อู๋ชิงเหยาก้มมอง จึงเพิ่งสังเกตว่าซีอวี้เจิงไม่ได้สวมถุงมือแพทย์พีวีซี
เธอจำได้ว่าเขารักความสะอาดมาก ตอนอยู่ห้องพยาบาลยังสวมถุงมือจนคลุมข้อมือมิดชิด
อาการรักความสะอาดของเขาหายแล้วหรือไง?
หลังนวดจนรอยช้ำคลายตัว ซีอวี้เจิงก็เก็บข้าวของแล้วลุกขึ้น “ช่วงนี้อย่าออกกำลังกายหนัก”
“ได้”
อู๋ชิงเหยาลุกขึ้นเดินสองสามก้าว รู้สึกสบายขึ้นจริง ๆ
ภารกิจเสร็จแล้ว แถมยังดึกไม่น้อย
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
ซีอวี้เจิงขมวดคิ้วนิด ๆ ความไม่พอใจผุดขึ้นมาในใจอย่างหดหู่
แต่ตามเหตุผลแล้ว เขาไม่ชอบให้คนอื่นบุกรุกอาณาเขตของตัวเอง
เธออยู่มานานพอแล้ว
อู๋ชิงเหยาเดินออกจากห้องนอนแขก ซีอวี้เจิงเดินตามหลัง จ้องท้ายทอยของเธอด้วยแววตาลึกล้ำ
ทั้งสองคนไม่ทันสังเกตว่าเตียงที่เดิมเรียบตึง บัดนี้กลับยับย่นไปหมด
ราวกับเพิ่งเกิดเรื่องที่พูดออกมาไม่ได้ขึ้น
เมื่อเดินผ่านอ่างล้างหน้า
อู๋ชิงเหยามองเห็นผ่านกระจกชัดเจนว่า บนลำคอขาวผ่องเรียวยาวมีรอยฟันเด่นชัดสะดุดตา
เธอชะงัก
ยิ้มขื่นให้ชีวิต กลับได้คำตอบว่าแค่ยิ้มก็พอ
ถ้าโกหกเธอ ต่อให้ไม่ยิ้มก็ยังต้องให้เหมือนกัน
การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่เท่าเทียมกันเลย แถมยังขาดทุนยับเยิน!
ระบบลอยออกมาอย่างเฉื่อยชา 【แต่ถ้าโฮสต์ทำภารกิจไม่สำเร็จ ก็ต้องรับบทลงโทษนะ】
“ไม่ต้องให้แกมาบอก”
อู๋ชิงเหยาเดินย่ำเท้าเล็ก ๆ อย่างไม่เต็มใจไปทางประตู มือกุมลำคอไว้
เธอมัวแต่คิดว่าจะปกปิดรอยนี้ยังไงตลอดสัปดาห์ ให้แนบเนียนจนไม่มีใครสังเกตเห็น
สมองเอ๋ย อย่าเพิ่งหนีไปไหนได้ไหม รีบคิดเร็วเข้า!
***
เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย อู๋ชิงเหยาก็ผลักประตูหอพักเข้าไป