“รุ่นพี่อวี้เจิงคะ หนูรู้สึกไม่สบายตรงหน้าอก ช่วยตรวจให้หน่อยได้ไหมคะ?”
เสียงผู้หญิงแสร้งบีบเสียงให้หวานออดอ้อนดังขึ้นข้างหู
อู๋ชิงเหยาลืมตาพรึ่บ
เพดานสีขาวเย็นตา ม่านกั้นสีฟ้าตั้งขวางอยู่สองข้างราวกับกำแพง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัด
ที่นี่ที่ไหนกัน?
เธอจำได้แค่ว่าเพิ่งผ่าตัดทำหมันให้โกลเด้นรีทรีฟเวอร์เสร็จ ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงาน จู่ ๆ ก็มีรถพุ่งมาจากด้านข้างด้วยความเร็ว...
【ยินดีต้อนรับโฮสต์สู่โลกของ《ต้องห้ามแห่งคลื่นสมุทร》】
เธอถึงรู้ว่ามีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
อู๋ชิงเหยาตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
...เดี๋ยวก่อน
《ต้องห้ามแห่งคลื่นสมุทร》?
นี่ไม่ใช่นิยายเรตสูงที่เพื่อนสนิทเอาสถานะโสดมาพนันห้าปี แล้วบังคับจับหัวเธอให้อ่านหรอกหรือ?
แปลว่าเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายงั้นเหรอ?
แถมยังเป็นนิยายเรตสิบแปดบวกอีก?!
อู๋ชิงเหยากลืนน้ำลาย นึกถึงถ้อยคำชวนหน้าแดงที่น่าอับอายเหล่านั้น
เธอถามอย่างร้อนใจว่า “แล้วฉันเข้ามาเป็นใคร?”
ระบบ：【ตัวประกอบหญิงอู๋ชิงเหยา ผู้พยายามทุกวิถีทางเพื่อไล่ตามพระเอก อยากนอนกับพระเอก แต่สุดท้ายไม่ได้อะไรเลย แถมยังถูกพระเอกเกลียด】
ก็คือสาวตะกละที่วิ่งวุ่นอยู่ตั้งนาน แต่สุดท้ายไม่ได้แม้แต่น้ำแกงเนื้อสักคำ
อู๋ชิงเหยาอยากหัวเราะ แต่สถานการณ์ตรงหน้าทำให้เธอหัวเราะไม่ออกจริง ๆ
“งั้นตอนนี้ฉันต้องทำตามบทของตัวประกอบหญิง แล้วเดินเรื่องไปตามพล็อตใช่ไหม?”
ระบบ：【ใช่】
เมื่อคืนอู๋ชิงเหยาง่วงมาก แถมยังรู้สึกว่าเนื้อเรื่องน่าเบื่อ เลยอ่านข้าม ๆ เลือกอ่านเฉพาะฉากวาบหวาม
เนื้อเรื่องคร่าว ๆ เธอรู้มาจากเพื่อนสนิท
สรุปคือ พระเอกผู้สูงส่งราวกับบุปผาบนยอดเขา ถูกตัวประกอบหญิงตามตื๊ออย่างไม่ลดละจนแทบคลุ้มคลั่ง กระทั่งได้เห็นกับตาว่าตัวประกอบหญิงวางยา เตรียมจะปล้ำเขา จนทำให้เขาเป็นโรคเกลียดผู้หญิง
จนกระทั่งนางเอกผู้อ่อนหวาน นุ่มนวล และน่ารักปรากฏตัว ค่อย ๆ เยียวยาเขาทีละน้อย
บุปผาบนยอดเขาถูกฉุดลงจากแท่นบูชา ปลดล็อกสารพัดบทบาทและวิธีเล่น
ช่วงครึ่งหลังแทบมีแต่ฉากวาบหวาม
ไม่รู้ว่าคนอ่านจะฟินหรือเปล่า แต่ดูออกเลยว่าคนเขียนเขียนจนฟินเอง
สถานการณ์เป็นแบบนี้ อู๋ชิงเหยากลับจำพระเอกกับนางเอกไม่ได้สักนิด แม้แต่นามสกุลก็ลืมไปแล้ว
“มันควรมีขั้นตอนฝังความทรงจำให้ไม่ใช่เหรอ เธอลืมหรือเปล่า?” อู๋ชิงเหยาเคยอ่านนิยายทะลุมิติมาหลายเล่ม จำได้ว่าคนที่ทะลุมิติเข้าไปคนอื่น ๆ ล้วนมีขั้นตอนนี้
ระบบตอบอย่างเคร่งครัด：【ขออภัยโฮสต์ ระบบนี้ไม่มีฟังก์ชันดังกล่าว โฮสต์ต้องนึกถึงเนื้อเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง】
【หากเกิดเหตุที่ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องหลักจนไม่อาจแก้ไขได้ ระบบนี้จึงจะออกมาห้ามโฮสต์】
อู๋ชิงเหยาเงียบไปสองวินาที “ถ้าฉันไม่ทำตามเนื้อเรื่องล่ะ?”
