ความรู้สึกคุ้นเคยถาโถมเข้ามาในหัว
อู๋ชิงเหยาตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับที่ เลือดในแขนขาเสมือนจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ชาติที่แล้วเธอก็ตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
หรือว่าชาตินี้เธอจะตายแบบเดิมอีก?
เสียงสุนัขเห่าดังสนั่นอยู่ด้านหลัง เห่าต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนแหลมบาดหูยิ่งกว่าเดิม
เธอหลับตาลง
ถึงกับสัมผัสเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ในอกไม่ได้
***
กลางคืน เวลา 22 นาฬิกา
นอกหน้าต่างมืดดำราวหมึก ในห้องไม่ได้เปิดไฟ
ซีอวี้เจิงยืนอยู่ที่ระเบียง เสื้อผ้าสีดำทั้งชุดทำให้เขาแทบกลืนหายไปกับรัตติกาล
แสงจันทร์ริบหรี่ส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเขาครึ่งหนึ่ง ดูเลือนรางและหม่นมัว
“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ
หุ่นยนต์รายงานจากด้านหลังว่า “ตอนนี้เป็นเวลา 22 นาฬิกา 2 นาที”
สี่ทุ่มแล้ว
เธอไม่มา
ซีอวี้เจิงไม่เคยรอใครนานขนาดนี้มาก่อน และไม่เคยถูกใครผิดนัดมาก่อนเช่นกัน
สายตาที่ทอดลงไปยังชั้นล่างของเขามืดหม่นจนยากจะหยั่งถึง
ระบบรับรู้อารมณ์ของหุ่นยนต์ตรวจจับได้โดยอัตโนมัติว่าความถี่การหายใจของเจ้าของผิดปกติ จึงเริ่มวิเคราะห์
ครู่ต่อมา ผลการวิเคราะห์ก็ปรากฏขึ้น—
อารมณ์ของเป้าหมาย...ซับซ้อน ไม่สามารถตรวจจับได้อย่างชัดเจน
เป้าหมายออกไปแล้ว สิ้นสุดการวิเคราะห์
หุ่นยนต์มองเจ้าของเดินเข้าไปในห้องที่ล็อกไว้
ไม่นานก็มีเสียงรบกวนจากกระแสไฟฟ้าดังมาจากในห้อง