“หล่อไหม? หล่อมากเลยใช่ไหม?”
เจียงมู่ยังคงเร่งถามอย่างอดใจไม่ไหวอยู่ข้าง ๆ
อู๋ชิงเหยาแทบอยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอด
“เอาไปถือให้ไกลหน่อย เห็นแต่แผ่นขาว ๆ ขยับไปมาแล้วรู้สึกหดหู่ชะมัด”
เจียงมู่กล่าวว่า “เธอนี่เพื่อแกล้งทำเป็นว่าไม่อยากดู ถึงกับกล้าพูดเหลวไหลออกมาได้ทุกอย่างเลยสินะ”
เห็นว่ามุกนี้ใช้ไม่ได้ผล อู๋ชิงเหยาจึงกะพริบตาปริบ ๆ สองที แล้วทำปากยื่น
“เสี่ยวมู่มู่ ฉันว่าฉันคงเป็นโรคซึมเศร้าแล้วล่ะ”
เจียงมู่: “?”
อู๋ชิงเหยา: “ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ถึงอยากหลับตาขึ้นมาจัง”
เจียงมู่: “ไม่อยากดูก็พูดมาตรง ๆ สิ”
อู๋ชิงเหยามองเธอ “ฉันไม่อยากดู”
เจียงมู่เก็บโทรศัพท์กลับไปอย่างไม่ลังเล “ได้”
“ฉันรู้ว่าเธออยากหลบไปดูเงียบ ๆ คนเดียวใต้ผ้าห่ม เดี๋ยวส่งลิงก์ให้ตอนนี้เลย”
อู๋ชิงเหยา: “...นี่เธอกำลังแชร์ของไม่ดีอยู่นะ”
เจียงมู่: “ส่งให้แล้ว”
“...ก็ได้”
อู๋ชิงเหยานั่งกลับที่เดิม พยายามไม่สนใจโทรศัพท์ที่หน้าจอยังสว่างอยู่
ภารกิจสำคัญกว่า
เธอไม่อยากโดนไฟช็อตอีกแล้ว
เมื่อกี้กำหนดเวลาภารกิจเท่าไรนะ?
【ภายใน 24 ชั่วโมง】
พรุ่งนี้กลางวันเธอมีเรียน เหลือแค่คืนนี้เท่านั้น
ใช่แล้ว คืนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุด
แต่จะหาเหตุผลอะไรดีล่ะ?