มาถึงอพาร์ตเมนต์ของซีอวี้เจิง
อู๋ชิงเหยาถูกเขาทำเอาเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน จึงหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่เขาไม่รู้ว่าเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไร
ตั้งแต่ชุดนอนไปจนถึงเสื้อผ้าชั้นใน
ขนาดยังพอดีกับเธออย่างน่าประหลาด
สมองของเธอถูกไฟฟ้าช็อตจนสูญเสียความสามารถในการคิดไปแล้ว จึงไม่ได้คิดอะไรมาก มองเสียว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
พออาบน้ำแปรงฟันและเป่าผมเสร็จ ก็เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว
เธอฝืนลืมตางัวเงีย เดินสุ่มเข้าห้องหนึ่ง
ลองบิดลูกบิดประตู
ล็อกอยู่ บิดไม่ออก
ถึงได้รู้ว่าเธอเดินมาถึงห้องที่เขาล็อกไว้อีกแล้ว
เธอเตะบานประตูอย่างไม่พอใจ «บ้านตัวเองแท้ ๆ จะล็อกไว้ทำไม ป้องกันใครกัน»
หันหลังเตรียมเดินไปห้องรับรอง
หน้าผากชนเข้ากับบางสิ่ง...เอ๊ะ ไม่เจ็บ เป็นฝ่ามือนุ่ม ๆ ต่างหาก
ซีอวี้เจิงคาดเดาการเคลื่อนไหวของเธอไว้ก่อนแล้ว จึงยกฝ่ามือรองหน้าผากเธอไว้
หญิงสาวง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ล้มตรงไหนก็อยากนอนตรงนั้น
เธอพิงฝ่ามือเขา พูดเนิบช้า «ฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง เป็นคน...คนหนึ่ง»
«เพราะงั้นรุ่นพี่อวี้เจิง ช่วยหลบหน่อยได้ไหม ฉันจะนอนแล้ว»
ซีอวี้เจิงหลุบตาลง «คืนนี้ไปนอนห้องใหญ่»
อู๋ชิงเหยาส่งเสียง «หา» แล้วก็ยืดตัวตรง เงยหน้ามองเขา ดวงตาฉ่ำน้ำราวกับมีหมอกบาง ๆ ปกคลุม
«ทำไมล่ะ?»
ซีอวี้เจิงตอบหน้าตาเฉย «เตียงห้องรับรองพังแล้ว»
อู๋ชิงเหยาถาม «ถ้าฉันนอนห้องใหญ่ แล้วคุณนอนที่ไหน?»
«ไม่ต้องห่วง»
ซีอวี้เจิงกล่าว «ไปนอนรอฉันบนเตียง»