ท่ามกลางแสงสลัว
ซีอวี้เจิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงค่อย ๆ ผละออก
“แปะ”
เสียงสวิตช์ดังใส ห้องพลันสว่างขึ้น
ซีอวี้เจิงเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์แล้วรินน้ำให้ตัวเอง
อู๋ชิงเหยายืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอจนชินกับแสงสว่างแล้วจึงเดินไปยังห้องนั่งเล่น
พอดีเห็นเขากำลังใส่น้ำแข็งลงในน้ำ
อู๋ชิงเหยามองน้ำแข็งอีกสองสามที แค่มองก็รู้สึกเหมือนจะเป็นโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจแล้ว จึงหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นสบาย ๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
“รุ่นพี่อวี้เจิง ยางรัดผมของฉันอยู่ไหนเหรอคะ?”
น้ำเย็นไหลผ่านลำคอ ซีอวี้เจิงแกว่งแก้วไปมา ก่อนทอดสายตามองเธออย่างเอื่อยเฉื่อย
“รุ่นน้องรีบร้อนขนาดนั้นเชียว?”
รีบร้อนงั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้หรอก
อู๋ชิงเหยายิ้มละไม “ไม่รีบเลยค่ะ”
เธอสังเกตเห็นว่ายางรัดผมเส้นนั้นอยู่บนข้อมือของเขา
เธอพูดว่า “ถ้ารุ่นพี่อวี้เจิงชอบ ฉันยกให้ก็ได้นะคะ”
ซีอวี้เจิงถามกลับ “ฉันจะเอายางรัดผมไปทำไม?”
อู๋ชิงเหยา “ทำให้ข้อมือดูเรียวไงคะ!”
ซีอวี้เจิง “?”
อู๋ชิงเหยาไม่รู้สึกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ แถมยังถามเขากลับ “รุ่นพี่ไม่คิดแบบนั้นเหรอคะ?”
ซีอวี้เจิง “ฉันไม่อยากคิดแบบนั้น”
ก็ได้
อู๋ชิงเหยาจึงเปลี่ยนคำพูด “ปกติถ้าผู้ชายใส่ยางรัดผมไว้ที่ข้อมือ คนอื่นก็จะคิดว่าเขามีเจ้าของแล้วค่ะ”
“ถึงรุ่นพี่จะยังไม่มี แต่ฉันให้ยืมได้นะคะ จะได้ช่วยปฏิเสธผู้หญิงที่มาตามจีบได้อย่างดี”
“ฟังดูไม่เลวเลยใช่ไหมคะ?”
ซีอวี้เจิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้น “ถ้าฉันรับยางรัดผมของเธอไว้ แบบนั้นเธอก็มาเสียเที่ยวไม่ใช่หรือ?”
ฟังดูเหมือนเขาคิดแทนเธออย่างมาก
อู๋ชิงเหยาเกือบน้ำตาคลอแล้ว แต่ก็แค่ครึ่งวินาที หากนานกว่านั้นมโนธรรมของเธอคงได้เจ็บปวดแน่