ระบบ：【จะถูกลงโทษ】
อู๋ชิงเหยา：“อย่างเช่น?”
น้ำเสียงของระบบเย็นชา คำตอบก็ไร้เยื่อใยเช่นกัน：【ช็อตไฟฟ้า แทงเข็ม ลวกไหม้】
“เธอไปหาคนอื่นแทนไม่ได้เหรอ?” เธอกลัวเจ็บ กลัวมากด้วย
ระบบ：【เปลี่ยนไม่ได้หรอกจ้ะ】
ชาติก่อนอู๋ชิงเหยาก็ซวยมามากพอแล้ว ไม่คิดว่าตายไปแล้วยังจะไม่ปล่อยเธออีก
เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง
ระบบสังเกตเห็นว่าเธออารมณ์หม่นหมอง：【โฮสต์ เนื่องจากสถานการณ์ของคุณพิเศษ ฉันจะมอบหมายภารกิจให้ในช่วงสำคัญ ตอนนี้ภารกิจเร่งด่วนที่สุดของคุณคือหาพระเอก ผลักดันเนื้อเรื่องให้เดินหน้าต่อ เมื่อทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับอิสรภาพ!】
อู๋ชิงเหยาคิดอีกที อย่างน้อยตอนจบของตัวประกอบหญิงคนนี้ก็ไม่ได้แย่ ไม่ถูกโยนลงทะเลให้ปลาแทะ ไม่ถูกทิ้งไว้ในหุบเขาให้หมูกิน
แค่ระหว่างทางลำบากไปหน่อย
“ได้ เพื่ออิสรภาพ!” เธอให้กำลังใจตัวเองในใจ
ระบบ：【โฮสต์ คุณเก่งที่สุด! ٩(៸៸ᵔꇴᵔ៸៸)و 】
หลังยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้ว อู๋ชิงเหยาก็ลืมตาและเริ่มสำรวจรอบตัว
ผ้าปูเตียงลายทางสีฟ้าขาว หลังมือขาวผ่องมีเข็มปักอยู่ ปลายสายใสทอดขึ้นไปเป็นเส้นตรง ขวดน้ำเกลือแขวนสูงอยู่ด้านบน
ดูเหมือนจะเป็นโรงพยาบาล แต่ก็มีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง
เธอเพิ่งจับราวกั้นแล้วลุกขึ้นนั่ง เสียงพูดจากเตียงข้าง ๆ ก็ดังขึ้นกะทันหัน
“รุ่นพี่อวี้เจิง มีแฟนหรือยังคะ?”
