บอดี้การ์ดเผยสีหน้าพูดไม่ออก
“คราวหน้าก็ทำตัวให้เงียบกว่านี้หน่อย!”
ตัวประกอบที่ชอบอวดรวยโอ้อวดบารมีมักมีจุดจบไม่ดี เธอไม่อยากลงเอยแบบนั้นหรอก
“รับทราบครับ คุณหนู!”
หลังจากอู๋ชิงเหยาส่งบอดี้การ์ดกลับไป พอเดินกลับมาก็พบว่าบรรยากาศแปลกไปเล็กน้อย
“อู๋ชิงเหยา ทุกคนมีชานมกันหมด มีแค่ฉันที่ไม่มี เธอโกรธจนทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
ถานเคอหน้าเขียวคล้ำ
เป็นคนก็ต้องมีศักดิ์ศรี โกรธได้แต่ก็ควรมีขอบเขต
อู๋ชิงเหยาทำแบบนี้ มีแต่ทำให้เขารู้สึกว่าเธอไร้เหตุผล
“อู๋ชิงเหยา เราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ เอาแค่นี้แหละ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที ราวกับตัดสินใจบางอย่างแล้ว
ถานเคอมั่นใจเต็มที่ว่าอู๋ชิงเหยาจะวิ่งตามมา
แม้แต่คนที่ยืนดูเรื่องสนุกไปพลางดูดชานมไปพลางอยู่ข้างหลังก็คิดแบบนั้น
เพราะก่อนหน้านี้ถานเคอเคยโกรธที่อู๋ชิงเหยาไม่ไปดูแข่งบาสตามที่รับปากไว้
อู๋ชิงเหยาไม่กล้าบอกว่าวันนั้นเธอลืมเพราะมัวแต่จัดงานวันเกิดให้หมาที่บ้าน
เพื่อเอาใจเขา เธอถึงกับไปเข้าเรียนเป็นเพื่อนเขาสามวันติด ทั้งซื้ออาหารเช้าให้ ทั้งเลี้ยงข้าว
กระทั่งในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยก็มีคนโพสต์เช็กชื่อแทนเธอทุกวันว่า “บันทึกชีวิตสุนัขรับใช้ของคุณหนูอู๋ — วันที่สอง”
แน่นอนว่าอู๋ชิงเหยาในตอนนี้ไม่รู้เรื่องพวกนั้นเลย
เธอดูดชานมแล้วถามไป๋เฉาเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ถ้าจะเปลี่ยนพระเอก เธอมีตัวเลือกที่เหมาะ ๆ ไหม?”
ไป๋เฉาเซิ่งเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิดไป เธอถามอย่างลังเลว่า “เธอไม่ไปตามเขาเหรอ?”
อู๋ชิงเหยาตอบ “ฉันดูเหมือนสมองมีปัญหาหรือไง”
เธอไม่ใช่พวกชอบทรมานตัวเองสักหน่อย จะวิ่งเข้าไปหาเรื่องทำไม