ซีอวี้เจิงยืนมองเธอจากที่สูงด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
หญิงสาวคุกเข่าอยู่บนเตียง ผมยาวตรงสีดำแผ่สยายอยู่สองข้าง ใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามประณีต ริมฝีปากซีดเผือด กลับยิ่งขับให้ดูเปราะบางน่าทะนุถนอม
เธอสวมเสื้อบางสีชมพูคู่กับกางเกงขาสั้นสีเทา เมื่ออยู่ในท่าคุกเข่า หัวเข่าจึงแดงระเรื่อ
อู๋ชิงเหยาไม่รู้สึกถึงแรงคุกคามที่แผ่ซ่านออกมาจากสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย
เธอรู้เพียงว่าการแอบฟังนั้นไม่เหมาะสม จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปเสียเลย
“เมื่อกี้พวกคุณคุยกันหรือเปล่า?”
“เมื่อกี้เธอเรียกฉัน”
อู๋ชิงเหยายกมือที่ปักเข็มอยู่ขึ้น พลางทำสีหน้าน่าสงสาร “อ้อ รุ่นพี่อวี้เจิง เลือดฉันจะถูกดูดจนหมดตัวแล้วนะ”
เมื่อกี้เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะเรียกเขาแบบนี้
ถ้าเธอเรียกตามก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
ซีอวี้เจิงยังคงไร้สีหน้า
สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงมาหยุดที่มือเรียวบางของเธอ สายใสที่หลังมือมีเลือดย้อนกลับมาแล้ว
เห็นเขานิ่งอยู่นาน อู๋ชิงเหยาจึงลองเรียก “รุ่นพี่อวี้เจิง?”
หรือเธอเรียกผิดนะ?
“ขอโทษ” สีหน้าซีอวี้เจิงไม่เปลี่ยน เขาก้มหน้าจัดการให้เธอ
เขาฉีกเทปกาวแล้วถอนเข็ม หยดเลือดสีแดงสดหนึ่งสองหยดกระเซ็นลงบนถุงมือใสของเขา
อุ่น ๆ มีไอร้อนแผ่ซ่าน
ขนตายาวสีดำสนิทของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ครู่ต่อมาเขาก็ส่งสัญญาณให้เธอกดสำลีไว้
“ขอบคุณนะ” อู๋ชิงเหยามองเขาไม่วางตา
หน้าตาหล่อเหลาระดับนี้
แถมยังมีคนตามจีบไม่ขาด
ตัวละครแบบนี้ต้องเป็นพระเอกแน่นอน
เธอโชคดีไม่เบา ลืมตาขึ้นมาก็เจอพระเอกเลย
อู๋ชิงเหยาคุยกับระบบในหัว “งั้นภารกิจแรกหลังจากหาพระเอกเจอคืออะไร?”
น้ำเสียงของเธอเจือความยินดีอย่างเห็นได้ชัด
ระบบอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงข้อความขึ้นมา 【ภารกิจที่หนึ่ง: สัมผัสมือพระเอกหนึ่งครั้ง】
อู๋ชิงเหยาตกใจ “เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็ให้จับมือเลยเหรอ?”
ระบบ 【โฮสต์ คาแรกเตอร์นางรองก็คือกินข้าว เข้าเรียน นอนกับหนุ่มหล่อนะ】
“...ก็ได้”
อู๋ชิงเหยายอมจำนน
อีกด้านหนึ่ง ซีอวี้เจิงถอดถุงมือเปื้อน ๆ ทิ้งลงถังขยะสีเหลือง แล้วหันหลังให้อู๋ชิงเหยา
เขาเดินไปที่อ่างล้างมือแบบง่าย ๆ ทางซ้ายของห้องพยาบาลแล้วเปิดก๊อกน้ำ
ในห้องพยาบาลอันเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงน้ำไหล
อู๋ชิงเหยามองเขาล้างมือตามขั้นตอนเจ็ดขั้นอย่างเคร่งครัด ไม่ขาดตกแม้แต่ขั้นเดียว แถมยังล้างซ้ำถึงสามรอบจนข้อนิ้วแดงก่ำจึงหยุด
ชาติก่อนเธอก็เรียนแพทย์ ปกติหลังผ่าตัด ถ้าล้างมือครบหนึ่งรอบได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว
คนที่ทำถึงขั้นแทบจะเป็นโรคจิตแบบเขา มีได้แค่สาเหตุเดียว—
โรคกลัวเชื้อโรคขั้นรุนแรง
ให้เธอไปจับมือคนที่กลัวเชื้อโรค นี่ไม่ใช่ว่าสวรรค์กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่หรอกหรือ?
