังดูคล้ายกำลังตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ แถมบารมีของเจ๊หงยังแรงกล้าจนทำให้คนรู้สึกอึดอัด
เฉินฝานจึงขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยังตอบเสียงเรียบ “เฉินฝาน มาจากเมืองผานสือ”
ดูเหมือนเจ๊หงจะไม่ทันสังเกตว่าเฉินฝานไม่พอใจ เธอเป็นคนเด็ดขาดและพูดตรงไปตรงมา