อู๋ชิงเหยามองลอดม่านกั้นสีฟ้าไป
ชายร่างสูงสง่าที่ถูกเรียกว่ารุ่นพี่อวี้เจิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงใสกังวานราวกับน้ำพุไหลเอื่อยลงมาจากภูเขา ทุ้มละมุนและนุ่มนวล
“ร่างกายของคุณไม่มีปัญหา” เขากล่าว
แต่ดูไม่ใส่ใจคนเอาเสียเลย เขาเมินคำถามของหญิงสาวไปตรง ๆ
“จะไม่มีปัญหาได้ยังไงคะ รุ่นพี่อวี้เจิง ช่วยตรวจให้ละเอียดอีกครั้งได้ไหม?”
หญิงสาวรวบรวมความกล้า คว้าข้อมือของชายหนุ่มที่อยู่ใต้ผ้าเนื้อแข็ง แล้วตั้งใจจะดึงมือเขาไปวางบนหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง
ในอากาศเงียบสงัด คล้ายมีใครบางคนสูดลมหายใจเฮือก
เป็นเสียงเบามาก
ดวงตาดำสนิทของซีอวี้เจิงเหลือบมองไปด้านหลัง
เขาจำได้ว่าเป็นหญิงสาวที่หมดสติเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำอยู่หน้าห้องพยาบาล
ตอนนั้นเขายืนอยู่ข้างเธอ จ้องใบหน้าสะอาดหมดจดที่ไร้สีเลือด แล้วคิดว่าถ้าปล่อยให้เธอตายไปแบบนั้นคงน่าสนุกไม่น้อย
แต่กล้องวงจรปิดตรงปลายทางเดินที่มีไฟแดงกะพริบอยู่ช่างขัดหูขัดตา
เขายืนนิ่งอยู่หนึ่งนาที ก่อนจะฝืนความรู้สึกขยะแขยงอุ้มเธอเข้าไปในห้องพยาบาล
ตัวเบาหวิวเหมือนปุยนุ่น
ดูท่าตอนนี้ปุยนุ่นจะตื่นแล้ว
ก่อนที่มือจะสัมผัสส่วนอวบอิ่มนั้น เส้นเลือดใต้ผิวแขนที่เย็นเยียบของซีอวี้เจิงก็ปูดขึ้น เขาหยุดการเคลื่อนไหวของเธอไว้
เขารังเกียจการสัมผัสเนื้อตัวกับคนอื่น โดยเฉพาะผู้หญิง
“ปล่อยมือ”
หล่อขนาดนี้ รูปร่างก็ดูดีมีเนื้อมีหนัง
หญิงสาวใจกล้าเกินตัว คว้าไว้ไม่ยอมปล่อย “รุ่นพี่อวี้เจิงคะ หนูไม่สบาย แน่นหน้าอก รุ่นพี่เป็นหมอ ช่วยตรวจให้หน่อยนะคะ”
จู่ ๆ ซีอวี้เจิงก็เปลี่ยนจากเย็นชาเป็นอ่อนโยน เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เลิกคิ้วถามว่า “แน่ใจนะว่าอยากให้ฉันช่วย?”
หญิงสาวเห็นท่าว่าจะได้ผล ก็พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว
อู๋ชิงเหยาตั้งใจฟังอยู่ครึ่งทาง จู่ ๆ เสียงพูดก็เงียบหายไป
เธอมองเห็นเพียงเงาของชายหนุ่มที่ก้มตัวลง ราวกับแนบอยู่ข้างหูหญิงสาว ได้ยินว่ามีเสียงพูด แต่ฟังไม่ชัดว่าเขาพูดอะไร
อู๋ชิงเหยาโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด ยังไม่ทันได้ยินชัด
วินาทีต่อมา เธอก็เห็นหญิงสาวปล่อยมือชายหนุ่มเอง ลุกขึ้นยืนโดยขาอ่อนแรง ต้องคว้าขอบเตียงไว้ถึงจะยืนได้อย่างทุลักทุเล ก่อนจะเซถลาออกจากห้องพยาบาลไป
เกิดอะไรขึ้น?