“เธอมองอะไรอยู่?”
จู่ ๆ ก็ถูกถาม อู๋ชิงเหยาดึงสติกลับมา “อ๊ะ” ก่อนจะยิ้มตาหยี “รุ่นพี่อวี้เจิง มือรุ่นพี่สวยจัง”
ซีอวี้เจิงเช็ดหยดน้ำอย่างไม่รีบร้อน แล้วก้มตามองเธอแวบหนึ่ง “สวย?”
อู๋ชิงเหยาพยักหน้า
“เธอชอบหรือ?” ซีอวี้เจิงมองเธอราวกับงูพิษที่กำลังแลบลิ้น
หากคำตอบไม่ถูกใจ เขี้ยวคมกริบคู่นั้นคงฝังลงมาทันที
อู๋ชิงเหยาไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เธอยิ้มพลางตอบ “ใคร ๆ ก็ชอบของสวยงามกันทั้งนั้น”
ซีอวี้เจิงยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง แฝงแววเย้ยหยันจาง ๆ
“น้ำเกลือหมดแล้ว เธอกลับได้”
“...”
คำไหนกันที่ทำให้เขาไม่พอใจ?
ดอกไม้สูงเสียดฟ้าทุกคนอารมณ์เสียแบบนี้หมดเลยหรือไง?
ระบบ 【บางทีอาจต้องเป็นแบบนี้ ถึงจะขับเน้นความพิเศษของนางเอกตอนปรากฏตัวได้】
อู๋ชิงเหยา “นางรองไม่ใช่คนหรือไง?”
ระบบไม่กล้าพูดอะไรอีก
อู๋ชิงเหยานึกถึงภารกิจที่ยังทำไม่สำเร็จ จึงลงจากเตียงแล้วเดินไปหาเขา
เธอบังเอิญเห็นตัวเองในกระจกเหนืออ่างล้างมือ
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ผิวขาวเนียน ดวงตากลมใส จมูกโด่งเชิด ริมฝีปากสีชมพู
ไม่ใช่ประเภทที่มองแวบเดียวแล้วตะลึง แต่ดูบริสุทธิ์และน่ารักชวนเอ็นดู ทำให้คนอยากปกป้องได้ง่าย
นี่มันหน้าของเธอนี่นา!
ดีจัง ที่แท้ก็ทะลุมาทั้งร่าง!
หางตาเหลือบเห็นดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจับจ้องเธออยู่ตลอด
รอยยิ้มตรงมุมปากของอู๋ชิงเหยาชะงักไปเล็กน้อย
“ยังไม่ไปอีก?” ซีอวี้เจิงแสดงเจตนาไล่เธออย่างชัดเจน
“อ้อ อืม คือว่า...” อู๋ชิงเหยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะคิดอะไรออกกะทันหัน “รุ่นพี่อวี้เจิง ฉันอยากเลี้ยงข้าวรุ่นพี่สักมื้อ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้”
ช่วยชีวิตเธอไว้?
ถ้าไม่มีกล้องวงจรปิด เขาคงปล่อยให้เธอตายไปเองแล้ว
“ไม่จำเป็น” ซีอวี้เจิงตอบอย่างไร้สีหน้า เดินผ่านเธอไปนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะตรวจ
“อย่าสิ”
อู๋ชิงเหยารีบตามไป “คุณยายบอกฉันมาตั้งแต่เด็กว่าต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ ถ้าไม่ตอบแทน ฉันคงรู้สึกผิดจนไม่สบายใจ”
ซีอวี้เจิง “เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ
สายตาเปี่ยมความปรารถนาของอู๋ชิงเหยาเลื่อนไปหยุดที่แป้นพิมพ์ของเขา มือที่ถอดถุงมือแล้วมีข้อนิ้วชัดเจน เล็บถูกตัดแต่งอย่างสะอาดเรียบร้อย ราวกับหยกเนื้อเนียนใส
“รุ่นพี่อวี้เจิง รูปแบบตารางของรุ่นพี่ผิดนะ”
เธอโน้มตัวลงไป ตอนเอื้อมมือไปจับเมาส์ นิ้วก็เฉียดผ่านหลังมือที่เห็นเส้นเลือดนูนชัดของเขาเบา ๆ
“สำเร็จแล้วหรือยัง?” เธอรีบถามระบบ
【โฮสต์ ต้องสัมผัสเกินสามวินาทีถึงจะนับว่าสำเร็จนะ】
สามวินาที?
