อู๋ชิงเหยานอนหลับไปทั้งวัน
วันต่อมา พอไปเข้าเรียนก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน สดชื่นกระปรี้กระเปร่า อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย
ทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ก็ได้ยินเสียงฮือฮาดังขึ้นหลายระลอก
“อู๋ชิงเหยา เทพบุตรในใจเธอมาแล้ว อยู่แถวหลังสุด!” จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนบอกเธอเสียงดัง
อู๋ชิงเหยาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เทพบุตรในใจฉันคือใคร—”
พอหันไปมอง เจียงมู่ก็ลากไป๋เฉาเซิ่งหลบไปไกลจากเธอแล้ว
พอภัยมา ต่างคนต่างบินหนีสินะ
ไม่เป็นไร
“เลขาระบบ!”
ระบบ：【รายงานเจ้าของระบบ! คนที่เขาพูดถึงคือถานเคอ หนุ่มหล่อประจำคณะการเงิน ก่อนหน้านี้เจ้าของระบบเดินผ่านสนามบาสแล้วตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น ไล่ตามจีบอย่างเอิกเกริกจนใคร ๆ ก็รู้ สุดท้ายถานเคอปฏิเสธเจ้าของระบบ จบลงอย่างน่าอนาถ】
“……”
ยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ แต่อย่าให้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ บ่อยนักสิ
ในห้องเรียนเหลือที่นั่งแถวหลังสุดอยู่แถวเดียว ราวกับตั้งใจเหลือไว้ให้เธอ
อู๋ชิงเหยาจึงได้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินไปนั่ง
ปกติพระเอกหนุ่มหล่อประจำคณะในนิยายก็น่าจะเป็นพวกเย็นชาใช่ไหม ขอแค่เธอไม่เข้าไปหาเรื่อง เรื่องก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น
วินาทีถัดมา ถานเคอเท้าคางแล้วเลิกคิ้วมองเธอ “อู๋ชิงเหยา ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วหรือไงว่าไม่ต้องคบกันก็เป็นเพื่อนกันได้ เจอฉันแล้วทำไมไม่ทักล่ะ?”
ได้
ที่แท้ก็เป็นหนุ่มเจ้าสำราญกวนประสาทนี่เอง
เรื่องน้อยย่อมดีกว่าเรื่องมาก อู๋ชิงเหยาทักอย่างเป็นมิตร “อรุณสวัสดิ์”
ระหว่างทั้งสองมีทางเดินคั่นอยู่เส้นหนึ่ง ถานเคอยื่นขายาวพาดมาขวางขาโต๊ะเธอ “เมื่อวานฉันส่งข้อความเรียกเธอออกไปดื่ม ทำไมไม่ตอบล่ะ?”