——“จะเชื่อว่าซีอวี้เจิงจับคนจูบกำแพง หรือจะเชื่อว่าฉันคือจิ๋นซีฮ่องเต้ดีล่ะ”
——“จะเชื่อว่าซีอวี้เจิงจับคนจูบกำแพง หรือจะเชื่อว่าฉันคือบูเช็กเทียนดีล่ะ”
——“เจ้าของโพสต์ ตอนนั้นน่าจะมองต่ออีกสักสองสามวินาทีนะ เดาว่าวินาทีถัดมาซีอวี้เจิงคงหยิบขวานออกมา ฟันหัวผู้หญิงคนนั้นหลุดจากบ่าแน่”
……
อู๋ชิงเหยาหัวเราะออกมาสองครั้ง
โพสต์พวกนี้ในอินเทอร์เน็ตน่าสนใจจริง ๆ
เธอยังหัวเราะไม่หาย เสียงระบบก็ดังขึ้นกะทันหัน
【ภารกิจที่สาม: ออกเดตกับพระเอกตามลำพังด้วยความสมัครใจหนึ่งครั้ง】
อู๋ชิงเหยา: ?
“แค่ฉันหัวเราะก็ทริกเกอร์ภารกิจได้ด้วยเหรอ?”
วัวควายยังได้หยุดสองวันช่วงสุดสัปดาห์เลยนะ
ไม่สิ เดี๋ยวนี้งานที่หยุดสองวันติดแทบหาไม่ได้แล้ว
【โฮสต์ ไปดำเนินเรื่องตามพล็อตเถอะ】
อู๋ชิงเหยา: “แต่ฉันอยู่ในช่วงกำลังตามจีบเขา จะหาเหตุผลอะไรชวนเขาออกไปเดตตามลำพังล่ะ?”
【นั่นเป็นเรื่องที่โฮสต์ต้องคิดเอง】
“……”
อู๋ชิงเหยาทำงานอย่างไม่ปริปากบ่น เปิดหน้าต่างแชต
【อยู่ไหม?】
【พรุ่งนี้บ่ายไปกินข้าวกับฉันได้ไหม?】
ระบบ: 【โฮสต์ การเดตไม่รวมการกินข้าว】
อู๋ชิงเหยาถอดถุงน้ำแข็งที่เกะกะคอออก ลบข้อความนั้นแล้วพิมพ์ใหม่
【สุดสัปดาห์นี้ว่างไหม ฉันเลี้ยงหนัง ไปดูด้วยกันหรือเปล่า?】
อู๋ชิงเหยาเลื่อนดูประวัติแชต แล้วพบว่าที่ผ่านมามีแต่เธอส่งข้อความหาเขาฝ่ายเดียว เหมือนคอยรบกวนเขาอยู่ตลอด
เดาว่าคราวนี้อีกฝ่ายก็คงไม่ตอบเหมือนเดิม
ยากชะมัด
เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ดูท่าคงต้องคิดวิธีอื่นมาชวนเขาออกไปแล้ว
“ครืด ครืด”
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น หน้าจอสว่างขึ้น
อู๋ชิงเหยาหยิบขึ้นมา