อู๋ชิงเหยาปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ ชาติก่อนมือที่เธอสัมผัสบ่อยที่สุดคืออุ้งเท้าขนปุย อย่าว่าแต่มือผู้ชายเลย แม้แต่มือผู้หญิงเธอก็แทบไม่เคยจับ
เจ้าของร่างเดิมเป็นสาวเจ้าชู้ตัวยงจริง ๆ ไม่เคยทำให้ตัวเองต้องขาดของดีเลยสักนิด
อู๋ชิงเหยาปรับรูปแบบตารางตามใจ ก่อนยิ้มบาง ๆ “เรียบร้อยแล้ว รุ่นพี่อวี้เจิงลองดูสิ”
ผิวหนังบริเวณหนึ่งบนหลังมือซีอวี้เจิงราวกับถูกลวก ร้อนผ่าวไม่หาย ทั้งคันทั้งชา
กลิ่นดอกมะลิจาง ๆ ลอยมาในอากาศ กลบกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัดที่ระคายจมูก
สีหน้าเขาสงบนิ่ง สายตาเลื่อนไปหยุดที่ท้ายทอยซึ่งเธอเปิดเผยให้เขาเห็นอย่างไม่ระวัง
ลำคอเรียวบางราวกับก้านดอกไม้ ผิวก็บอบบางจนพอมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ
รู้สึกราวกับมีสัตว์ตัวนิ่มเย็นชื้นพันรอบลำคอ
อู๋ชิงเหยายกมือขึ้นลูบ แต่ไม่เจออะไร ทว่าความรู้สึกนั้นยังคงอยู่
เธอคิดเสียว่าเป็นผลข้างเคียงจากการทะลุมิติมา แล้วหันไปถาม “รุ่นพี่อวี้เจิง ลองดูสิ?”
เดิมทีคิดว่าคนคนนี้จะไล่เธออีก แต่กลับได้ยินเขาพูดว่า
“เธอไม่เอามือออก แล้วฉันจะลองยังไง?”
อู๋ชิงเหยารู้จักดูสถานการณ์เป็นอย่างดี รีบชักมือกลับทันที “เชิญเลย”
ซีอวี้เจิงวางมือไว้บนเมาส์แต่ไม่ได้ขยับ กลับมองเธอแทน “ถ้าเธอยังไม่ไป อีกเดี๋ยวก็ไปไม่ได้แล้ว”
อู๋ชิงเหยาคิดไปเองว่าเขาหมายถึงเรื่องตาราง เธอกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น
เธอเหลือบมอง เป็นข้อความจากไป๋เฉาเซิ่ง
【เธอไม่ได้มาเข้าห้องเรียนเหรอ? คาบนี้เป็นวิชาความรู้เบื้องต้นด้านศิลปะ ถ้าโดดเรียนแล้วถูกจับได้ ปลายภาคติดเอฟแน่】
ไป๋เฉาเซิ่งคือใคร?
ระบบเตือน 【เพื่อนร่วมห้องของเจ้าของร่างเดิม】
ข้อความอีกอันจากไป๋เฉาเซิ่งส่งตามมา 【อาจารย์รู้แล้วว่าเธอไม่อยู่ ฉันบอกว่าเธอไปห้องน้ำ แต่คงปิดบังได้อีกไม่นาน รีบมาเข้าเรียนเถอะ】
เธอกำลังจัดการธุระสำคัญอยู่แท้ ๆ นี่มาขัดจังหวะกันชัด ๆ
“รุ่นพี่อวี้เจิง ฉันมีธุระต้องไปก่อนแล้ว บุญคุณครั้งนี้ไว้คราวหน้าฉันจะมาตอบแทนนะ!” ก่อนจากไป อู๋ชิงเหยามองมือของเขาอย่างเสียดาย
ยังมีคราวหน้าอีกหรือ?
ซีอวี้เจิงมองแผ่นหลังของเธอที่ลับหายไป ดวงตาพลันมืดครึ้มราวกับหมึกเข้มกำลังปั่นป่วน