อู๋ชิงเหยากับเสิ่นจั๋วสือหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน
เห็นซีอวี้เจิงเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ เขาลากเก้าอี้เฝ้าไข้ข้างเตียงมานั่งโดยไม่สนใจใคร
“รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”
ซีอวี้เจิงมองออกจากท่าทางที่เธอวาดมือ ดวงตาดำขลับจับจ้องเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยประโยคที่ไม่เกี่ยวกับคำถาม
“เธอไม่ได้มาหาฉัน”
ใครว่าเธอไม่อยากมา?! อู๋ชิงเหยามองเขา ราวกับมีคำตัดพ้อเต็มอกแต่พูดออกมาไม่ได้
เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอตอบ กลับพูดขึ้นเองว่า “แต่ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว”
เขาไม่อยากฟังคำตอบที่ตัวเองไม่พอใจอีกต่อไป
เธอดื้อเกินไป
“ฉันอยู่ที่นี่แล้ว นายไปได้” ซีอวี้เจิงไม่แม้แต่จะมองเขา
แต่เสิ่นจั๋วสือฟังออกว่าคำพูดนั้นเจาะจงถึงตัวเอง
เขาไม่รู้ว่าอู๋ชิงเหยากับซีอวี้เจิงมีความสัมพันธ์แบบไหน
แต่สัญชาตญาณบอกว่าผู้ชายคนนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ถึงอย่างนั้น เรื่องพวกนี้ก็ยังไม่เกี่ยวกับเขาในตอนนี้
“ได้”
อู๋ชิงเหยาส่งสายตาขอบคุณเขาอีกครั้ง
แม้ก่อนหน้านี้เธอจะไม่ค่อยชอบเขานัก แต่การช่วยชีวิตคนย่อมได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ต่อไปเธอจะพยายามมองเขาดี ๆ ก็แล้วกัน
หลังจากมองส่งเสิ่นจั๋วสือจากไป
“เสียดายหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นข้างกาย
อู๋ชิงเหยาส่ายหน้า บอกว่าไม่ได้หมายความอย่างนั้น
จู่ ๆ ฝ่ามือก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชื้น
เธอก้มลงมอง
ซีอวี้เจิงจับมือเธอไว้ ใช้แผ่นเช็ดฆ่าเชื้อเช็ดทั้งด้านในด้านนอก ระหว่างนิ้วและซอกนิ้ว
เขาเช็ดจนผิวเธอแดงระเรื่อ แอลกอฮอล์เข้มข้นทำให้แสบไปหมด