ภายในหอพักเงียบงันราวกับไร้ชีวิต
เจียงมู่เป็นคนแรกที่คัดค้าน “ไม่ได้! ไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วจะขอโทษไปทำไม!”
อย่างมากพรุ่งนี้เธอก็ไปหาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเอง เธอดูแลเว็บบอร์ดมานานขนาดนี้ ไม่มีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก
อู๋ชิงเหยาปิดโทรศัพท์เสียเลย แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ชีวิตเรียบง่ายจืดชืดของฉัน กลับถูกข่าวลือปั่นจนครึกโครมไปหมดเลยนะ”
เห็นท่าทางสบายอกสบายใจของเธอ ไป๋เฉาเซิ่งก็อดถอนใจไม่ได้ “ชิงเหยา เธอใจเย็นดีจัง”
สภาพจิตใจของเธอคือ: “ก็ไม่ตายนี่” “อย่างมากก็ตาย” “ตายไปก็ดี”
แต่เธอกลัวเจ็บจริง ๆ เพราะงั้นก็กลัวระบบช็อตจริง ๆ
ทันใดนั้น เจียงมู่ก็ร้องขึ้นมา “กระทู้หายไปแล้ว!”
“เก่งมาก เสี่ยวมู่มู่”
“ฉันไม่ได้ลบสักหน่อย”
ไป๋เฉาเซิ่งถาม “หรือถานเคอจะอธิบายให้แฟนเขาฟังจนเข้าใจกันแล้ว?”
อู๋ชิงเหยา “ฉันว่าโอกาสเป็นศูนย์”
ซ่า ๆ—
“แล้วทำไมกระทู้ถึงถูกลบไปกะทันหันล่ะ?”
ซ่า ๆ—
ห้องมืดสนิทกว้างขวางและว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะไม้แดงยาวสองเมตรตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางคอมพิวเตอร์ไว้เครื่องหนึ่ง
เสียงพูดขาด ๆ หาย ๆ ดังออกมาจากคอมพิวเตอร์
“บางทีผู้บริหารคงทนเห็นเด็กผู้หญิงใจดีน่ารักอย่างฉันถูกรังแกไม่ไหวก็ได้”
“อู๋ชิงเหยา พอได้แล้ว...”
เสียงซ่ารบกวนดังแทรก คลื่นเสียงแกว่งไหวอย่างหนัก
ซีอวี้เจิงเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง มือเท้าคาง ฟังเสียงพูดพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ท่าทางเกียจคร้าน
โทรศัพท์ถูกวางไว้ข้างตัว หน้าจอยังสว่างอยู่