นึกว่าจะได้ฟังข่าวฉาวแล้วสืบรู้อะไรสักหน่อย ทำไมถึงหนีไปเสียล่ะ?
รุ่นพี่อวี้เจิงเป็นใครกัน?
อู๋ชิงเหยาครุ่นคิด พลางค้นหาคนชื่อนี้จากความทรงจำเพียงน้อยนิดเกี่ยวกับนิยายต้นฉบับ
โดยไม่รู้ตัว เธอพึมพำออกมาเบา ๆ
“ครืด—”
ม่านกั้นถูกเลื่อนเปิดออก
แสงแดดเดือนกันยายนกำลังแรงจ้า แสงวาบส่องเข้าตาเธอทันที
อู๋ชิงเหยายกแขนขึ้น หลับตาแน่น
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดเรียบกริบของชายหนุ่ม ฤดูร้อนแท้ ๆ แต่เขากลับสวมเสื้อแขนยาว มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวมีข้อนิ้วเด่นชัด สวมถุงมือพีวีซีสำหรับแพทย์ ข้อมือต่อกับปลายแขนเสื้อที่รัดแน่นมิดชิด ไม่เผยผิวแม้แต่น้อย
ไล่สายตาขึ้นไปยังลำคอเรียวยาว ผิวขาวซีดมาแต่กำเนิด ใต้คอมีแนวกระดูกไหปลาร้าสองเส้นโค้งจาง ๆ ปรากฏให้เห็นราง ๆ
โหนกคิ้วสูงเด่น เมื่อหันหลังให้แสงจึงเกิดเงาจาง ๆ ดวงตาหงส์เรียวยาวใต้เงานั้นดูหม่นหมองและเย็นชา
เห็นได้ชัดว่าในความทรงจำของเธอไม่มีคนคนนี้
แต่อู๋ชิงเหยากลับรู้สึกอย่างประหลาดว่า เขาน่าจะเป็นพระเอก
“คุณกำลังหาผมอยู่เหรอ?” ซีอวี้เจิงถาม
อู๋ชิงเหยายังไม่ทันได้ส่ายหน้า เขาก็ถามต่อทันที
“เมื่อกี้แอบฟังไปได้แค่ไหน?”
ริมฝีปากของเขาเหยียดตรง ใบหน้าไร้อารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
แต่กลับแผ่แรงกดดันที่ไม่อาจมองข้าม
***
หญิงสาววิ่งออกจากห้องพยาบาลมา หอบหายใจจนอกกระเพื่อม
เพื่อนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ รีบถามอย่างอดใจไม่ไหวว่า “ตัวซีอวี้เจิงมีกลิ่นอะไรเหรอ หอมมากใช่ไหมล่ะ!”
พอได้ยินชื่อซีอวี้เจิง หญิงสาวก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
คำพูดที่วนเวียนอยู่ข้างหู ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง—
“กรีดผิวหนังของเธอ ปล่อยเลือดให้หมด แล้วควักออกมาดู เธอยอมรับวิธีแบบนี้ไหม?”
นี่มันคนบ้าชัด ๆ!
วิปริต!!
คู่มือการอ่าน (โปรดอ่านข้อควรทราบ)
1. นี่ไม่ใช่นิยายแนวนางเอกเก่ง เนื้อหามีการดักฟัง เฝ้าติดตาม และรสนิยมเฉพาะตัวของผู้เขียนจำนวนมาก ผู้ที่ชื่นชอบนางเอกเป็นพิเศษโปรดพิจารณาก่อนอ่าน!
2. เนื้อเรื่องมีไว้เพื่อรองรับเส้นเรื่องความรัก ตรรกะไม่แน่นหนา ก่อนอ่านแนะนำให้วางสมองไว้ก่อน
3. ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า พระเอกสะอาดบริสุทธิ์แน่นอน ไม่มีเขียนพระเอกที่ไม่บริสุทธิ์!
ขอให้ทุกคนอ่านอย่างมีความสุข~