อู๋ชิงเหยาไม่กล้าปล่อยมือ กลัวเขาจะไปจริง ๆ และกลัวอาการรักความสะอาดของเขาจะกำเริบ จึงเอ่ยเสียงอ่อนว่า “อย่าไปนะ ดูด้วยกันเถอะ”
ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีผู้หญิงออดอ้อนเขา ตอนนั้นเขาจัดการอย่างไรนะ รังเกียจ ขยะแขยง ปฏิเสธ กล้ำกลืนความรู้สึกคลื่นไส้ลงไป
ซีอวี้เจิงเหลือบมองตรงข้อมือ “ปล่อยมือ”
ยังคงเป็นคำเดิมที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ อู๋ชิงเหยาขยับนิ้ว แล้วได้ยินเขาพูดอีกว่า
“ฉันไม่ไป”
อู๋ชิงเหยาดีใจขึ้นมาทันที ปล่อยมือเร็วกว่าใครเพื่อน แถมยังปัดรอยยับบนเก้าอี้นวดให้เขา
“นั่งสิ”
สมแล้วที่ได้เป็นพระเอก แค่ออดอ้อนนิดหน่อยก็ใจอ่อนแล้ว
แค่ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะมีเหตุการณ์สำคัญแบบไหน ที่ทำให้พระเอกรู้สึกรังเกียจนางเอกขึ้นมาโดยตรง ถึงขั้นเกลียดผู้หญิง
ต้องเป็นเรื่องเลวร้ายขนาดไหนกันนะ
ในห้องฉายหนังมีแค่พวกเขา กับคู่รักคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมแถวหน้า
พอหนังเริ่มฉาย
อู๋ชิงเหยาจ้องหน้าจอไม่วางตา พอเจอฉากผีโผล่พรวดเข้ามา ก็อดบ่นกับผู้ชายข้าง ๆ ไม่ได้ว่าผีตัวนั้นผมหยาบกระด้าง แถมมีน้ำสีขาวไหลออกจากคอ
ซีอวี้เจิงไม่ค่อยสนใจนัก ฟังเธอบ่นอย่างออกรสครั้งแล้วครั้งเล่า พลางเอนตัวพิงที่วางแขน
ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดข้างหู ทำให้รู้สึกคันยุบยิบและวาบหวาม
เธอล้ำเส้นแล้ว
เธอเสียงดังเกินไป
หุ่นยนต์ยังปิดเครื่องได้ แล้วจะทำอย่างไรให้คนหุบปาก?
อยากเอามือปิดปากเธอเหลือเกิน อยากกัดคอเธอให้จมเขี้ยว ให้เธอพูดไม่ได้ ให้เธอเงียบ ให้หวาดกลัวและสิ้นหวัง
มือเขาคัน เขี้ยวก็พลอยคันไปด้วย เส้นประสาททุกส่วนในร่างราวกับกำลังส่งเสียงเรียกร้อง