เส้นผมสั้นปรกหน้าผากชายหนุ่ม ดวงตาหงส์เรียวยาวคมกริบ ใต้ตาทิ้งเงาจาง ๆ ไว้
รอบด้านมืดสนิท ยิ่งขับให้ผิวของเขาขาวซีดเย็นชา ชวนให้รู้สึกว่าเขาหม่นหมองและแปลกแยกยิ่งกว่าเดิม
“รุ่นพี่อวี้...รุ่นพี่อวี้เจิง”
อู๋ชิงเหยากลั้นหายใจจนแทบหายใจไม่ออก “คุณตามฉันมาทำไม?”
ซีอวี้เจิงก้มตามองเธอ “เธอได้ของคืนแล้ว แต่เหมือนยังไม่ได้ขอบคุณฉันนะ”
“หา?”
คำพูดไม่เกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันเลย อู๋ชิงเหยานิ่งไปพักใหญ่กว่าจะนึกออก “ยางมัดผมให้พนักงานเอามาให้ฉัน คุณเป็นคนฝากไว้เหรอ?”
ซีอวี้เจิงรับคำสั้น ๆ ว่า “อืม”
อู๋ชิงเหยาครุ่นคิด “ฉันทำตกไว้ที่บ้านคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
ยางมัดผมเส้นนี้ปกติเธอเอาไว้สวมข้อมือสำรอง แทบไม่เคยหยิบมาใช้เลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไปตกอยู่ที่บ้านเขาได้
ซีอวี้เจิงบอกว่า “ฉันเก็บได้ข้างหมอนในห้องรับรองแขก”
เขาพูดหน้าตาเฉย ไม่มีท่าทีผิดปกติแม้แต่น้อย
อู๋ชิงเหยาไม่ได้สงสัยอะไร แค่ถามด้วยความอยากรู้ “แล้วทำไมคุณไม่เอามาให้ฉันเองล่ะ?”
ซีอวี้เจิงไม่ตอบ กลับพูดว่า “ยางเส้นนี้ใหญ่ไป รัดข้อมือเธอไม่อยู่”
อู๋ชิงเหยาก้มลงมองตามสัญชาตญาณ
เธอเป็นคนตัวเล็ก กระดูกเล็ก ยางมัดผมจึงคล้องอยู่บนข้อมืออย่างหลวม ๆ เหลือช่องว่างให้เห็นชัดเจน
“อ๋อ หลวมหน่อยใส่สบายดี”
หลวมหน่อยใส่สบายงั้นหรือ?
มิน่าคืนนั้นตอนเขาจับกระดูกข้อมือเธอแล้วออกแรงเพียงนิดเดียว เธอถึงส่งเสียงงึมงำทั้งที่หลับสนิท
ที่แท้ก็ไม่สบายสินะ
ซีอวี้เจิงจ้องเธอเงียบ ๆ
อู๋ชิงเหยาไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด
คืนนั้นเธอง่วงมาก ถึงปกติจะนอนแปลกที่ไม่ค่อยหลับ แต่พอล้มตัวลงบนเตียงก็หลับปุ๋ย ราวกับมีคนใส่ยานอนหลับไว้ในอากาศ